WEDŁUG ORLANDO FERGUSONA nie żyjemy na kuli ziemskiej, ale w gigantycznej foremce na pączki.
W 1893 roku Ferguson z Hot Springs w Południowej Dakocie opublikował swoją Mapę kwadratowej i stacjonarnej ziemi. Przedstawia świat rozciągnięty nad kotliną z kopcem pośrodku. Wzdłuż krawędzi basenu znajduje się postrzępione wybrzeże Antarktydy, które tworzy lodową krawędź świata. Słońce i księżyc są przedstawione jako obrotowe lampy zawieszone na końcach łukowatych ramion zakorzenionych w Arktyce.
Ta geografia jest na tyle pomysłowa, że sama w sobie jest fascynująca, ale jest też coś, co leży za lodową krawędzią. Ferguson zdecydował się rozszerzyć obwód, tworząc kwadratowy kształt i umieścił anioła w każdym rogu. Ten szczegół został zainspirowany frazą z początkowego zdania 7 rozdziału Objawienia : „czterech aniołów stojących na czterech narożnikach ziemi i powstrzymujących cztery wiatry”.
Umieścił pod mapą inne istotne fragmenty Pisma Świętego, próbując wzmocnić swoją tezę o płaskiej Ziemi. Po prawej stronie umieścił obraz dwóch mężczyzn trzymających się szybko obracającej się Ziemi w kształcie kuli. Coś takiego, jego zdaniem, musi być niemożliwe.
Biorąc pod uwagę, że Pitagoras zajął się kulistą Ziemią około 500 roku p.n.e. i że w średniowieczu dominował pogląd, że żyjemy na kuli ziemskiej, rok 1893 wydaje się dość późny, jeśli chodzi o stworzenie mapy świata w postaci kwadratu , stacjonarny kawałek. Ale Orlando Ferguson nie był samotnym głosem. W drugiej połowie XIX wieku nastąpił odrodzenie ruchu na rzecz płaskiej Ziemi.