OBRZĘDY URODZENIA u SŁOWIAN.
Nasi przodkowie starannie przygotowali się na pojawienie się na tym świecie nowego członka rodziny. Odbyło się święto z okazji narodzin dziecka, które miało magiczne znaczenie, nazywane było Rodziną. Środek ciąży nazywano żywą połową.
NARODZINY
Rodząca kobieta musiała przejść przez otwór w koszuli(dekolt). Pomóc jej miało też odpinało sie guziki w ubraniach osób obecnych w domu podczas porodu: „Aby nigdzie się nie związało”. W domu wszystkie drzwi zostały otwarte, rodzącej spuszczono włosy, a wszystkie węzły na jej ubraniach zostały rozwiązane. Rytuał prowadzono za pomocą wody lub ciasta. W przypadku trudnego porodu położna wyrabiała ciasto i smarowała nim brzuch rodzącej, wypowiadając zaklęcie.
OJCIEC
Ojciec jako całość odegrał znaczącą rolę. Ale, jak zauważają badacze, nie wszędzie. Jego funkcje były różne: w niektórych regionach jego obecność przy porodzie była uważana za niepożądaną i opuścił dom ze swoimi krewnymi; w innych pomagał żonie i położnej.
PORÓD
Ten komponent zawierał działania położnej, mające na celu ukształtowanie głowy i twarzy (nozdrzy) dziecka, wzmocnienie jego ciała, manipulowanie pępowiną, mycie i ubieranie (skręcanie).
Główną z nich można uznać cięcie i wiązanie pępowiny. To właśnie te działania kierowały i „korygowały” naturę. Ważnymi działaniami był wybór materiału do wiązania pępowiny (w przypadku dziewcząt np. żeńskie łodygi lnu i konopi). Pępowina była albo trzymana, albo zakopana i nazywana „dwójką” dziecka.
PRZESTRZEGANIE
Jeśli urodzone dziecko nie wykazywało oznak życia, położna odprawiała rytuały imitujące odrodzenie. Mogła więc przeciągnąć go przez ubrania rodziców: chłopca przez ojca, a dziewczynkę przez matki ubranie. A nawet, posmarowawszy dziecko ciastem, mogła na chwilę umieścić je w piecu chłodzącym, symulując dopiekanie lub przepiekanie, czyli wykańczanie lub powtórne pieczenie dziecka.
https://www.youtube.com/watch?v=FCrSkH36hVo&feature=youtu.be