ATOMWAFFEN SS – DLACZEGO NAZIŚCI NIGDY NIE UŻYLI BRONI JĄDROWEJ ?
13 czerwca 2021.

Czy jest możliwość, że Trzecia Rzesza przetestowała bomby atomowe? Jest niewiele na to dowodów, ale są pewne sprawozdania i relacje naocznych świadków a także dość wiarygodne poszlaki. Preludium w tym temacie nastąpiło w styczniu 1939 r. Niemieccy adepci Otto Hahn i Fritz Strassmann opublikowali wyniki historycznego eksperymentu: po bombardowaniu uranem neutronami (neutralnie naładowanymi cząstkami) odkryli bar, pierwiastek mniej więcej połowy wielkości uranu i zdali sobie sprawę, że jądro uranu rozdzieliło się na dwa.

Te rewelacjne doświadczenie dotknęło szaleństwem kolejne naukowe prace nad rozszczepieniem na całym świecie. Niemieckie nadzieje na skonstruowanie tego typu broni związane były dodatkowo z noblistą i fizykiem Wernerem Heisenbergiem i jego współpracownikami (Kurt Diebner, Erich Bagge, Otto Haxer, Karl Witzel i Wilhelm Rein).
Niemiecki “Uranprojekt” zaczął się wkrótce po rozpoczęciu wojny we wrześniu 1939 r., kiedy niemiecka armia utworzyła program badawczy prowadzony przez wojskową firmę Kurta Diebnera w celu zbadania wojskowych zastosowań rozszczepienia.



Pod koniec 1939 roku fizyk (noblista) Werner Heisenberg obliczył i udowodnił, że reakcje łańcucha rozszczepienia jądrowego jest możliwa. Niemcy zaczęły budować tzw. Uran-Maschine (reaktory jądrowe) w których kontrolowali reakcje łańcuchowe które mogły wytwarzać energię a niekontrolowane, stworzyłyby “eksplozję jądrową” wielokrotnie potężniejszą niż konwencjonalne materiały wybuchowe. Podczas gdy naukowcy mogli używać tylko naturalnego uranu w “Uran-Maschine”, niemiecki uczony Heisenberg zauważył, że mogą używać czystego uranu 235 , rzadkiego izotopu jako materiału wybuchowego.

W lecie 1940 r. Carl Friedrich von Weizsäcker, młodszy kolega Heisenberga, w publikacji naukowej stwierdził, że jeśli “Uran-Maschine” mógłby utrzymać reakcję łańcuchową, to niektóre z bardziej popularnych uranów 238 mogą być przekształcane w “element 94”, zwany obecnie plutonem. Podobnie jak uran 235, element 94 (pluton) byłby niewiarygodnie potężnym materiałem wybuchowym.



W 1941 roku III Rzesza posunęła się jednak dalej, użyła Uran-Maschine (reaktora jądrowego) do produkcji plutonu. W 1941 r. Niemieccy naukowcy zaczęli budować wirówki. Urządzenia te wykorzystują siłę odśrodkową do gromadzenia cięższych izotopów na zewnątrz, gdzie można je wydzielić. Niemieccy naukowcy korzystali też z wirówek wzbogacających uran, co było konieczne do uzyskania ładunku bomby nuklearnej, która mogła zmienić bieg każdej wojny. Sowieckie dokumenty rosyjskich agentów wywiadu mówią o dwóch testach nuklearnych w Turyngii.


Niemcy są w trakcie tworzenia i testowania nowej tajnej broni, która ma dużą destrukcyjną siłę – nadawali Sowieci.
“Dostępna bomba ma średnicę 1,5 metra (mała) druga większa o masie ok 2 ton.

Rosyjskie raporty stwierdziły, że: ”w/g ich wiarygodnego źródła z Niemiec, które utrzymuje, że: Niemcy przeprowadzili w Turyngii dwie eksplozje z wielką siłą rażenia”.

