Zaburzenia kompulsywne i destrukcyjne odżywiania, które deformują wymiary ciała, są prawdziwe i tragiczne.
Ale u większości kobiet nie są one normą. 

Bardziej prawdopodobne jest, że kobiety, które są duże lub małe, szerokie lub wąskie, wysokie lub niskie, są takie po prostu dlatego, że odziedziczyły kształt ciała swoich rodziców; jeśli nie od najbliższej rodziny, to od rodziny sprzed pokolenia lub dwóch.
Zniesławianie lub osądzanie odziedziczonej sylwetki kobiety oznacza tworzenie kolejnych pokoleń niespokojnych i neurotycznych kobiet. Destrukcyjna i pogardliwa krytyka odziedziczonej formy kobiety pozbawia ją wielu cennych i niezwykle ważnych skarbów psychologicznych i duchowych. Pozbawia ją dumy z budowy ciała, która została jej przekazana przez linie przodków. Jeśli zostanie nauczona odrzucenia tego fizycznego dziedzictwa, natychmiast zostanie odłączona od swojej kobiecej tożsamości cielesnej z resztą rodziny.
Jeśli nauczono ją nienawidzić własnego ciała, jak może kochać ciało matki, które ma taką samą strukturę jak ona? - albo ciało babci, czy też jej córki? Jak może kochać ciała innych kobiet? kobiet ( i mężczyzn) bliskich jej, którzy odziedziczyli ciało po tych samych przodkach? Taka agresja wobec kobiety niszczy jej słuszną dumę pokrewieństwa z własnym ludem i okrada ją z naturalnej radości, jaką odczuwa w swoim ciele, bez względu na jej wzrost, rozmiar lub kształt. W głębi duszy agresja skierowana przeciwko kobiecemu ciału jest agresją dalekosiężną, która dotyka zarówno tych, którzy przybyli przed nią, jak i tych, którzy przyjdą po niej.

Dzieje się tak, że ostra krytyka akceptowalności ciała tworzy naród wysokich, zgarbionych dziewcząt, niskich dziewczyn na szczudłach, dużych kobiet ubranych jak w żałobie, bardzo chudych dziewcząt, które próbują nadymać się jak węże i różne inne typy kobiet, które się ukrywają. Zniszczenie instynktownej więzi kobiety z jej naturalnym ciałem odbiera jej pewność siebie. To sprawia, że opiera swoją samoocenę na wyglądzie, a nie na swojej istocie.