Władcy chrześcijańscy Lehii niedoceniani, zakłamywani, oczerniani, ukrywani oraz zabijani przez kościół rzymski i dwór niemiecki – (c.d.).
Średniowiecze
XII. Władca 140 – książę senior Lehii Henryk III Prawy zwany Probus (1288-1290), (patrz „Chrześcijańscy Królowie Lehii …” s. 223-226) – (c.d.).
Wnioski:
1/ urodził się około 1258 roku jako syn księcia wrocławskiego Henryka III Białego oraz Judyty księżniczki mazowieckiej. Ożenił się z Konstancją, księżniczką opolską lecz w 1286 roku odesłał ją do ojca i pojął za żonę Matyldę córkę margrabiego brandenburskiego Ottona V Długiego,
2/ jako władca najrozleglejszej i najbogatszej dzielnicy Śląska ze stolicą we Wrocławiu, sprytnie wykorzystywał swoją pozycję i wzywał na zjazdy pomniejszych, sąsiednich książąt, więził ich i wymuszał nadania terytorialne oraz hołd lenny. W ten sposób zhołdował takich książąt jak:
- Henryk Legnicki,
- Henryk Głogowski,
- Przemysław Ścinawski,
- Konrad Żagański,
- Bolesław Opolski,
- Przemysław Wielkopolski, na którym wymusił oddanie ziemi wieluńskiej. Opanował również Kalisz w 1284 roku,
3/ miał problem z kłótliwym i pazernym biskupem wrocławskim Tomaszem II, który w latach 1282-1287, domagał się nowych przywilejów i nadań,
4/ w 1284 roku biskup rzucił klątwę na księcia i interdykt na księstwo. Książę Henryk nie przestraszył się i w odwecie skonfiskował miasta biskupie; Nysę i Otmuchów.
5/ za zabranie 40 wsi z kasztelani otmuchowskiej, biskup ponownie rzucił na księcia klątwę oraz na księstwo interdykt, w odwecie książę ogłosił publicznie biskupa i jego sprzymierzeńców wrogami oraz wyłączył spod opieki książęcej. Jako wroga otoczył w Raciborzu i zmusił do uległości i odwołania klątwy.
6/ w 1288 roku objął władzę zwierzchnią w Krakowie jako książę senior, mieszczanie i rzemieślnicy wpuścili go do miasta, a kasztelan Sułko przekazał mu Wawel.
7/ w lutym 1289 roku doszło między książętami do bratobójczej bitwy o władzę Ariów-Sławian pod Siewierzem, pomiędzy hufcami Bolesława Płockiego, Władysława Łokietka księcia kujawskiego i księcia halickiego Lwa oraz hufcami śląskimi Henryka III Prawego, Bolka Opolskiego, Przemka Ściniawskiego i Henryka Głogowskiego. Wygrały hufce mazowiecko-kujawskie, zginął książę ścinawski Przemko, natomiast książę opolski Bolko dostał się do niewoli księcia Władysława Łokietka. Bolesław Płocki zrezygnował z dążeń o władzę w Krakowie, cedując dalsze działania na rzecz Władysława Łokietka, który następnie opanował Kraków przy pomocy biskupa Pawła oraz pokonał również hufce śląskie pod Skałą i Święcicami,
8/ latem 1289 roku książę senior Lehii Henryk III Prawy przybył pod Kraków z licznym wojskiem i przystąpił do oblężenia, a mieszczanie otworzyli mu bramy, podczas gdy książę Władysław Łokietek zdołał ujść niepostrzeżenie z miasta przy pomocy franciszkanów,
9/ popierał miasta oraz mieszczan i ich samorządową oraz kupiecką organizację, nadawał przywileje, a także lokował Wieliczkę,
10/ planował zjednoczenie Lehii i nałożenie korony królewskiej, dlatego zapisał w testamencie księstwo wrocławskie księciu Henrykowi Głogowskiemu, natomiast księstwo krakowskie Przemysłowi Wielkopolskiemu, który po jego śmierci miał zostać królem,
11/ w celu przywrócenia królestwa Lehii ze stolicą w Krakowie, wysłał poselstwo do papieża w Rzymie z dużą kwotą pieniędzy, z których niestety część została zdefraudowana po drodze, ku oburzeniu papieża, który nie omieszkał powiadomić księcia jednak nie udało się tego wyjaśnić i sprawa koronacji upadła,
12/ niebawem książę senior Lehii Henryk III Prawy został otruty i już na łożu śmierci kazał przywołać biskupa Tomasza II w celu pojednania, nadając mu przywileje. Umierając jako patriota, liczył jeszcze na pomoc Kościoła w przywróceniu Lehii królestwa i korony,
13/ zmarł w wieku 32 lat panując 2 lata.
Komentarz autora:
Powyżej skrótowo opisałem rozbitą Lehię na księstwa i ksiąstewka, według narzuconego perfidnego planu papieża Innocentego II z 1138 roku, zakamuflowanego sprytnie i kłamliwie nazwą „testamentu Krzywoustego”, który konfliktował książąt lehickich przez długie 182 lata (1138-1320), doprowadzając do wzajemnych zawiści, napaści, wymuszeń, rabunków, porwań i krwawych bitew, dodatkowo okraszanych przez papieży oraz hierarchów kościelnych rzucanymi swobodnie klątwami na książąt i interdyktów na księstwa.
Takie właśnie spektakle w tym okresie, oglądały kuria papieska i dwór niemiecki, zacierając ręce, że skłóceni Ariowie-Sławianie-Lehici są zajęci sobą i nie stanowią dla nich zagrożenia.
Ale w tym okresie również samozadowoleni papież i władcy niemieccy, zorganizowali dwie kolejne zbrodnicze krucjaty zbrojne (król Konrad III w 1146 roku i cesarz Fryderyk I Barbarossa w 1157 roku), zakładając, że szybko dobiją i zhołdują książęcą Lehię, ale się srodze zawiedli i ponieśli sromotne klęski z rąk genialnego księcia Bolesława V Kędzierzawego (patrz ditto s. 195-200 i post 205).
Tak więc, kolejny książę senior Henryk III Prawy zwany Probus podjął próbę z papieżem przywrócenia Królestwa Lehii, ale zniweczono ją, okradając i mordując go z całą bezwzględnością.
(c.d.n.).
JB