Bogini Ninkharsag - Starożytna Potężna Matka, która zniknęła w Duchu Świętym. 

Skąd się wziął Jahwe? 


Opowieść o naszym stworzeniu, którą znamy z Biblii, to tylko połowa historii - ta, która została mocno zredagowana. Ale czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, jak Bóg stworzył mężczyznę i kobietę na swoje podobieństwo? Istnieją inne źródła, które podają alternatywne relacje, uzupełniając brakujące szczegóły lub odpowiadając na pytania postawione podczas czytania Księgi Rodzaju. Żydzi pisali swoje teksty religijne w niewoli w Babilonie, opierając się na sumeryjskich i asyryjskich opowieściach o bogach i boginiach , a następnie dostosowując je do własnej mitologii i religii. To właśnie w opowieściach sumeryjskich / babilońskich znajdujemy inne spojrzenie na dobrze znaną historię.


Anunnaki - inna wersja dobrze znanej historii

W starożytnym micie Enki i Enlil byli znani jako dwaj przyrodni bracia walczący o kontrolę nad Ziemią, a ich ojciec, Anu, nie zdecydował, kto powinien po nim nastąpić. Ich przyrodnią siostrą była Sud i cieszyła się najwyższym szacunkiem Anunnaki i miała własną bazę mocy na świętej górze Eridu.


Mówiono, że tradycją wśród Anunnaki było zabezpieczenie rodów poprzez kojarzenie przyrodniego rodzeństwa (nigdy rodzeństwa pełnokrwistego). Więc nawet jeśli mężczyzna miałby spadkobiercę ze swoją konkubiną lub żoną, gdyby miał wtedy syna ze swoją przyrodnią siostrą, to dziecko byłoby domniemanym spadkobiercą.

To była podstawa nieporozumienia między Enki i Enlilem, który, jak widzimy, jest powtórzony w historii Abrahama i jego synów. Abraham miał dziecko z Hagar, a ich syn Ismael był najstarszym i powinien był być dziedzicem, ale jego żona Sara była, według niektórych relacji, przyrodnią siostrą Abrahama, więc ich syn Izaak miał pierwszeństwo.


Pochodzenie człowieka według starożytnych tekstów sumeryjskich

Niezależnie od tego, czy chodziło o utrzymanie rodziny razem i przyniesienie pokoju walczącym braciom, czy też dlatego, że miała plany dotyczące własnych potomków, Sud pokryła się zarówno z Enki, jak i Enlilem, tworząc spadkobierców.

 Rezultat był taki, że następne pokolenie kontynuowało spór i dość często Sud musiał być wzywany do rozstrzygania wojen.

W wyniku jej pokojowych wysiłków i uznania dla jej osiągnięć jako naukowca, w tym stworzenia ludzi, otrzymała zaszczytną „Panią Życia”, czyli Mammu / Mama i od tego czasu stała się znana jako Ninkharsag.

 Jest boginią-matką, którą znamy w wielu formach (choć nie Matką-Ziemią, czyli Tiamat lub Gaja), stwórczynią życia, której mleko karmi królów.


Akadyjski odcisk pieczęci cylindrycznej przedstawiający boginię roślinności, prawdopodobnie Ninhursag, siedzącą na tronie w otoczeniu wyznawców (około 2350-2150 pne).


O ile nam wiadomo, legenda wskazuje, że jej motywy tworzenia ludzi były niesamolubne. Anunnaki chcieli, aby słudzy wykonywali za nich służebne zadania na Ziemi, więc stworzenie tych istot spadło na Ninkharsaga i Enki. Po pewnym czasie Enki nie był zadowolony z ich stworzenia, który „jadł z koryt jak owce” i chciał dać im więcej inteligencji.

 Ninkharsag zgodziła się i ich eksperymenty ostatecznie zakończyły się sukcesem, chociaż Enlil był oburzony tym, co zrobili, oskarżając ich o czynienie ludzi „jak bogów”.
Chociaż podobno motywy Ninkharsaga były najlepsze - dążenie do poprawy życia ich sług i dawania im inteligencji z nadzieją, że mogą spełnić kłamstwa - Enki był trochę bardziej skomplikowany.

