Russian President Vladimir Putin Makes New Tartaria Archive Public. Part 2.

The Tartarians, as the inhabitants were known, were an impressive race. Tall, red-haired, white-skinned, and blessed with captivating blue, green, or grey eyes, these Slavs-Aryans and Russians possessed an intriguing juxtaposition of characteristics. They were friendly and warm in times of peace, yet brave and ruthless in battles. In times of victory, they were just and compassionate; during adversities, they remained steadfast. Their indomitable spirit stemmed from their unwavering resolve to protect their Rod, their homeland, and uphold the moral purity and faith of their ancestors, rendering them nigh invincible.

The first edition of Encyclopedia Britannica, published in 1771, provides a fascinating insight into this enigmatic empire. Spanning from the Urals to Alaska and from New Earth to Tibet, Tartaria was a formidable entity in northern Asia, flanked by Siberia in the north and west. It was a complex mosaic of diverse tribes and people such as Astrachans, Cherkez, Dagestanians, Kalmy Tartars, Uzbek Tartarians, Mogulas, and Tibetan Tartarians, each with their unique culture and heritage. Tartaria was a testament to the harmony that could exist amidst diversity.

Despite its sheer scale and cultural significance, Tartaria’s existence was effaced from the pages of history with the dawn of the 18th century. The world’s largest empire, once prominently etched in the map from the 1771 Encyclopedia Britannica, faded into oblivion. Where are the remnants of this once-great empire? What became of its millions of inhabitants? Why has this remarkable civilization been airbrushed from our history books? These are questions that have haunted historians and laymen alike.

The mysterious disappearance of Tartaria from maps, books, and collective memory is baffling. Further editions of Encyclopedia Britannica bear no trace of its existence. A significant chunk of human history, spanning millennia, seems to have been swallowed up by the sands of time.

The unveiling of the Tartaria archives marks a critical juncture in the quest to uncover the truth. The Russian Federation has taken a monumental step towards rewriting the history of Tartaria, illuminating this hitherto unexplored realm. Will we finally unearth the truth about this colossal empire? Will Tartaria be reinstated in the annals of world history? Only time will tell.

One thing is for sure, the grand narrative of human civilization is incomplete without acknowledging the existence and contributions of Tartaria. The unveiling of these archives is a clarion call for historians, scholars, and truth-seekers worldwide to shed their biases and preconceived notions, to delve deep into the labyrinth of history and unearth the truth about Tartaria, the invisible empire.

The narrative of world history is akin to a vast jigsaw puzzle, and Tartaria is a missing piece. As we navigate through the 21st century, let’s hope that we can complete this puzzle, ensuring that the true tapestry of human civilization is finally unveiled. For the resurrection of Tartaria is not just a victory for Russia but for humanity at large. After all, the flame of truth shines brightest in the darkest corners of oblivion.

To Part 1.



Wiele głównych miast na całym świecie to pozostałości cywilizacji sprzed 200-400 lat, która w tajemniczy sposób zniknęła po kataklizmie.



Tatarianie, jak nazywano ich mieszkańców, byli imponującą rasą. Wysocy, rudowłosi, o białej skórze i obdarzeni urzekającymi niebieskimi, zielonymi lub szarymi oczami, ci Słowianie-Aryjczycy i Rosjanie posiadali intrygujące zestawienie cech. Byli przyjacielscy i serdeczni w czasach pokoju, a jednocześnie odważni i bezwzględni w bitwach. W czasach zwycięstwa okazali się sprawiedliwi i współczujący; w trudnych chwilach pozostali niezmienni. Ich niezłomny duch wywodził się z niezachwianej determinacji, by chronić swoją Rod, swoją ojczyznę i podtrzymywać moralną czystość i wiarę swoich przodków, czyniąc ich prawie niezwyciężonymi.

Pierwsze wydanie Encyklopedii Britannica, opublikowane w 1771 roku, zapewnia fascynujący wgląd w to zagadkowe imperium. Rozciągająca się od Uralu po Alaskę i od Nowej Ziemi po Tybet Tartaria była potężną jednostką w północnej Azji, otoczoną od północy i zachodu Syberią. Była to złożona mozaika różnorodnych plemion i ludzi, takich jak Astrachowie, Czerkezi, Dagestańczycy, Tatarzy Kałmscy, Tatarzy uzbeccy, Mogula i Tatarianie tybetańscy, każdy z nich miał swoją wyjątkową kulturę i dziedzictwo. Tartaria była świadectwem harmonii, jaka mogła istnieć wśród różnorodności.

Pomimo ogromnej skali i znaczenia kulturowego, istnienie Tartarii zostało wymazane z kart historii wraz z zaraniem XVIII wieku. Największe imperium świata, niegdyś wyraźnie zaznaczone na mapie z Encyklopedii Britannica z 1771 r., odeszło w zapomnienie. Gdzie są pozostałości tego niegdyś wielkiego imperium? Co stało się z milionami jego mieszkańców? Dlaczego ta niezwykła cywilizacja została wymazana z naszych podręczników historii? Są to pytania, które dręczą zarówno historyków, jak i laików.

Tajemnicze zniknięcie Tartarii z map, książek i pamięci zbiorowej jest zaskakujące. W kolejnych wydaniach Encyklopedii Britannica nie ma śladu jej istnienia. Wydaje się, że znaczna część historii ludzkości, obejmująca tysiąclecia, została pochłonięta przez piaski czasu.

Odsłonięcie archiwów Tartarii stanowi krytyczny moment w dążeniu do odkrycia prawdy. Federacja Rosyjska podjęła monumentalny krok w kierunku napisania historii Tartarii na nowo, rzucając światło na tę dotychczas niezbadaną dziedzinę. Czy w końcu odkryjemy prawdę o tym kolosalnym imperium? Czy Tartaria ponownie zapisze się w annałach historii świata? Tylko czas powie.

Jedno jest pewne, wielka narracja o cywilizacji ludzkiej jest niekompletna bez uznania istnienia i wkładu Tartarii. Odsłonięcie tych archiwów jest wyraźnym wezwaniem historyków, uczonych i poszukiwaczy prawdy na całym świecie, aby porzucili swoje uprzedzenia i z góry przyjęte wyobrażenia, zagłębili się w labirynt historii i odkryli prawdę o Tartarii, niewidzialnym imperium.

Narracja historii świata przypomina ogromną układankę, a Tartaria jest brakującym elementem. Przemierzając XXI wiek, miejmy nadzieję, że uda nam się ukończyć tę zagadkę, upewniając się, że prawdziwy gobelin ludzkiej cywilizacji zostanie w końcu odsłonięty. Bo zmartwychwstanie Tartarii jest zwycięstwem nie tylko Rosji, ale całej ludzkości. W końcu płomień prawdy świeci najjaśniej w najciemniejszych zakątkach zapomnienia.

Do części 1.