Smaczek historyczny numer 50
Zaginione i zablokowane najważniejsze historyczne kroniki lehickie oraz dzieła – co straciliśmy ?
II. Starożytność I. Średniowiecze
Poniżej chciałbym przedstawić 13 zidentyfikowanych przeze mnie opracowań historycznych w tym 8 kronik zaginionych i 3 zablokowane oraz 2 dzieła zablokowane, co jest niepowetowaną stratą już od setek lat, kiedy sławiańskie społeczeństwo polskie nie mogło ich poznać i cieszyć się nimi, żeby wzbogacić tym samym wiedzę o swoich przodkach sławiańsko –lehickich.
Należą do nich; jedna kronika starożytna z IV wieku, 7 kronik średniowiecznych z VIII-XIII wieku, 3 kroniki z XVI wieku oraz 2 dzieła z XVIII wieku.
I. Kroniki zaginione
1. Nakorsz Warmisz – „Kronika naydawnieysza o początku narodu
    Polahów i o naypierwszych Królach Sarmackich”, z IV wieku
    (tytuł nadany później, oryginalny nieznany).
    Jest to jedyna nasza kronika napisana w starożytności oraz
    opisująca dzieje władców sarmacko-lehickich do IV wieku n.e.,
    zlecona zagranicznemu skrybie przez króla Wizymiera
    Budowniczego (292-340).
    Kronikarz Kagnimir w XI wieku trzymał jej księgi w ręku,
    przeglądał i opisał w swojej Kronice w Księdze II, pod herbem
    „Zadhora”, także historyk August Bielowski opisał ją w swoim
    dziele „Najdawniejsze Dzieje Polski od czasów mitycznych”
    (patrz szczegóły post 49).
    Jej rękopis został podstępnie wykradziony w XVIII wieku ze
    słynnej Biblioteki biskupów Załuskich w Warszawie i zaginął.
    Można sobie wyobrazić jakie bezcenne dla nas Polahów
    informacje zawierała !
2. Wojnan kronikarz sławiański – przepisał wyżej wymienioną
    kronikę Nakorsza Warmisza ze skórek zwierzęcych na trwalszą
    korę brzozową w kilku egzemplarzach i uzupełnił jej treść o
    dzieje do VIII wieku, w którym żył.
    Również był współautorem bezcennych pocztów starożytnych
    królów różnych lini rodowych Ariów-Sławian Indoscytów i
    Prabałtów, cytowanych przez Przemysława Dyamentowskiego w
    Zbiorze I oraz w Zbiorze II, który opierał się na uzupełnionej
    kronice Nakorsza Warmisza – Wojnana oraz kronice Prokosza
    Księga II (patrz „Starożytne Królestwo Lehii. Kolejne Dowody” s.
    163-217).
3. Autor nieznany – „Descripto Lehiticorum Annalium” (Kronika
    Lęhicka) z XI wieku.
    Według historyka Bielowskiego kronika była dostępna w Lehii
    i zawierała dzieje starożytnych Linhitów do XI wieku.
    Wykorzystywał ją oraz powoływał się na nią nasz kronikarz
    Miorsz (łac. Miersuae) w XI wieku, w swojej „Kronice Lęhitów i
    Polanów”, którą zrekonstruowaliśmy (patrz ditto s.364-392).
4. Goran Lambert, biskup krakowski, kronika księgi I-III - „Slavo-
    Lehitarum sive Polonica inclytae gentil acta in tres libros
    digesta atque conscripta per me, L.Goran” (Sławiańsko-
    lehickiego albo polańskiego narodu sławne czyny w trzech
    księgach wyłożone, jako też spisane przeze mnie, L.Goran), z XI
    wieku.
    Biskup został wymieniony w Catalogus Episcoporum
    Cracoviensium (Katalog Biskupów Krakowskich) i w Annales
    Capituli Cracoviensis (Roczniki Kapituły Krakowskiej) oraz w
    Annales Polonorum I. (Roczniki Polańskie I).
    Straciliśmy obszerną kronikę w trzech księgach, opisującą
    dzieje narodu sławiańsko-lehickiego i jego władców w okresie
    do XI wieku.
5. Goran Lambert, biskup krakowski, kronika księga IV - „ L.
    Gorani Liber IV dictum Stemmatographum Sarmatiae Heroum”
    (L. Gorana Księga IV pod tytułem Stemmatograf bohaterów
    Sarmacji), z XI wieku.
    Była to bardzo cenna czwarta księga wyżej wymienionej
    kroniki, wymieniała i opisywała sarmacko-lehickie herbowe
    rody rycerskie i ich bohaterów do XI wieku.
