Istnienie eteru było szeroko akceptowane w kręgach naukowych aż do początku XX wieku, kiedy eksperyment Michelsona-Morleya z 1887 roku został dokooptowany, aby„ udowodnić ”, że żadne takie ukryte źródło energii nie istnieje.
Jednak nowsze odkrycia dotyczące„ ciemnej materii "," ciemnej energii "," wirtualnej cząstki "," strumienia próżni "i" energii punktu zerowego ", żeby wymienić tylko kilka, sprawiły, że zachodni naukowcy niechętnie przyznali, że rzeczywiście musi istnieć niewidzialne medium energetyczne we Wszechświecie. Używając łagodnego terminu, takiego jak „ośrodek kwantowy”, a nie zakazanego słowa „eter”, możesz mówić o tym w prasie głównego nurtu bez większego strachu przed ośmieszeniem.
Jeden z wczesnych przykładów dowodu na istnienie eteru pochodzi od szanowanego fizyka, dr. Hala Puthoffa. Często wspomina o eksperymentach z początku XX wieku, przeprowadzonych jeszcze przed powstaniem teorii mechaniki kwantowej, które miały na celu sprawdzenie, czy w „pustej przestrzeni” jest jakaś energia. Aby przetestować ten pomysł w laboratorium, konieczne było stworzenie obszaru całkowicie pozbawionego powietrza (próżni) i osłoniętego ołowiem przed wszystkimi znanymi polami promieniowania elektromagnetycznego za pomocą tak zwanej klatki Faradaya. Ta pozbawiona powietrza przestrzeń próżniowa została następnie schłodzona do zera absolutnego lub -273 ° C, temperatury, w której cała materia powinna przestać wibrować, a tym samym nie wytwarzać ciepła.
Te eksperymenty dowiodły, że zamiast braku energii w próżni jest jej ogromna ilość, pochodząca z całkowicie nieelektromagnetycznego źródła! ”- David Wilcock