Drzewa w dolinie Jonas zostały podobno wycięte prawie dwa kilometry od epicentrum wybuchu. W tajnych doniesieniach stwierdzono, że rosyjscy jeńcy – “rozmieszczeni blisko centrum eksplozji zostali zabici i często nie pozostało po nich śladu. Zaobserwowano również silny efekt radioaktywny jak i silne zakłóceniach elektromagnetyczne i niemożność kontynuowania łączności radiowej, jak w czasie burzy”. To były zjawiska charakterystyczne dla wybuchu nuklearnego.



W raporcie wywiadu z pierwszego testowego wybuchu jadrowego z poligonu w Ohrdrufie zastanawia informacja o zbiorniku z ciekłym tlenem, niepotrzebnym do przeprowadzenia eksplozji ładunku uranowego, a koniecznym przy bombie powietrznej, którą Niemcy nazwali Schwere Luft. Opracował ją dr Mario Zippermayr (Zippermayer), Austriak zatrudniony w Technische Akademie der Luftwaffe.

Jego bomba napełniona była w 60 proc. sproszkowanym węglem brunatnym i w 40 proc. ciekłym tlenem. Pierwszy eksperyment przeprowadzony w 1943 r. na poligonie w Döbernitz wykazał jej niezwykłą moc niszczycielską. Wybuch powalił drzewa w promieniu 500-600 metrów. Dalej fala uderzeniowa unosiła się, niszcząc czubki drzew w odległości dwóch kilometrów.

Zippermayer uznał, że efekt będzie jeszcze bardziej dewastujący, jeżeli zapłon nastąpi ćwierć sekundy po rozproszeniu w powietrzu węglowego proszku, który zmiesza się z drobinami płynnego tlenu. Według doniesień brytyjskiego wywiadu wybuch takiej bomby o wadze 250 kg zniszczy wszystko w promieniu 10 kilometrów. Potwierdzały to złożone po wojnie zeznania niemieckiego oficera, który obserwował próbny wybuch na poligonie w Grafenwöhr w Bawarii.

Znajdowaliśmy się w potężnym schronie, dwa kilometry od testowanego materiału o niewielkiej objętości, ale wielkiej sile wybuchowej odpowiadającej 560 tonom dynamitu. W promieniu 1200 metrów uwiązano psy, koty oraz kozy, na powierzchni lub w jamach wykopanych w ziemi. Widziałem wiele wybuchów, w tym największy w 1917 r., gdy wysadziliśmy francuskie okopy za pomocą 300 ton dynamitu, ale to, co przeżyłem podczas tej próby, było przerażające. To był ryczący, grzmiący, wyjący potwór z falami błyskawic. Huragan przerodził się w falę gorąca tak wielkiego, że myślałem, że zostaniemy uduszeni. Wszystkie zwierzęta na powierzchni i w jamach zostały zabite.


Uran-Maschine (reaktor jądrowy)

Szef wywiadu wojskowego GRU pułkownik Iwan Iliczow 23 marca 1945 r. przedstawił przełożonym raport, który mógł wzbudzić popłoch: na poligonie w Turyngii Niemcy dokonali próbnej eksplozji nuklearnej! Agenci wywiadu donosili o przywiezieniu na platformie kolejowej bomby w kształcie kuli o średnicy 130 cm i wadze około 2 ton. W ich ocenie zawierała uran 235, a więc materiał rozszczepialny. Zwrócili uwagę, że przywieziono również zbiorniki z ciekłym tlenem. Dwa próbne wybuchy miały nastąpić 3 lub 4 oraz 12 marca.



Był to wystarczający powód, aby przyspieszyć natarcie, ale czy na nerwowość Stalina nie miały wpływu informacje z Turyngii? Jeżeli rzeczywiście eksplodowała tam bomba atomowa, to zwycięstwo, już tak bliskie, wymknęłoby się mu z rąk. 3 kwietnia dowódcy frontów przedstawili plany ofensywy na Berlin.

