Hiszpański kronikarz Cristobal de Molina, który przybył wraz z konkwistadorami do Ameryki Południowej, opowiedział o legendzie rdzennej ludności Indii o wszechmogącym Ojcu ludzkości żyjącym w podziemiach . Po dokonaniu aktu stworzenia wszystkiego na Ziemi, Bóg wszedł do swojego świata.

Legendy o rozległym systemie podziemnych tuneli i miast pod Andami, zamieszkanych przez jakieś tajemnicze stworzenia , są powszechne wśród wielu ludów Ameryki Południowej. Według tych legend do podziemnego królestwa można wejść przez wejścia znajdujące się w starożytnych miastach Saxahuaman w Peru i Tiahuanaco w Boliwii . Kronikarz jezuickich mnichów, Agnelio Oliva, wspomniał o starożytnych pismach Inków, które głosiły, że prawdziwe Tiahuanaco było podziemnym miastem, znacznie większym niż jego nadbudówki na powierzchni.

Legendy o rozległych podziemiach Ameryki Południowej ściśle przypominają historie chłopów, podróżników i poszukiwaczy złota o dziwnym blasku zwanym „la lus del dinero” lub „światło pieniędzy”... Naukowcy nie potrafią jeszcze wyjaśnić tego zjawiska, obserwowanego na surowych i odludnych wyżynach Andów, w Peru, Ekwadorze, Boliwii, a nawet w Meksyku. Blask występuje najczęściej o zmierzchu. W swojej książce The Lost Cities of South America, G. Wilkins przytacza historię poszukiwaczy skarbów, że „ pewnego wieczoru, kiedy słońce właśnie zachodziło w swojej kołysce oceanu, za niedostępnymi ścianami pasm górskich, a gwiazdy świeciły w głęboki błękit nieba, ujrzeli dziwną białawą lub bladozieloną poświatę unoszącą się nad skalistą ziemią. O zmierzchu lub w ciemności te tajemnicze światła czasami ślizgały się po drodze jak wąż. A czasami stały na miejscu, jakby kolumny starożytnej świątyni Inków Słońca, albo przybrały formę jakichś tropikalnych drzew ” *** .

Kandydat Historycznego Nauk Jurij Zubrytsya, obserwował ten blask w 1971 roku napisał, że światło było ograniczone przez jakąś niewidzialną barierę , jakby było umieszczone w pomieszczeniu o wielkości ciągu 7 - 8 tysięcy metrów kwadratowych. Ale samo źródło światła nie było widoczne.
Blavatsky napisała w swoich wspomnieniach , że można odkryć tajemnicę tuneli i znaleźć wejście do nich, odkrywając mistyczne znaki, niewidoczne, dopóki promienie słoneczne nie padną na nie pod określonym kątem. Jedno z wejść do tunelu znajduje się w pobliżu starożytnego Cusco, ale jest „bardzo dobrze zamaskowane”. To tajne przejście prowadzi bezpośrednio do wielkiego podziemia, które rozciąga się od Cuzco do Limy, w odległości około 600 km. Następnie gigantyczny tunel skręca na południe i rozciąga się na 1500 km pod Boliwią i Chile.


Starożytni inżynierowie stworzyli sprytnie zaprojektowane drzwi, składające się z dwóch ogromnych bloków rzeźbionego kamienia, które mogły się obracać i zamykać tak mocno, że na skrzyżowaniu nie było widać najmniejszej szczeliny. Jedne z tych drzwi zamykają wejście do odnogi tunelu prowadzącego do Limy, drugie - do dużego tunelu od końca Boliwii. Ten tunel obecnie w Chile przechodzi przez Taranaca i Cobijo. Następnie skręca na wschód, przechodzi pod górami i gubi się na pustyni słonych bagien Atacama.
Podziemne tunele i miasta Ameryki Południowej