Faraonowie i faraonki, to postacie wschodniosłowiańskiej literatury i legend. Pochodzenie tych imion jest bezpośrednio związane ze starożytnym egipskim tytułem królewskim „Faraon”, zapożyczonym z języka greckiego i znalezionym we wczesnych starożytnych rosyjskich dokumentach pisanych (na przykład w cerkiewno-słowiańskiej Menaionie, 1096). Według „Brief Encyclopedia of Slavic Mythology” NS Shaparova (2001).

 Egipscy wojownicy, którzy ścigali Żydów opuszczających Egipt, zamienili się w faraonow (pól ryby-pól człowieka); fabuła ta oparta jest na apokryficznych legendach, które powstały w wyniku ludowej przeróbki biblijnej opowieści o przejściu Mojżesza przez Morze Czarne.

Jak wyglądali faraonowie i faraonki:

W „Legendzie o przejściu przez Morze Czerwone” jest powiedziane, że lud faraona, który przemienił się w ryby, miał ludzkie głowy z ludzkimi zębami i nosem, a nie mieli tułowia. Zamiast uszu mieli pióra. W przybliżeniu ten sam wygląd faraonów i faraonek jest podany w legendach nowogrodzkich (tylko głowa jest ludzka, a reszta to ryby). Według legend Saratowa, faraonowie byli „cudownymi białymi dziewicami o jasnobrązowych lokach” i rybich ogonach. Według opowieści mieszkańców Smoleńska, przedstawionych przez słynnego XIX-wiecznego etnografa V.N. Dobrovolsky, faraonowie byli „jak ludzie, ale pokryci rybimi łuskami, jednoocy, mogą żyć tylko w wodzie”. 

Legendy smoleńskie i ukraińskie nadają faraonom i faraonkom pojawienie się kanibali. W ten sposób, faraonów i faraonki reprezentowali pół-ludzie-pół-ryby, zarówno mężczyźni, jak i kobiety, z ludzką głową, rybą lub ludzkim (według różnych legend) ciałem i rybim ogonem. Często przypisywano im „głuchy i ochrypły” głos wpływający na ludzkie losy i dar proroctwa. Stad też syreny.