Raport był na tyle niepokojący, że Stalin przekazał go Igorowi Kurczatowowi, szefowi zespołu pracującego nad radziecką bombą atomową. Jego ocena była bardzo ostrożna. Zasłaniając się brakiem informacji, które by pozwoliły na wyciągnięcie jednoznacznych wniosków, nie wykluczył, że na poligonie w Niemczech doszło do eksplozji nuklearnej.
Pomiary powojenne przeprowadzone później przez wojsko USA na terenie testowym na terenie Turyngii wykazały ślady radioaktywnych izotopów. W szczególności próbki gleby wykazały obecność pierwiastków promieniotwórczych, a mianowicie uranu, plutonu, cezu 137 i kobaltu 60.

Przyjmuje się, że w latach czterdziestych zespół badaczy nuklearnych pracujących z Kurtem Diebnerem i Walther Gerlach prowadził laboratorium badawcze w mieście Stadtilm, niedaleko Jonastalu, a energia jądrowa była przedmiotem ich pracy.



Pod koniec wojny Armia Sowiecka, która przejęła teren Jonastalu od Amerykanów, natychmiast uznała ją za strefę zamkniętą. Po upadku muru berlińskiego teren został przejęty przez niemieckie siły zbrojne.
Co ważne, Jonastal (“Dolina Jonas”) pozostaje nadal w posiadaniu wojska a wejście jest tam surowo zabronione .
W/g profesora Lahnera Niemcy oprócz bomby atomowej interesowali się również znacznie bardziej jej destrukcyjną wersją, bombą wodorową . Oprócz bomby wodorowej pojawiły się przesłanki o czymś jeszcze bardziej destruktywnym i niejasnym o potwornej destrukcyjnej mocy.

Prawdopodobnie dotyczy to “Projektu Karotechia”. Brytyjscy agenci z tamtych czasów mówili o zespole zajmującym się rozwojem i pracą w dziedzinie fizyki, która wydawała się niemal “magiczna” w której III Rzesza wykorzystywała wiedzę i badanie okultystyczne w których odkryto tajemne ukryte wzory i tajemnice, prawdopodobnie pochodzące z poprzedniej cywilizacji.

W ostatniej części wojny niewielka grupa naukowców, przy silnym poparciu fizyka Walthera Gerlacha, który był wówczas szefem Projektu Uran, zbudowała i przetestowała urządzenie nuklearne.
Powszechnie uważa się, że Niemcy mieli niewystarczający dostępny materiał rozszczepialny, jednak w 1940 r. Trzecia Rzesza zajęła belgijski skład surowca uranu o wysokiej czystości, wydobywanego w Kongo. Ponadto naukowcy z Niemiec opracowali proces wzbogacania chemicznego wielokrotnie skuteczniejszy niż proces “Manhattan Project”, co oznacza, że pod koniec wojny Niemcy dysponowały dużym zapasem tego materiału.

Biorąc pod uwagę powyższe fakty, jest możliwe, że Trzecia Rzesza była w stanie przetestować bomby atomowe, a nawet spekulować, że ta broń o dużej sile rażenia, została udostępniona Amerykanom (za rozmaite korzystne porozumienia i handel między rządami niemieckim i amerykańskim podczas przeprowadzki III Rzeszy do Neuschwabenland), co pozwoliło USA na atak jądrowy na Japonię. Koronnym dowodem i niepodważalnym faktem jest to, że pierwsze „amerykańskie” bomby atomowe były wykonane z uranu. Uranu, który posiadali tylko i wyłącznie Niemcy. Amerykanie natomiast dysponowali wyłącznie plutonem. Ich bomba testowa Trinity była plutonowa, tymczasem obydwie zrzucone w Japonii były to bomby uranowe !


