Tajemniczy mali ludzie Koropokkuru, którzy według legend żyli na północy Japonii.
Na północnej japońskiej wyspie Hokkaido, legendy miejscowych Ajnów opowiadają o małych ludziach Koropokkuru , którzy żyli tu jeszcze przed pojawieniem się człowieka .
Ten lud jest czasami nazywany również terminem Koro Pokunguru lub Tsuchigumo, a najczęstsza nazwa Koropokkuru tłumaczy się jako „ludzie żyjący pod liściem łopianu” i bezpośrednio wskazuje na bardzo mały wzrost tych stworzeń.
W Japonii bardzo popularny jest wizerunek Koropokkuru jako mężczyzny trzymającego w dłoni liść łopianu i chroniącego go przed deszczem jak parasolkę.
Znane są historie, w których Koropokkuru miał wysokość porównywalną ze wzrostem ludzkich dzieci, czyli około 60-80 cm.
Oprócz niskiego wzrostu często mówi się, że Koropokkuru byli dość prymitywnymi i niegrzecznymi ludźmi, a ich głowy były bardzo duże, z dużym spłaszczonym nosem i krzaczastymi brwiami. Czasami wspomina się czerwonawą skórę, ale bardzo często mówi się, że była bardzo owłosiona i raczej śmierdziała.
Ciekawe, że samych Japończyków i Ajnów we wczesnych wiekach często opisywano właśnie jako „włochatych i śmierdzących bestii, podobnych do zwierząt”. Niemniej jednak istnieją punkty, dzięki którym można stwierdzić, że Koropokkuru było znacznie bliższe ludziom niż zwierzętom. Wspomina się, że używali narzędzi kamiennych i potrafili rzeźbić piękną ceramikę. Co więcej, Ajnowie w ogóle nie zajmowali się ceramiką.
Według legend Ajnów mali ludzie bali się ludzi i zawsze starali się ukrywać przed nimi w lesie. Niemniej jednak od czasu do czasu prowadzili wymianę handlową z Ainu i zawsze nocą.Koropokkuru zostali zniszczeni, a ci, którzy przeżyli, zostali gdzieś wygnani.
W miejscach osiedli Ajnów znaleziono dziwne ziemianki, które były zupełnie inne niż tradycyjne domy kryte strzechą Ajnów.
Znaleziono również kamienne narzędzia, które były zbyt małe do normalnego użytku przez ludzi.
Kolejną zagadkę poruszył archeolog Edward Morse, który w 1877 roku jako jeden z pierwszych w Japonii rozpoczął wykopaliska archeologiczne. Odkrył wiele starożytnych odłamków w miejscu muszli Omori, które w ogóle nie pasowały do kultury Ajnów. W swojej pracy opublikowanej w 1879 roku Morse napisał, że odłamki należą do nieznanej kultury neolitycznej, która istniała przed przybyciem Ajnów na Hokkaido.
W naszych czasach niektórzy badacze kultury Hokkaido trzymają się wersji, że malutcy ludzie mogą być potomkami małych „hobbitów” z indonezyjskiej wyspy Flores.







The mysterious little people of Koropokkuru who, according to legends, lived in the north of Japan.
On the northern Japanese island of Hokkaido, the legends of the local Ainu tell of the little Koropokkuru people who lived here before the advent of humans.
This people is also sometimes called by the term Koro Pokunguru or Tsuchigumo, and the most common name Koropokkuru translates as "people living under a burdock leaf" and directly indicates the very small height of these creatures.
In Japan, the image of Koropokkuru as a man holding a burdock leaf in his hand and protecting it from rain like an umbrella is very popular.
There are stories where Koropokkuru had a height comparable to that of human children, that is, about 60-80 cm.
In addition to short stature, it is often said that Koropokkuru were quite primitive and rude people, and their heads were very large, with a large flattened nose and bushy eyebrows. Reddish skin is sometimes mentioned, but very often it is said that it was very hairy and rather smelly.
Interestingly, the Japanese and Ainu themselves in the early centuries were often described as "hairy and smelly beasts, similar to animals." Nevertheless, there are points by which it can be concluded that Koropokkuru was much closer to humans than to animals. It is mentioned that they used stone tools and were able to carve beautiful ceramics. Moreover, the Ainu were not involved in ceramics at all.
According to the Ainu legends, little people were afraid of people and always tried to hide from them in the forest. Nevertheless, they traded with Ainu from time to time, and always at night. The Koropokkuru was destroyed and the survivors were banished somewhere.
Strange dugouts were found in the Ainu settlements, which were completely different from the traditional thatched houses of the Ainu.
Stone tools were also found that were too small for normal human use.
Another puzzle was raised by the archaeologist Edward Morse, who in 1877 was one of the first in Japan to start archaeological excavations. He discovered many ancient debris at the site of the Omori shell that did not fit the Ainu culture at all. In his work, published in 1879, Morse wrote that the debris belonged to an unknown Neolithic culture that existed before the Ainu arrived in Hokkaido.
Nowadays, some researchers of Hokkaido culture hold to the version that tiny people may be descendants of little "hobbits" from the Indonesian island of Flores.







