Wieczne lampy.
Ektryczność – a raczej vril lub geoenergia – była znana starożytnym . Widzieliśmy również, że doskonale kontrolowana geoenergia była używana jako środek do przebudzenia .
Inne zjawisko, całkowicie niewyjaśnione, pokazuje, że sztuczne światło było znane starożytnym: wieczne lampy. Lampy, które nigdy nie gasną. Skąd czerpią energię, jeśli nie w otaczającym Vril?
W II wieku Pauzaniasz opisał złotą lampę świątyni Minerwy, która mogła palić się przez cały rok, oraz lampę świątyni Jowisza Ammona, która płonęła przez wieki.
W IV wieku św. Augustyn przywoływał wieczny płomień, którego nie powstrzymał ani wiatr, ani deszcz. W VI wieku w Antiochii odkryto wieczny płomień, któremu towarzyszyła inskrypcja mówiąca, że płonął on pięć wieków wcześniej.
W XV wieku w Rzymie, kiedy otworzyli grób Palli, oświetlał go wieczny płomień, który prawdopodobnie płonął już od ponad 17 wieków!
Ludwik IX aka St. Louis miał przyjaciela imieniem Jiechele, rabina o rzadkiej erudycji, którego bardzo podziwiał. Ten Jiechele znał sekret „olśniewającej lampy, która zapalała się spontanicznie”. Czasami umieszczał ją w nocy na swoim oknie, co bardzo intrygowało okolicznych mieszkańców. Ludwik IX naciskał na swojego uczonego przyjaciela, aby dał mu swoją magiczną lampę lub powierzył mu przepis, ale rabin z narażeniem życia dotrzymał tajemnicy. Miał swój sposob na odpędzanie intruzów pukających do jego drzwi.
Jiechele ” dotknął gwoździa w ścianie swojego biura i natychmiast wyleciała z niego trzaskająca niebieskawa iskra. Biada temu, kto w tym momencie dotknął żelaznego młota drzwi: intruz cofał się, zwijał w kłębek, krzyczał, jakby miał zostać pogrzebany pod ziemią, a na koniec bez zbędnych ceregieli uciekał”. Eliphas Levi kontynuuje: „Jiechele zdobył w ten sposób swój spokój, za pomocą terroru, który siał”. W tamtym czasie palili czarownice za znacznie mniej!
„W Irian Jaya słyszeliśmy o wiosce odciętej od wszelkiej cywilizacji, która miała system sztucznego oświetlenia równy lub nawet przewyższający ten z XX wieku. Kupcy, którzy przybyli do tej zagubionej w górach wioski, mówili, że byli przerażeni widokiem wielu księżyców zawieszonych w powietrzu i świecących jasno przez całą noc. Te sztuczne księżyce były ogromnymi kamiennymi kulami wzniesionymi na kolumnach, które po zachodzie słońca zaczynały niesamowicie świecić jak neony i oświetlały ulice”.
Nadal na Jawie istnieje szczególna tradycja, booyas, nadal praktykowana wśród starszych mieszkańców.
„Booya to okrągły kamień osadzony w bambusowej rączce. Na tych wyspach były tylko trzy takie berła. Kiedy wódz kierował okrągły kamień w stronę nieba, tryskał z niego błysk niebiesko-zielonego światła. To „zimne światło” było tak jasne, że zdawało się otaczać publiczność”.
Cuda ignorowanej przeszłości , świetliste dowody utraconych technologii, te niewytłumaczalne ciekawostki pokazują, że teraźniejszość również jest nam w dużej mierze nieznana.