III Rzesza pomimo ogromnej przewagi technologicznej w Deutsche Atomwaffen, znając destrukcyjny efekt jaki na organizm człowieka ma tego rodzaju broń nie użyła jej aby rozstrzygnąć o losach wojny, pomimo, że przygotowania były bardzo zaawansowane. Ponoć w ostatnich tygodniach wojny przywieźli duży ładunek bomb i złożyli je w swoich podziemnym ukrytych kompleksach. A może dowódca Luftwaffe Hermann Göring mówił prawdę, oświadczając w niewoli: „Zaniechałem użycia broni, która mogła zniszczyć cywilizację aryjską”


Nie znaczy to, że nie użyli jej w ogóle. III Rzesza użyła bomby atomowej, kiedy to regularne misje wojenne syjonistycznej alianckiej koalicji stanęły u wrót Nowej Szwabii (Neuschwabenland). Pierwsze operacje wojskowe Anglii (Tabarin 1944 r) a później USA (Highjump 1946 r) na Antarktydzie, III Rzesza pokonała bez problemu dzięki nowej Wunderwaffe. Kolejnej próba wyeliminowania nowej ojczyzny III Rzeszy Nowa Szwabia (Neuschwabenland), przez wyprawę wojenną USA która nosiła nazwę Deep Freeze I nastąpiła w 1955 roku i ponownie skończyło się to katastrofą armii USA, ponieważ dla jej powstrzymania użyto właśnie broni atomowej w ramach odwetu za Japonię.



Po wojnie skupili się na silnikach antygrawitacyjnych napędzanych przez reaktory nuklearne do swojego Wunderwaffe, latających dysków z serii “Haunebu III” albo jak kto woli „Jenseitsflugmaschine” – latająca maszyna innych światów oraz innych produktów niemieckiej myśli technicznej programu kosmicznego SS Raumflug

Po zakończeniu wojny specjalny odział amerykański, w ramach operacji ALOS (poszukiwanie niemieckich naukowców i dokumentacji technicznej), dotarł do miasteczka Haigerloch w południowych Niemczech, gdzie w jaskini u podnóża zamkowego wzgórza odkryto niedokończony reaktor atomowy. Później odkryto jeszcze 3 inne, wcześniej działające.














ATOMWAFFEN SS - WHY DIDN'T THE NAZIIS NEVER USE NUCLEAR WEAPONS?

June 13, 2021.
Is there a possibility that the Third Reich tested atomic bombs? There is little evidence for this, but there are some reports and eyewitness accounts as well as fairly plausible circumstantial evidence. A prelude to this topic took place in January 1939. German adepts Otto Hahn and Fritz Strassmann published the results of a historical experiment: after bombarding with uranium with neutrons (neutrally charged particles), they discovered barium, an element approximately half the size of uranium, and realized that the uranium nucleus had split apart on two.
This sensational experience has driven subsequent scientific fission work around the world insane. German hopes for the construction of this type of weapon were additionally linked to the Nobel Prize winner and physicist Werner Heisenberg and his associates (Kurt Diebner, Erich Bagge, Otto Haxer, Karl Witzel and Wilhelm Rein).
The German "Uranproject" began shortly after the start of the war in September 1939, when the German army set up a research program led by the military company Kurt Diebner to study military uses of fission.



At the end of 1939, the physicist (Nobel Prize winner) Werner Heisenberg calculated and proved that chain reactions of nuclear fission are possible. Germany began to build the so-called Uranium-Maschines (nuclear reactors) in which they controlled chain reactions that could produce energy but uncontrollably would create a "nuclear explosion" many times more powerful than conventional explosives. While scientists could only use natural uranium in Uranus-Maschine, German scientist Heisenberg noted that they could use pure uranium 235, a rare isotope, as an explosive.

In the summer of 1940, Carl Friedrich von Weizsäcker, a younger colleague of Heisenberg, stated in a scientific publication that if "Uranium-Maschine" could sustain the chain reaction, some of the more common 238 uraniums could be converted into "element 94", now called pluto . Like uranium 235, element 94 (plutonium) would be an incredibly powerful explosive.