Das mysteriöse kleine Volk von Koropokkuru, das der Legende nach im Norden Japans lebte.
Auf der nordjapanischen Insel Hokkaido erzählen die Legenden der einheimischen Ainu von den kleinen Koropokkuru, die hier vor der Ankunft der Menschen lebten.
Dieses Volk wird manchmal auch mit dem Begriff Koro Pokunguru oder Tsuchigumo bezeichnet, und der gebräuchlichste Name Koropokkuru bedeutet übersetzt "Menschen, die unter einem Klettenblatt leben" und weist direkt auf die sehr geringe Größe dieser Kreaturen hin.
In Japan ist das Bild von Koropokkuru als Mann, der ein Klettenblatt in der Hand hält und es wie einen Regenschirm vor Regen schützt, sehr beliebt.
Es gibt Geschichten, in denen Koropokkuru eine Größe hatte, die mit der von Menschenkindern vergleichbar war, dh etwa 60-80 cm.
Neben der geringen Statur wird oft gesagt, dass Koropokkuru ziemlich primitive und unhöfliche Menschen waren und ihre Köpfe sehr groß waren, mit einer großen abgeflachten Nase und buschigen Augenbrauen. Manchmal wird von rötlicher Haut gesprochen, aber sehr oft wird sie als sehr behaart und ziemlich stinkend bezeichnet.
Interessanterweise wurden die Japaner und Ainu selbst in den frühen Jahrhunderten oft als "behaarte und stinkende Tiere, ähnlich wie Tiere" beschrieben. Dennoch gibt es Punkte, aus denen geschlossen werden kann, dass Koropokkuru dem Menschen viel näher stand als den Tieren. Es wird erwähnt, dass sie Steinwerkzeuge verwendeten und schöne Keramiken schnitzen konnten. Außerdem beschäftigten sich die Ainu überhaupt nicht mit Keramik.
Nach den Ainu-Legenden hatten kleine Leute Angst vor Menschen und versuchten immer, sich im Wald vor ihnen zu verstecken. Trotzdem trieben sie ab und zu Handel mit Ainu und immer nachts, der Koropokkuru wurde zerstört und die Überlebenden irgendwohin verbannt.
In den Siedlungen der Ainu wurden seltsame Einbaum gefunden, die sich völlig von den traditionellen strohgedeckten Häusern der Ainu unterschieden.
Es wurden auch Steinwerkzeuge gefunden, die für den normalen menschlichen Gebrauch zu klein waren.
Ein weiteres Rätsel stellte der Archäologe Edward Morse, der 1877 als einer der ersten in Japan mit archäologischen Ausgrabungen begann. Er entdeckte viele uralte Trümmer an der Stelle der Omori-Muschel, die überhaupt nicht zur Ainu-Kultur passten. In seiner 1879 veröffentlichten Arbeit schrieb Morse, dass die Trümmer zu einer unbekannten neolithischen Kultur gehörten, die existierte, bevor die Ainu in Hokkaido ankamen.
Heutzutage halten einige Forscher der Hokkaido-Kultur an der Version fest, dass winzige Menschen Nachkommen kleiner "Hobbits" von der indonesischen Insel Flores sein könnten.







Загадочные маленькие люди Коропоккуру, которые, согласно легендам, жили на севере Японии.
На северном японском острове Хоккайдо легенды местных айнов повествуют о маленьких людях Коропоккуру, которые жили здесь до появления людей.
Этот народ также иногда называют термином Коро Покунгуру или Цучигумо, а наиболее распространенное имя Коропоккуру переводится как «люди, живущие под листом лопуха» и прямо указывает на очень маленький рост этих существ.
В Японии очень популярен образ Коробоккуру в виде человека, держащего в руке лист лопуха и защищающего его от дождя, как зонтик.
Есть истории, где Коропоккуру имел рост, сопоставимый с человеческими детьми, то есть около 60-80 см.
Помимо небольшого роста, часто говорят, что Коропоккуру были довольно примитивными и грубыми людьми, с очень большими головами, большим приплюснутым носом и густыми бровями. Иногда упоминается красноватая кожа, но очень часто говорят, что она очень волосатая и довольно вонючая.
Интересно, что сами японцы и айны в первые века часто описывались как «волосатые и вонючие звери, похожие на животных». Тем не менее, есть моменты, по которым можно сделать вывод, что Коробоккуру был намного ближе к людям, чем к животным. Упоминается, что они использовали каменные орудия и умели вырезать красивую керамику. Более того, айны вообще не занимались керамикой.
Согласно преданиям айнов, маленькие люди боялись людей и всегда старались спрятаться от них в лесу. Тем не менее, они время от времени торговали с айнами и всегда по ночам.Коропоккуру был уничтожен, а выживших куда-то изгнали.
В поселениях айнов были обнаружены странные землянки, которые полностью отличались от традиционных соломенных домов айнов.
Также были обнаружены каменные орудия, которые были слишком малы для нормального использования человеком.
Еще одна загадка была поднята археологом Эдвардом Морсом, который в 1877 году одним из первых в Японии начал археологические раскопки. Он обнаружил много древних обломков на месте раковины Омори, которые совершенно не соответствовали культуре айнов. В своей работе, опубликованной в 1879 году, Морс писал, что обломки принадлежали неизвестной неолитической культуре, существовавшей до прибытия айнов на Хоккайдо.
В настоящее время некоторые исследователи культуры Хоккайдо придерживаются версии, что крохотные люди могут быть потомками маленьких «хоббитов» с индонезийского острова Флорес.