Mapa półkuli północnej i południowej opublikowane przez holenderskiego kartografa i rytownika Gerarda de Jode.
Uwaga - obok pokazana jest Califernia.
Hyperborea dosłownie przetłumaczona jako „ziemia za Boreasem”. Uważano, że Boreas, bóg północnego wiatru, mieszkał w najbardziej wysuniętej na północ części Tracji, więc ziemie poza nim były ogólnie rozumiane jako ziemie na północ od tego kraju.
Dlatego ziemie poza Tracją były całkowicie odsunięte od wszystkiego, co można nazwać greckim. Daleka od szlaków handlowych Morza Śródziemnego była niezbadanym terytorium.
Kilku pisarzy opisywało długie szlaki handlowe, które sprowadzały z tej nieznanej ziemi towary takie jak słoma i drewno. Grecy jednak sami tam nie podróżowali – towary Hyperborejczyków przechodziły przez Scytię do Morza Adriatyckiego, zanim trafiły na bardziej znane terytoria.
Mówiono, że Hyperborea przez cały czas cieszy się światłem słonecznym, a bogini Nyx nigdy nie przynosiła ciemności. Boreas, Wiatr Północny, nie mógł sprowadzić swojego brutalnego zimna na ziemie poza jego zasięgiem.
Dlatego Hyperborea nabrała niemal utopijnego charakteru. Dzięki niekończącej się wiośnie i wiecznemu światłu Hyperborea była w stanie wyprodukować dwa zbiory zboża rocznie przy mniej niż połowie pracy wymaganej na farmie na skalistych ziemiach Grecji. Większość ziemi pozostała jednak dzika, a kraj pokrywały gęste lasy i zielone łąki.
Rzeka Eridanos leniwie rozlewa się po całym krajobrazie, przyciągając białe łabędzie. Hyperborea była krainą obfitości. Była to także kraina pokoju.
Brutalne góry Rhypaean, w których Boreas osiedlił się, sprawiły, że południowa granica Hyperborei była nieprzejezdna nawet dla najbardziej zagorzałych podróżników. Plemiona kanibali żyły w dolinach, a gryfy strzegły wysokich przełęczy.