Teurgia to praktykowanie rytuałów niekiedy o magicznym charakterze. Jak wyjaśnia Lamblich, założyciel szkoły syryjskiej, przekracza konwencjonalne granice filozofii i magii, wyłaniając się jako głęboka praktyka rytualna, której celem jest osiągnięcie zjednoczenia z boskością. W swojej istocie teurgia nie polega na podważaniu naturalnego porządku ani przywoływaniu nadprzyrodzonych mocy do doczesnych celów.
Jest to raczej akt współuczestnictwa z boskością, święta metoda wznoszenia się duszy do boskich królestw. Jamblich, odbiegając od swojego poprzednika Plotyna, argumentował, że wzniesienia duszy nie można zapewnić wyłącznie poprzez kontemplację filozoficzną; wymagało aktywnego zaangażowania Boga poprzez rytuały teurgiczne. Według Lamblichusa rytuały te pełnią rolę pomostu pomiędzy tym, co materialne, a tym, co duchowe, pozwalając praktykującemu sprowadzić boskie energie na płaszczyznę materialną, wznosząc w ten sposób duszę ku jej boskiemu pochodzeniu.
Praktyka teurgii obejmuje szereg rytuałów i symboli, każdy skrupulatnie zaprojektowane tak, aby rezonowały z określonymi boskimi archetypami lub energiami. W przeciwieństwie do zwykłych ćwiczeń filozoficznych, działania teurgiczne są przepojone świętą mocą, którą Lamblich uważał za niezbędną do duchowego przebudzenia i transformacji. Rytuały często obejmowały inwokacje, używanie przedmiotów konsekrowanych i recytację hymnów, które uważano za boskie pochodzenie. Poprzez te akty teurg nawiązuje bezpośredni kontakt z niewidzialną hierarchią istot – od bogów po archanioły i demony – ułatwiając partycypacyjną komunię z wyższymi porządkami istnienia. Skuteczność tych rytuałów zależy od czystości intencji i uznania miejsca praktykującego w porządku kosmicznym, uznania, że prawdziwa moc teurgii nie leży w ludzkich rękach, ale w łasce boskich istot, które odpowiadają na wezwanie Ducha.