U Słowian nazywano ukochanego człowieka - "światłem moich oczu". Bo człowiek jest Drogą, to strzałka wskazująca wejście do wyższych światów. Kochająca kobieta z zachwytem patrzy na ukochanego jak na światło, które pomaga jej nie zapomnieć o sobie.
A kobieta nazywała się „Moja dusza”. Bo o tym przypomina, że poruszanie się po tej Drodze ma sens. Wszystko jest tylko dla duszy. Nic nie ma sensu: ani w wojnach, ani w osiągnięciach, ani w wiedzy, ani w umiejętnościach - jeśli zapomni się o duszy.
Mężczyzna patrzy na swoją kobietę i nie może się bać, nie może zdradzić, nie może się poddać, ponieważ jego dusza patrzy na niego jej oczami. I nie przyjmie żadnych fałszywych wymówek. Nie okłamuj swojej duszy.

Czasami stanie się szorstki w bitwach, tak że nawet same bitwy staną się sensem życia. I spojrzy jej w oczy, usłyszy jej głos - chłód jego serca rozpłynie się. I przestanie przelewać krew i płakać. To stopi lód, który spętał duszę.
Może być odwrotnie: zrzuci jarzmo i wstanie na pełną wysokość, chwyci za broń i walczy, aż uwolni swoją duszę i swój lud lub dopóki nie zginie w tej bitwie. A w chwilach strachu o ciało jej oczy staną przed nim. A strach zniknie przed tym spojrzeniem. I wkroczy do bitwy.