Potrzebował żołnierzy, a w tekstach on i jeden ze swoich synów wyposażali i szkolili ludzi do prowadzenia wojny, co oznacza, że jest to podstawowy powód, dla którego ludzkość chce walczyć w imieniu „Boga”; było rzekomo zakorzenione w naszych przodkach w momencie ich przebudzenia. 
  Jest oczywiste, że chociaż Enki mógł hodować żołnierzy, był lepszym władcą Ziemi z punktu widzenia ludzkości, niż jego surowy i tyrański brat.

W wyniku wymiany zdań między dwoma braćmi, Ninkharsag coraz bardziej stawała po stronie Enki i gardziła traktowaniem Enlila wobec ludzi, których kochała.
 Za każdym razem, gdy cierpieli w wyniku wojny lub klęski żywiołowej, płakała, jak gdyby nad własnymi dziećmi.

Jak więc straciła swoją pozycję? 

Zapis mitologiczny stwierdza, że wojna zbrojeniowa stała się wojną ideologiczną, w miarę jak ludzkość nadal się rozwijała, pomimo wysiłków Enlila zmierzających do kontroli populacji.

 Ponieważ ludzie byli zróżnicowani, większość znalazła się w dwóch obozach: Enki, którego panowaniem był Magan, czyli Egipt, i Enlil, który przeniósł swoją bazę władzy z Sumeru do tego, co znamy dzisiaj jako Jerozolima. Wszyscy trzej byli już starzy, a Ninkharsag była kpiąco nazywana przez innych Anunnaki „starą krową” za jej plecami, chociaż wciąż miała moc.

Jednak Enlil poczuł się zdradzony - przez swego brata Enki, który nie przyjął prawa do tronu, i Ninkharsag - stanął po jego stronie.

 Czuł się również oszukany przez ich stworzenie inteligentnych ludzi, poczynając od Ewy i przez Innanę (często myloną z Ninkharsag, ale inną kobietą), która splądrowała jego „Holy of Hollies” w jej dążeniu do zdominowania ziemi.

Rozumiemy, że Enlil jest rozgoryczony tymi niepowodzeniami i że gniew ten przechodzi na jego synów i wnuków, a idee rozprzestrzeniają się nawet na niektórych synów Enki. To właśnie w wyniku połączenia różnych sumeryjskich bogów powstała postać Jahwe - tego, którego wyznawcy ogłosili, że pragnie supremacji nad wszystkimi, ogłaszając, że człowiek nie powinien mieć innych bogów poza nim, i ogłaszając inni mają być „demonami”.


Chociaż starożytne teksty mówią, że Enki został w przenośni wyrzucony z Panteonu jako wąż, a u Ewy i Lillith zdemonizowano ich demonstrację woli, kapłaństwu wciąż trudno było zastąpić Ninkharsag, która stała się środkowo-wschodnią Aszerą ( Astarte ), partner El.

W wielu miejscach Starego Testamentu prorocy błagali ludzi, aby zapomnieli o Aszerze i grozili gniewem i karą Boga za nieposłuszeństwo. Jednak kult Matki był w nich zakorzeniony.

Na przykład księga Jashera (który był osobistym nosicielem Mojżesza), która opowiada nam historię Exodusu, ale z innej perspektywy, mówi, że to nie Mojżesz, ale Miriam była duchową przywódczynią plemion.

 W tamtym momencie Żydzi nie oddawali czci Jehowie, ale Aszerzę, którą symbolizowano jako złotą krowę.


Mojżesz walczył, aby odsunąć swój lud od kultu Aszery i musiał uciekać się do uwięzienia Miriam, ale wciąż trwało to setki lat, podczas których oddawano cześć Jahwe i Aszerze, zanim kapłani byli w stanie powstrzymać kult bogini.

Dopiero podczas niewoli w Babilonie wyznawcy Jahwe, którzy gardzili wpływem Aszery, wykorzystali ogromne biblioteki i teksty do stworzenia własnych tekstów religijnych, przepisując przy tym swoją historię. „Bóg” stał się jedną istotą, stwarzając mężczyznę i kobietę na „swoje” podobieństwo.



Co się stało z Ninkharsag / Asherah? Nie można jej było całkowicie wymazać, więc sprawili, że stała się eteryczna, nieistotna. Została uznana za świętą, ale nie miała osobowości, głosu, siły woli ani tożsamości. W końcu stała się dosłownie duchem.


Katrina Sisowath
Ancient Origins