In 1941, however, the Third Reich went further, using Uranus-Maschine (a nuclear reactor) to produce plutonium. In 1941, German scientists began building centrifuges. These devices use centrifugal force to collect the heavier isotopes outside where they can be separated. German scientists also used uranium enrichment centrifuges, which was necessary to obtain a nuclear bomb charge that could change the course of any war. Soviet documents from Russian intelligence agents mention two nuclear tests in Thuringia.


Germany is in the process of creating and testing a new secret weapon that has a high destructive power, the Soviets broadcast.
“The available bomb has a diameter of 1.5 meters (small), the second larger one, weighing about 2 tons.

Russian reports stated that: "according to their reliable source in Germany, which claims that: Germany carried out two explosions with great power in Thuringia."

The trees in the Jonas Valley were reportedly felled nearly two kilometers from the epicenter of the blast. Secret reports stated that Russian prisoners of war - “deployed near the center of the explosion, were killed and often no trace of them was left. There was also a strong radioactive effect as well as strong electromagnetic interference and the inability to continue radio communication, as in a thunderstorm. ' These were the phenomena characteristic of a nuclear explosion.



In the interview report on the first nuclear test explosion from the Ohrdruf military training ground, the information about the liquid oxygen tank, unnecessary to carry out the uranium charge explosion, and necessary for the air bomb which the Germans called the Schwere Luft, wonders. It was developed by Dr. Mario Zippermayr (Zippermayer), an Austrian employee of the Technische Akademie der Luftwaffe.

His bomb was 60 percent full. powdered lignite and 40 percent. liquid oxygen. The first experiment carried out in 1943 at the proving ground in Döbernitz showed its extraordinary destructive power. The explosion knocked down trees within 500-600 meters. Further on, the shockwave rose, destroying the treetops two kilometers away.

Zippermayer said the effect would be even more devastating if ignition occurs a quarter of a second after carbon powder is dispersed in the air and mixed with liquid oxygen particles. According to British intelligence reports, the explosion of such a bomb weighing 250 kg will destroy everything within a radius of 10 kilometers. This was confirmed by the testimony of a German officer who was observing a test explosion at the Grafenwöhr training ground in Bavaria, made after the war.

We were in a huge shelter, two kilometers from the material being tested, with a small volume but great explosive force equivalent to 560 tons of dynamite. Dogs, cats and goats were trapped within 1,200 meters, either on the surface or in holes dug in the ground. I've seen many blasts, including the biggest one in 1917.

when we blown up French trenches with 300 tons of dynamite, but what I experienced during this trial was terrifying. It was a roaring, thundering, howling monster with waves of lightning. The hurricane turned into a heat wave so great I thought we were going to be strangled. All animals on the surface and in the pits were killed.


Uranium-Maschine (nuclear reactor)

On March 23, 1945, the chief of GRU military intelligence, Colonel Ivan Ilichov, presented his superiors with a report that could cause panic: at the Thuringia training ground, the Germans made a test nuclear explosion! Intelligence agents reported that a bomb in the shape of a sphere 130 cm in diameter and weighing about 2 tons had been brought on the railway platform. In their opinion, it contained uranium 235, so fissile material. They noted that tanks with liquid oxygen had also been brought. Two test explosions were to take place on March 3, 4 and 12.



Reason enough to hasten the attack, but was Stalin's nervousness not influenced by the information from Thuringia? If an atomic bomb had actually exploded there, victory, already so close, would have slipped from his hands. On April 3, the commanders of the fronts presented their plans for an offensive against Berlin.

The report was so disturbing that Stalin handed it over to Igor Kurchatov, head of the team working on the Soviet atomic bomb. His assessment was very careful. Covering the lack of information that would allow him to draw clear conclusions, he did not rule out that there was a nuclear explosion at the training ground in Germany.
Post-war measurements later carried out by the US military at a test site in Thuringia showed traces of radioactive isotopes. In particular, soil samples showed the presence of radioactive elements, namely uranium, plutonium, cesium 137, and cobalt 60.

