Tunele czasoprzestrzenne.
Ogólnie rzecz biorąc, teoria tuneli czasoprzestrzennych postuluje teoretyczne przejście przez czasoprzestrzeń, które z technicznego punktu widzenia mogłoby stworzyć skróty w długich podróżach przez nasz masywny wszechświat.
Po raz pierwszy wysunięto teorię Tuneli Czasoprzestrzennych w 1916 roku przez austriackiego fizyka Ludwiga Flamm. Próbując zrozumieć koncepcję czarnych dziur, punktu w czasoprzestrzeni, który nieskończenie zagina tkankę czasoprzestrzeni, zdał sobie sprawę, że istnieje inne możliwe rozwiązanie.
Zaproponował koncepcję „białej dziury”, która wywierałaby wpływ na dowolną materię, zamiast wchłaniać ją tak, jak robią to czarne dziury. Połączenie nieskończonego wysiłku i nieskończonej absorpcji może stworzyć coś, co nazywa się połączeniem czasoprzestrzeni.
Tunele czasoprzestrzenne to pojęcie trudne do zrozumienia w naszej czterowymiarowej czasoprzestrzeni. Zamiast tego rozważyć można dwuwymiarową tkaninę, która może zginać się jak kartka papieru. Narysuj dwa punkty po każdej poziomej stronie kartki, w tej samej odległości od środka i spróbuj znaleźć między nimi najkrótsze połączenie. Odpowiedź wydaje się być linią prostą z punktu A do punktu B. Ogólnie rzecz biorąc, jest to poprawne, ale korzystając z teorii tuneli czasoprzestrzennych, istnieje inny sposób.
Zamiast rysować linię prosto z punktu A do punktu B, zegnij kartkę. Jeśli w każdym punkcie papieru zrobisz dwa otwory, punkty zostaną teraz połączone poprzez dodatkowy trzeci wymiar przestrzeni.
Ta sama koncepcja odnosi się do czterowymiarowej czasoprzestrzeni (x, y, z, t), gdzie potrzebowalibyśmy piątego wymiaru, aby ta koncepcja zadziałała. (Byłby to czwarty wymiar przestrzeni, którego nie możemy sobie wyobrazić, ponieważ jesteśmy stworzeniami 3D.)