W MAGII i folklorze światła przyciągają niektóre duchy i rozpraszają inne. Świece kojarzą się również z duchami i zmarłymi, WRÓŻENIE przyszłości i odnalezienia zakopanego skarbu.
Pochodzenie świec nie jest znane. Świece z wosku pszczelego były używane w Egipcie i na Krecie już w 3000 pne Inne wczesne świece składały się ze stożków wykonanych z materiału włóknistego, takich jak sitowie, które były nasycone łojem.
Starożytni ludzie zauważyli, że płomienie świec ujawniają tajemnicze rzeczy. Wpatrując się w płomień, można wejść w odmienny stan świadomości i zobaczyć bogów i duchy lub zobaczyć przyszłość. Późni Egipcjanie z III wieku n.e. używali lamp i prawdopodobnie świec w magicznym rytuale do „prawdziwego śnienia” lub uzyskiwania odpowiedzi ze snów, zwłaszcza na temat przyszłości. Osobnik wycofywał się do ciemnej jaskini zwróconej na południe, usiadł i wpatrywał się w płomień, dopóki nie zobaczył boga. Następnie położył się i zasnął, oczekując, że bóg pojawi się w jego snach z poszukiwanymi odpowiedziami.
Starożytni używali świec i lamp do obrzędów religijnych, praktyka, którą rzymski teolog chrześcijański Tertulian stanowczo zaprotestował jako „bezużyteczne zapalanie lamp w południe”. W IV wieku zarówno świece, jak i lampy były częścią obrzędów chrześcijańskich, ale dopiero w drugiej połowie średniowiecza, od XII wieku, świece umieszczano na ołtarzach kościelnych. Kościół katolicki ustanowił używanie konsekrowanych świec świętych w rytuałach błogosławieństw i odpuszczania grzechów oraz egzorcyzmowaniu demonów.