Mapa Mercatora (1595), nie tylko przedstawia pozostałości Hyperborei, ale wydaje się również sugerować, że rasa Pigmejów niegdyś gęsto zaludniona w północnych regionach Kanady i Arktyki, gdzie przecinają się cztery rzeki. Na jednej z dużych wysp w centrum tej mapy Arktyki jest to wyraźnie zapisane w legendzie:
„Pygmae hic habitant 4 ad summum pedes longi, quaemadmodum illi quos in Gronlandia Screlingers vocant”.
(Tłumaczenie:
 „Tutaj mieszkają Pigmeje, najwyżej 4 stopy wzrostu, podobni do tych zwanych Scraelingami na Grenlandii."
koniec tłumaczenia z łaciny)
Na odwrocie mapy Mercatora znajduje się legenda:
„Wody tych 4 ramion morza zostały przyciągnięte w kierunku otchłani z taką gwałtownością, że żaden wiatr nie jest na tyle silny, by sprowadzić z powrotem statki po ich wpłynięciu; wiatr jest, jednak nigdy nie wystarczający by obrócić ramiona młyna kukurydzianego ”.
Zapisany na mapie Mercator wyjaśnia, że wody oceanu pędzą do środka w kierunku środka, między wyspami, na biegun, gdzie zanurzają się w głąb Ziemi. Po prawej stronie znajduje się szczegół z Carta Marina (łacińska „mapa morza” lub „mapa morska”), która została stworzona w Rzymie i narysowana przez szwedzkiego duchownego Olausa Magnusa w latach 1527-39. Magnus opisał Pigmejów Grenlandii jako niewielkich rozmiarów, ale wielkich serc. O Pigmejach Pliniusz Starszy (23-79 po Chr.) mówi nam w Historii Naturalnej:
„Poza nimi, w najbardziej oddalonym rejonie górskim, słyszymy o trzech przęsłach i Pigmejach, którzy nie przekraczają trzech przęseł, tj. dwudziestu siedmiu(68cm) cali wysokości; klimat jest zdrowy i zawsze wiosenny, ponieważ od północy chroni go pasmo górskie; Homer również odnotował, że to plemię jest nękane przez żurawie ... "
Pliniusz Starszy zauważył, że uważa się, że Pigmejowie zostali wysiedleni z ojczyzny przodków i lokalizuje pozostałą populację Pigmejów gdzieś między Egiptem a Etiopią, chociaż znaleźli również schronienie tak daleko, jak południowo-wschodnia część kontynentu północnoamerykańskiego.
Czirokezowie, których rodowy dom znajdował się na południowym wschodzie Ameryki Północnej, mają legendę, która opowiada o podróży niektórych mężczyzn, którzy podróżowali na południe, aż natknęli się na plemię bardzo małych ludzi, Tsundige'wi, które ledwo sięgali do kolana mężczyzny. Ci mali mężczyźni i kobiety mieszkali w gniazdach w piasku, pokrytych suchą trawą, i bali się dzikich gęsi, które przybyły w wielkich stadach z południa i atakowały ich.
Czirokezi pokazali im nowe sposoby obrony oraz jak używać kijów i pałek, aby móc uderzać ptaki w szyje i zabijać je.
Kiedy ptaki przylatywały z południa w wielkich stadach, mali ludzie pobiegli do swoich gniazd, aby się ukryć. Ale kiedy ptaki wbiły swoje długie dzioby w gniazda i zaczęły wyciągać ludzi, aby ich zjeść, mężczyźni rzucili się z maczugami i uderzyli ptaki, tak jak pokazały to Czirokezi. Zabili tak wiele, że po chwili ptaki odleciały.
Przez jakiś czas Tsundige'wi byli w stanie powstrzymać ptaki, aż w końcu przybyło stado gigantycznych żurawi. Te ptaki były znacznie wyższe, a mali ludzie nie byli w stanie uderzyć ich w szyje, więc na nieszczęście dla Tsundige'wi wszyscy zginęli.
Arabscy uczeni zgadzają się z XIV-wiecznym włoskim misjonarzem i odkrywcą, bratem Odoricem, co do opowieści opowiadanych w Chinach o resztkach populacji Pygmaei w Himalajach.
Według najstarszych zapisów z Chin, Skandynawów, Greków, Rzymian, Arabów i Czirokezów, mamy niezaprzeczalną zbiorową pamięć o starożytnej, tysiącletniej i ogólnoświatowej wojnie pigmejskiej. Pigmeje zostali rozbici, sprowadzeni do statusu uchodźcy i zmuszeni do wygnania.
ROBERT SEPEHR