Jan Kiepura (lata 30 XX wieku).

Gdy wybuchła II wojna światowa, III Rzesza przejęła niemieckie konta bankowe, które należały do osób niearyjskiego pochodzenia. W wyniku tych działań dostęp do swoich oszczędności utracił także Jan Kiepura. Oburzony tą sytuacją śpiewak postanowił interweniować u samego oficera Hermana Göringa. To, co wydarzyło się później, zszokowało wszystkich.
Jan Kiepura urodził się 16 maja 1902 roku w Sosnowcu i tam też spędził dzieciństwo oraz wczesną młodość. Jego rodzice, Franciszek oraz Maria, prowadzili piekarnię, ale on nie zamierzał przejąć rodzinnego interesu. Od najmłodszych lat wykazywał ponadprzeciętne zdolności wokalne i to właśnie z muzyką chciał związać swoją przyszłość. Jeszcze w czasach szkolnych śpiewał arie operowe między lekcjami, przez co nierzadko był obiektem kpin wśród rówieśników. To jednak nie zniechęciło go do porzucenia marzeń, a wręcz motywowało do dalszej pracy.

Wyrzucili Kiepurę z Teatru Wielkiego. Powodem była niesubordynacja. Potem zrobił międzynarodową karierę

Wkrótce potem porzucił rodzinne miasto, ku niezadowoleniu rodziców, na rzecz Warszawy, do której wyjechał po tym, jak otrzymał angaż w Teatrze Wielkim. Choć było to nie lada osiągnięciem, to nie zagrzał w nim miejsca na długo z powodu przesadnej pewności siebie. – Niektórzy twierdzą, że jestem zarozumiały. Muszę jednak kategorycznie zaprzeczyć tej krzywdzącej opinii. Bywają chwile, kiedy ogarnia mnie wątpliwość, czy rzeczywiście jestem najlepszym śpiewakiem na świecie – mówił. Rozwój kontynuował w operze we Lwowie, a gdy powrócił do stolicy, był już solistą. Jego kariera rozwijała się dynamicznie, a on zyskał popularność nie tylko w kraju, lecz także za granicą. Występował na największych scenach w m.in. Pradze, Budapeszcie, Berlinie, Brnie, Londynie, Mediolanie oraz Wiedniu. Swoich sił próbował także jako aktor. Grał głównie w niemieckich produkcjach, takich jak "Dla ciebie śpiewam" i "Kocham wszystkie kobiety".


Gdy trafił na "czarną listę" III Rzeszy, poszedł do marszałka. Po krótkiej rozmowie padł rozkaz
Nie jest tajemnicą, że Kiepura wielką gwiazdą był także za zachodnią granicą Polski. Sympatia do jego twórczości osłabiła się jednak po wybuchu II wojny światowej. Głównym tego powodem było pochodzenie śpiewaka, jego matka miała bowiem żydowskie korzenie, a wiarę zmieniła tuż przed ślubem. Choć z tego powodu nierzadko mierzył się z przykrościami, nie chciał ponosić konsekwencji za coś, na co nie miał wpływu, o czym zwykle dosadnie komunikował swoich rozmówców. Nie godził się na żadne przejawy dyskryminacji. Gdy dowiedział się, że III Rzesza przejęła jego niemieckie konta bankowe na mocy antysemickiej ustawy, wpadł w furię.

Nie myśląc długo, udał się do gabinetu Hermana Göringa, którego Hitler uczynił marszałkiem. Podczas rozmowy nie przebierał w słowach i mówił wprost, co myśli o tego typu praktykach. Domagał się też natychmiastowego odblokowania oszczędności. Nazista nigdy wcześniej nie był w podobnej sytuacji. Po chwilowym szoku spowodowanym buńczuczną postawą Polaka był wyjątkowo rozbawiony i zanim artysta wyszedł, wydał rozkaz odblokowania jego kont. Mimo zdobycia pewnej przychylności Kiepura wraz z żoną wyemigrował za ocean. Choć przyjął amerykańskie obywatelstwo, w 1958 roku wrócił do ojczyzny i od tamtej pory życie dzielił między dwoma krajami. Zmarł 8 lat później, a przyczyną był atak serca.