Było to w latach trzydziestych XX wieku, kiedy amerykański nastolatek odkrył opuszczony tunel kopalniany w meksykańskim regionie Copper Canyon. Wewnątrz znalazła ludzki szkielet, a na jego ramieniu trzymała się kość ręki innego szkieletu zakopanego pod ziemią. Został opisany jako mały i zniekształcony. Nastolatek wrócił na miejsce następnego dnia i stwierdził, że gwałtowna powódź zmyła większość kości. Mimo to górna część czaszki zakopanego szkieletu wraz z niewielkim fragmentem kości szczęki górnej pozostała.
Znaczenie czaszki gwiezdnego dziecka pozostawało niezrealizowane przez prawie 70 lat. W 1999 roku bardzo niezwykła czaszka, której wiek szacuje się na 900 lat, została przekazana autorowi i badaczowi Lloydowi Pye do zbadania po tym, jak pracownicy służby zdrowia nie zidentyfikowali stanu, który mógłby wyjaśnić jej wygląd. W latach 1999-2013 Lloyd skorzystał z pomocy wielu ekspertów i niezależnych instytucji medycznych i naukowych w trzech krajach: USA, Kanadzie i Wielkiej Brytanii, aby przeprowadzić szeroko zakrojone badania i testy.
Jednym z głównych współpracowników projektu badawczego był dr Ted Robinson, który miał doświadczenie w medycynie i chirurgii plastycznej. Studiował czaszkę przez okres dwóch lat i obejmował specjalistów z dziedzin radiologii, chirurgii okulistycznej, chirurgii jamy ustnej, chirurgii twarzoczaszki, neurologii i neurochirurgii dziecięcej. Raport przygotowany przez Robinsona był zdumiewający. Po pierwsze, jego wiedza na temat deformacji czaszki umożliwiła mu wykluczenie wszystkich ludzkich deformacji, o których wiedział, że mogą odpowiadać za wygląd czaszki.
Żaden z pozostałych specjalistów nie był w stanie znaleźć żadnej deformacji, choroby ani praktyki kulturowej, które mogłyby odpowiadać za zniekształconą głowę. Po drugie, Robinson poinformował, że kość czaszki jest znacznie cieńsza, lżejsza i mocniejsza niż zwykła ludzka kość. Analiza wykazała, że czaszka gwiezdnego dziecka zawiera niezwykłe włókna wzmacniające, mózg jest o 30% większy niż normalny człowiek tej wielkości, nie ma zatok czołowych, oczodoły są płytkie, a cała czaszka ma ponad 10 odchyleń standardowych od normy ludzkiej, to bardzo niezwykła statystyka.