It is assumed that in the 1940s a team of nuclear researchers working with Kurt Diebner and Walther Gerlach ran a research laboratory in the city of Stadtilm, near Jonastal, and nuclear power was the focus of their work.



At the end of the war, the Soviet Army, which took Jonastal's territory from the Americans, immediately recognized it as a restricted zone. After the fall of the Berlin Wall, the area was taken over by the German armed forces.
Importantly, Jonastal ("Jonas Valley") is still in military possession and entry is strictly prohibited.
According to Professor Lahner, the Germans, apart from the atomic bomb, were also interested in its much more destructive version, the hydrogen bomb. In addition to the hydrogen bomb, there were indications of something even more destructive and obscure about monstrous destructive power.

This is probably about Project Karotechia. British agents of the time spoke of a physics development and work team that seemed almost "magical" in which the Third Reich used occult knowledge and research in which secret hidden patterns and mysteries, possibly from a previous civilization, were discovered.

In the last part of the war, a small group of scientists, with the strong support of the physicist Walther Gerlach, who was then head of the Uranus Project, built and tested a nuclear device.
It is commonly believed that the Germans had insufficient fissile material available, however, in 1940, the Third Reich seized the Belgian depot of high purity uranium mined in Congo. In addition, scientists from Germany developed a chemical enrichment process many times more effective than the Manhattan Project process, which means that at the end of the war, Germany had a large supply of this material.

Given the above facts, it is possible that the Third Reich was able to test the atomic bombs, and even speculate that this high-impact weapon was made available to the Americans (for various favorable agreements and trade between the German and American governments during the relocation of the Third Reich to Neuschwabenland), which allowed the US to nuclear attack Japan. The crowning proof and indisputable fact is that the first "American" atomic bombs were made of uranium. Uranium, which was owned only by Germany. The Americans, on the other hand, had only a platoon. Their Trinity test bomb was a platoon, while both of them dropped in Japan were uranium bombs!


The Third Reich, despite the enormous technological advantage in Deutsche Atomwaffen, knowing the destructive effect of this type of weapon on the human body, did not use it to decide the fate of the war, despite the fact that the preparations were very advanced. Reportedly, in the last weeks of the war, they brought a large load of bombs and deposited them in their underground hidden complexes. Or maybe the Luftwaffe commander Hermann Göring was telling the truth, declaring in captivity: "I abandoned the use of weapons that could destroy the Aryan civilization."


It doesn't mean they didn't use it at all. The Third Reich used the atomic bomb when the regular Zionist Allied coalition war missions reached the gates of New Swabia (Neuschwabenland). First operations the military of England (Tabarin 1944) and later the USA (Highjump 1946) in Antarctica, the Third Reich easily defeated thanks to the new Wunderwaffe. Another attempt to eliminate the new homeland of the Third Reich, New Swabia (Neuschwabenland), by the US military expedition which was called Deep Freeze I took place in 1955 and it again ended with the US military catastrophe, because nuclear weapons were used to stop it in retaliation for Japan.



After the war, they focused on anti-gravity engines powered by nuclear reactors for their Wunderwaffe, flying disks from the "Haunebu III" series or, if you prefer, "Jenseitsflugmaschine" - a flying machine of other worlds and other products of the German technical thought of the SS Raumflug space program

After the end of the war, a special American unit, as part of operation ALOS (search for German scientists and technical documentation), reached the town of Haigerloch in southern Germany, where an unfinished nuclear reactor was discovered in a cave at the foot of the castle hill. Later, 3 others, previously operating, were discovered.






Globalna Świadomość





TAJEMNICE IV RZESZY – CO TAK NA PRAWDĘ SPOWODOWAŁO WYBUCH II WOJNY ŚWIATOWEJ – NOWA SZWABIA, STREFA 51, HOLLYWOOD.