Prawdziwe eksperymenty Frankensteina z XIX wieku.
4 listopada 1818 szkocki chemik Andrew Ure stanął obok martwego ciała straconego mordercy, który zaledwie kilka minut wcześniej wisiał na szubienicy. Prowadził pokaz badań anatomicznych dla teatru pełnego ciekawskich studentów, anatomów i lekarzy na Uniwersytecie w Glasgow. Ale to nie była zwykła sekcja zwłok. Ure trzymał dwa metalowe pręty naładowane 270-płytową baterią woltaiczną do różnych nerwów i obserwował z zachwytem, jak ciało drgało, wiło się i dygotało w groteskowym tańcu śmierci.
„Kiedy jeden pręt został przyłożony do niewielkiego nacięcia na czubku palca wskazującego”, Ure później opisał w Glasgow Literary Society, „pięść była wcześniej zaciśnięta, ten palec natychmiast się wyciągnął; i z konwulsyjnego poruszania ramieniem zdawał się wskazywać na różnych widzów, z których niektórzy myśleli, że ożył”.
W 1780 roku włoski profesor anatomii Luigi Galvani odkrył, że potrafi sprawić, że mięśnie martwej żaby będą drgać i szarpać iskrami elektryczności. Inni szybko zaczęli eksperymentować, przykładając prąd do innych zwierząt, które szybko zachorowały. Siostrzeniec Galvaniego, fizyk Giovanni Aldini, zdobył ciało wołu, odcinając głowę i używając elektryczności do skręcania jego języka. Wysłał tak wysoki poziom napięcia przez przeponę wołu, że spowodowało to „bardzo silne działanie na odbyt, które spowodowało nawet wydalenie kału” – napisał Aldini.
Andrew Ure, który nie miał żadnego doświadczenia z elektrycznością, był zaledwie asystentem Jamesa Jeffraya, profesora anatomii na Uniwersytecie w Glasgow. Studiował medycynę na Uniwersytecie Glasgow i krótko służył jako chirurg wojskowy, ale poza tym był znany z nauczania chemii. „Niewiele wiadomo o Ure, ale był trochę drobną postacią w historii nauki” – mówi Alex Boese, autor Elephants on Acid: And Other Bizarre Experiments. Mówi, że jednym z głównych osiągnięć Ure był ten jeden dziwaczny eksperyment galwaniczny.