The Enigma of the Lost Empire: Russian President Vladimir Putin Makes New Tartaria Archive Public.

In an epoch-making revelation, Russian President Vladimir Putin takes the world by storm, inaugurating a new archive and casting light on the shadowy history of the once colossal empire, Tartaria. A ghost from the past re-emerges, beckoning us to re-examine our understanding of world history.

The cold January day of 15th, was forever etched into the annals of history. Russian President Vladimir Putin, an enigma in his own right, inaugurated a new archive, a treasure trove revealing a hidden realm of history. A silent guardian of the nation’s rich past, this repository would make Tartaria maps public. The question teetering on the edge of everyone’s lips: Why is this significant?

Well, my dear readers, the implications are momentous, indeed. This move signaled a profound paradigm shift. Russia, a nation of layered history and deep-rooted traditions, resolved to decant its true, non-counterfeit historical narratives, breaking free from the fetters of orthodox historiography.

Why? Because the power of a nation lies in its history. It is the compass that directs the future, the root that nourishes the national identity. A nation without its history is like a ship adrift in the stormy sea, aimlessly wandering with no harbor in sight.

The conventional historical narrative in Russia, akin to a tale weaved into the fabric of academic curricula, has origins dating back to the 18th century. It is tailored in accordance with the biblical Jewish concept of history, a legacy of the Romanovs, Russian rulers of yesteryears. However, this narrative truncated more than five and a half thousand years of the realm’s rich tapestry, a consequence of the transition from the original calendar to the Julian calendar.

The Russian Federation now stands at the precipice of a paradigm shift. It is crafting a brand-new concept of education, a radical overhaul of history books that were churned out over the past two decades under the aegis of Western educational institutions and non-profit organizations. The journey to reclaim its history, its true identity, has begun in earnest.

The focal point of this journey is Tartaria, a mysterious empire relegated to the sidelines of global history. To many, this name might strike a discordant note, a hazy remnant of forgotten lore. While tales of Egypt’s pyramids, the Persian empire’s grandeur, the Ottoman’s resilience, and the Roman’s conquests populate our textbooks, the saga of Tartaria remains curiously absent. Despite dwarfing these empires in terms of its vast territorial expanse, Tartaria has been conspicuously missing from the historical discourse. Until now.

Over the years, this vast empire went by various monikers – Rassénia, Skátia, and finally, Tartaria. Historians like Jelena Ljubimová and Dmitry Mylnikov, among others, have started filling the void, shedding light on this massive state entity. Spread across several continents, Tartaria was home to millions who lived in harmony, fostering a self-sustained culture rooted in spiritual and moral virtues. They had a profound reverence for ancestors, justice, familial bonds, and their homeland.
To part 2.



Zagadka zaginionego imperium: prezydent Rosji Władimir Putin udostępnia publiczne archiwum New Tartaria.

Dokonując epokowego odkrycia, rosyjski prezydent Władimir Putin szturmem zdobywa świat, inaugurując nowe archiwum i rzucając światło na mroczną historię niegdyś kolosalnego imperium Tartarii. Duch przeszłości pojawia się ponownie, wzywając nas do ponownego zbadania naszego zrozumienia historii świata.

Zimny styczniowy dzień 15 stycznia na zawsze wpisał się w annały historii. Prezydent Rosji Władimir Putin, będący sam w sobie zagadką, zainaugurował nowe archiwum, skarbnicę odkrywającą ukrytą sferę historii. To repozytorium, cichy strażnik bogatej przeszłości narodu, upubliczni mapy Tartarii. Pytanie balansujące na krawędzi ust wszystkich: dlaczego jest to istotne?

Cóż, moi drodzy czytelnicy, konsekwencje są rzeczywiście doniosłe. Posunięcie to sygnalizowało głęboką zmianę paradygmatu. Rosja, naród o wielowarstwowej historii i głęboko zakorzenionych tradycjach, postanowiła odrzucić swoje prawdziwe, niezafałszowane narracje historyczne, wyrywając się z okowów ortodoksyjnej historiografii.

Dlaczego? Ponieważ siła narodu leży w jego historii. To kompas, który wyznacza przyszłość, korzeń, który karmi tożsamość narodową. Naród bez swojej historii jest jak statek dryfujący po wzburzonym morzu, wędrujący bez celu, bez widocznego portu.

Konwencjonalna narracja historyczna w Rosji, przypominająca opowieść wplecioną w programy nauczania akademickiego, ma swoje korzenie w XVIII wieku. Jest skrojony zgodnie z biblijną żydowską koncepcją historii, dziedzictwem Romanowów, dawnych władców Rosji. Jednakże narracja ta ucięła ponad pięć i pół tysiąca lat bogatego gobelinu królestwa, co jest konsekwencją przejścia z pierwotnego kalendarza na kalendarz juliański.

Federacja Rosyjska stoi obecnie u progu zmiany paradygmatu. Tworzy zupełnie nową koncepcję edukacji, radykalną przebudowę podręczników historycznych, które powstały w ciągu ostatnich dwóch dekad pod egidą zachodnich instytucji edukacyjnych i organizacji non-profit. Podróż mająca na celu odzyskanie swojej historii i prawdziwej tożsamości rozpoczęła się na dobre.

Centralnym punktem tej podróży jest Tartaria, tajemnicze imperium zepchnięte na margines historii świata. Dla wielu ta nazwa może wywołać niezgodność, mglistą pozostałość zapomnianej wiedzy. Podczas gdy opowieści o egipskich piramidach, wielkości imperium perskiego, odporności Osmanów i podbojach Rzymian wypełniają nasze podręczniki, saga o Tartarii pozostaje dziwnie nieobecna. Pomimo tego, że przyćmiewała te imperia pod względem rozległości terytorialnej, Tartaria była wyraźnie pomijana w dyskursie historycznym. Do teraz.

Przez lata to rozległe imperium nosiło różne nazwy – Rassénia, Skátia i wreszcie Tartaria. Historycy tacy jak między innymi Jelena Ljubimová i Dmitry Mylnikov zaczęli wypełniać pustkę, rzucając światło na tę potężną jednostkę państwową. Rozłożona na kilku kontynentach Tartaria była domem dla milionów ludzi żyjących w harmonii, pielęgnujących samowystarczalną kulturę zakorzenioną w cnotach duchowych i moralnych. Dawali głęboki szacunek dla przodków, sprawiedliwości, więzi rodzinnych i ojczyzny.
Do części 2.