Nowy rok Sławian i Turków.

Nasi pra, pradziadowie, Słowianie, czy poprawnie mówiąc, SŁAWIANIE (od słowa SŁAWA), obchodzili Nowy Rok wczesną wiosną, gdy, jak wierzyli, w promieniach słońca boga Swaroga i jego syna Dadźboga cały świat budził się do życia z zimowego snu.
W rezultacie zwyczaje noworoczne, występujące na terenie naszego kraju wywodziły się od słowiańskich kultów agrarnych i zwyczajów rzymskich, połączonych w jedno z wszelakimi gusłami, czynionymi niegdyś na terenie Polski w celu zapewnienia sobie bogactwa i szczęścia.
Początek wiosny i nowego roku wiązał się wśród dawnych Sławian z tzw. Jarymi Godami, kilkudniowym słowiańskim cyklem obrzędowym będącym pożegnaniem zimy i przywitaniem wiosny. Obchody te przypadały w okolicach równonocy wiosennej, zaczynały się wraz z kalendarzową wiosną (21 marca).
Nowy Rok w mitologii tureckiej. Aby lepiej zrozumieć miejsce tradycji obchodów Nowego Roku w naszej kulturze, patrząc na przedislamskie tradycje tureckie, należy wyjaśnić, że przejście do nowego roku kalendarzowego nie jest żadnym efektem drzewa świętego, ale świętowaniem i tradycją naturalnie występującą we wszystkich kulturach.

 Przede wszystkim spójrzmy na Nardugan, który jest uznawany za pierwszy dzień Nowego Roku w Turcji.
Nardugan
Słowo Nardugan to słowo, które powstaje etymologicznie przez połączenie słów Granat (Słońce) i Tugan (Dogan) w języku tureckim.
Nardugan był również obchodzony jako Festiwal Dionizosa w starożytnej Grecji i Saturnalia w Rzymie. Podobnie jak w mitologii egipskiej, mitologia turecka toczyła wojnę z dniem i nocą.
W mitologii tureckiej Nardugan to pierwszy dzień nowego roku, pierwszy dzień nowego roku to pierwszy dzień nowego roku.
W Narduganie udekorowano drzewa Akçam, które w tureckiej mitologii są uznawane za symbol nieśmiertelności, wokół drzew rozgrywano tradycyjne gry, odbywały się pieśni i rozrywki.