Badania wskazują, że Babilończycy znali twierdzenie Pitagorasa na długo przed jego narodzinami. Dowody na to znajdują się na starożytnych tabliczkach glinianych.

Twierdzenie o długości przeciwprostokątnej, znane powszechnie jako twierdzenie Pitagorasa, mogło być znane już w starożytnej Babilonii. Dowody na to pochodzą z tabliczki glinianej IM 67118, datowanej na okres między 1900 a 1600 r. p.n.e; wieki zanim Pitagoras przyszedł na świat, około 570 r. p.n.e. Tabliczka ta pokazuje zastosowanie twierdzenia do obliczania przekątnej prostokąta.

Babilońskie odkrycia matematyczne
Inna tabliczka z tego okresu zawiera kwadrat z oznaczonymi trójkątami. Przekład z systemu sześćdziesiątkowego używanego przez Babilończyków ujawnia, że znali oni twierdzenie Pitagorasa oraz inne zaawansowane koncepcje matematyczne.

"Wnioski są nieuniknione: Babilończycy znali relację pomiędzy długością boku kwadratu a jego przekątną. To była prawdopodobnie również pierwsza znana im liczba, która była liczbą niewymierną. Mimo wszystko, oznacza to, że byli zaznajomieni z twierdzeniem o długości przeciwprostokątnej lub chociaż z jednym jego specyficznym przypadkiem - długością przekątnej kwadratu", mówi matematyk Bruce Ratner.

Dlaczego twierdzenie nosi imię Pitagorasa?
Jak uważa Ratner, spowodowane jest to przez uczniów szkoły pitagorejskiej - ośrodka założonego przez Pitagorasa na terenie dzisiejszych południowych Włoch.



"Jednym z powodów tak niezwykłej rzadkości znajdywania oryginalnych tekstów Pitagorasa jest to, że wiedza przekazywana była wówczas z pokolenia na pokolenie, ustnie, ponieważ materiały piśmiennicze były rzadkością", dodał matematyk.


"Ponadto, ze względu na szacunek dla swojego mistrza, dużo odkryć dokonanych przez pitagorejczyków przypisano samemu Pitagorasowi. To mogłoby tłumaczyć też powstanie terminu twierdzenie Pitagorasa", przypomniał Ratner.

Znaczenie odkrycia
Odkrycie to zmienia nasze postrzeganie historii matematyki, pokazując, że starożytne cywilizacje miały zaawansowaną wiedzę matematyczną. Babilończycy byli pionierami w dziedzinie, którą później przypisano Grekom.

Dodatkowa informacja: Pitagoras przywiózł z egipskiej świątyni, gdzie terminował za młodu wiele formuł i wiedzę egipskich kapłanów, którą propagował  w Grecji. Również świątynia Demeter w Eleusis odegrała swoja rolę. Prawdziwym wynalazkiem Pitagorasa jest oktawa z odstępami między dźwiękami jako przejaw liczbowej harmonii i ładu w naturze.
Szkoła Pitagorasa tworzyła liczby i geometrię jako uniwersalną religię natury i jej przejawem były miedzy innymi pięciokąty gwiaździste oraz bryły doskonałe, jak też, liczby doskonałe, czyli takie których suma dzielników równa się iloczynowi dzielników. Udowodniona została też właściwość liczb przestępnych, nieskończonych i niepodzielnych. Oprócz myślenia indukcyjnego pojawiło się myślenie dedukcyjne jako definicja metody.

Wiedza pozyskiwana była z wielu funkcjonujących  źródeł i krajów. 
Ważne było jest zastosowanie  w niebiański sposób , czyli geometrię traktowano jako ideę, a nie jako wykres geodezyjny , czy astronomiczny. Natomiast liczby stały się ideą godną bogów. Musimy pamiętać, że wiedza w tamtych czasach , a może i dzisiaj , jest głównie wiedzą tajną , dla wtajemniczonych  podobnie jak misteria religijne tajnych stowarzyszeń różnych religii. ( np. w Afryce każda religia zgromadzona wokół fetysza przodków i tajemnic metalurgii przechowywanych przez kobiety danej społeczności wymagała założenia tajnego stowarzyszenia religijnego w takim właśnie celu zabezpieczenia wiedzy. Pitagoras nie złożył w Egipcie ślubów i powrócił z Egiptu łamiąc złożone tam przysięgi tajemnej wiedzy nikomu nie ujawniać. )