Nephilim, w Biblii hebrajskiej, grupa tajemniczych istot lub ludzi o niezwykle dużych rozmiarach i sile, którzy żyli zarówno przed, jak i po potopie. O Nephilim wspomniano w Księdze Rodzaju i w Księdze Liczb i wspomniano o nich w Ezechielu. Hebrajskie słowo nefilim jest czasami tłumaczone bezpośrednio jako „olbrzymy” lub rozumiane jako „upadli” (z hebrajskiego nafala, „upadać”), ale tożsamość Nefilim jest przedmiotem dyskusji uczonych.
Nephilim są wspomniani tuż przed opisem potopu w Księdze Rodzaju 6: 4, który stwierdza:
Nephilim byli na ziemi w tamtych dniach - a także później - kiedy synowie Boży weszli do córek ludzkich, które urodziły im dzieci . To byli dawni bohaterowie, sławni wojownicy.
Są oni ponownie wymienione w Lb 13: 32–33, gdy Izraelici przygotowywali się do wejścia do ziemi Kanaan.
Przynieśli więc Izraelitom nieprzychylną wiadomość o ziemi, którą przeszukali, mówiąc: „Ziemia, przez którą przeszliśmy jak szpiedzy to ziemia, która pożera jej mieszkańców; a wszyscy ludzie, których w nim widzieliśmy, są wielkich rozmiarów. Tam widzieliśmy Nephilim (Anakici pochodzą z Nephilim); a my wydawalismy się konikami polnymi, więc wydaliśmy się im ”.
Niektórzy uczeni argumentowali, że „upadli mocarze” w Ezechiela 32:27 są pośrednim odniesieniem do Nefilim, ponieważ zwrot w języku hebrajskim jest nieco dwuznaczny. Fragment jest częścią opisu dołu grobu i stwierdza:
I nie leżą z poległymi wojownikami dawnych czasów, którzy zstąpili do Szeolu z bronią wojenną, których miecze schowano pod głowy, a tarcze na kościach; bo strach wojowników był w krainie żywych.