Holmgang był rytualną metodą pojedynków Wikingów, która musiała zostać zakazana po tym, jak zbyt wielu wojowników użyło go jako środka do legalnego zabijania i rabowania ludzi
Holmgang („hólmganga” w języku staronordyckim) był formalnym pojedynkiem używanym jako system rozstrzygania sporów we wczesnośredniowiecznej Skandynawii. Każdy członek społeczeństwa, niezależnie od swojej pozycji, mógł rzucić wyzwanie innym do holmgang. Przyczyny tego wyzwania mogą być szerokie, w tym spór prawny, spłata długu, spory majątkowe lub kwestia kwestionowanego honoru.
Z holmgangiem walczyło się zwykle w ciągu 3-7 dni po wystawieniu wyzwania. W przypadku niestawiennictwa strony przeciwnej uznano, że uległa ona przepadkowi, a roszczenie zostało udowodnione słuszność. Jeśli pretendent nie weźmie udziału, otrzymywali piętno „NiĂ ° ingr” - obraźliwy termin oznaczający utratę honoru - i mogli zostać skazani na wygnanie lub nawet śmierć. Zwykle walczącymi były dwie osoby biorące udział w wyzwaniu; Jednak w rzadkich przypadkach, szczególnie w przypadku znacznego wieku lub niedogodności fizycznych, zamiast niego można użyć zastępców mistrzów, aby zapewnić uczciwą walkę. Ze względu na naturę holmgang, system był niezmiennie nadużywany jako forma zalegalizowanego rabunku, a berserowie w szczególności rejestrowali wykorzystywanie go jako środka do dochodzenia praw do ziemi, własności lub kobiet od mniej wprawnych wojowników.