6. Świętomir, benedyktyński mnich, kronika księgi I-III - „Sven:
    Mo: Ben: Slavo-Lehitica sive Polonica Historia, gesta
    principaliora hujus brevi compendio III Libris descripta, sub
    dominatu trium Regum; videlicet Boleslai III Krzywosz,
    Wladislai II wygnan, et Boleslai IV Kędzior dictis” (Sven: Mnich:
    Benedykt: Sławiańsko-Lehicka albo Polańska Historia, jej
    najważniejsze czyny, spisane w krótkim zbiorze, w trzech
    księgach, za rządów trzech królów, mianowicie: Bolesława III
    Krzywoustego, Władysława II Wygnańca i Bolesława IV
    Kędzierzawego, przytoczone), z XII wieku.
    Była to cenna kronika w trzech księgach, która opisywała
    dzieje trzech lehickich władców chrześcijańskich w trudnym
    okresie drugiego rozbioru Lehii, narzuconego przez papieża od
    1138 roku, co doprowadziło do „wojny domowej” oraz zmagań
    tych władców ze zbrodniczymi krucjatami zbrojnymi papiesko-
    niemieckimi w latach 1109 (bitwa na „Psim Polu”), 1146 i
    1157, a także klątwami i interdyktami kościoła rzymskiego,
    rzuconymi na nich w latach 1111, 1146 i 1148 !
    Kronika ta niewątpliwie zawierała ciekawy autorski opis tych
    wydarzeń, który warto byłoby porównać z innymi
    kronikami oraz podkreślała ich sławiańsko-lehicki charakter.
7. Mateusz Cholewa, biskup krakowski, kronika księgi I-III -
    „Antiqua Sarmatarum arma” (Starożytny oręż Sarmatów), z XII
    wieku.
    Kronika wymieniała i opisywała wiele lehickich herbowych
    rodów rycerskich oraz ich czyny do XII wieku.
8. Godzisław Baszko, kustosz poznański – kronika „Arma
    militaria Slavo-Sarmatarum sive Polono-Lehitarum tam in
    Polonia, Masovia, quam Slesia, Haeroum ab Anno 1160 ad
    Annum 1272 ( Oręż wojenny bohaterów Sławiano-Sarmatów
    albo Polano-Lehitów, tak w Polanii, na Mazowszu jak i na
    Śląsku od roku 1160 do roku 1272), z XIII wieku.
    Kronika opisywała czyny zbrojne bohaterów sarmacko-
    lehickich rodów rycerskich w Polanii, na Mazowszu i Śląsku w
    latach 1160-1272.
II. Kroniki i dzieła zablokowane
Należały do nich trzy kroniki nie przetłumaczone dla sławiańskiego społeczeństwa polskiego z języka łacińskiego do dziś, a mianowicie: Miechowity od 503 lat (wydanie 1519 rok), Decjusza od 501 lat (wydanie 1521 rok) i Sarnickiego od 435 lat (wydanie 1587 rok).
Ponadto dwa dzieła Stanisława Kleczewskiego: pierwsze o Sarmacji Europejskiej, od 253 lat (wydanie 1769 rok) i drugie o Lehu, od 248 lat (wydanie 1774 rok).
Jest to rzecz niebywała i zaniedbana, blokowana milczeniem i brakiem inicjatywy ze strony polskich władz oświatowych oraz szkolnictwa, jak również biernością i milczeniem zawodowych historyków oraz ich studentów, którzy jako pierwsi powinni wszcząć alarm i się tego domagać ?!
Najwyższy czas to zmienić, bowiem Polacy jako suwereni, mają prawo zapoznać się z tymi kronikami i dziełami w swoim języku polskim i nikt nie ma prawa im odbierać wiedzy o przodkach sławiańsko-lehickich i ich dziejach, szczególnie w starożytności i w średniowieczu.
9. Maciej Miechowita kronika księgi I-III – „Chronica Polonorum”
    (Kronika Polska), z 1519 roku.
    Po wydaniu kronika została skonfiskowana przez cenzurę
    kościelną i wydana ponownie w 1521 roku, ale nie wiadomo co
    usunięto z jej pierwotnego tekstu.
    Miechowita przywołał Sarmację jako pierwszą nazwę naszego
    kraju, pisząc o mieszkających tam Lehitach, Wendach i
    Wandalach (łac. Lehitas, Vendas, Vandalos), będących
    Sławianami.
    Opisał jak to Wandalowie na czele innych plemion wyruszyli z
    Wandalii (łac. Vandalia), leżącej na terenie północnym Lehii i
    podbili Galię, Hiszpanię i Afrykę Północną z Kartaginą.
    Wymienił i opisał panujących tam władców wandalskich oraz
    wojnę z Cesarstwem Bizantyjskim.
    Bardzo ciekawa kronika potwierdzająca starożytność Polski,
    którą kilka razy nazwał Królestwem Lehickim (Regno
    Lehitarum).
    Przekazał dużo ważkich informacji i szczegółów dotyczących
    Sarmacji i zamieszkujących ją Ariów-Sławian Sarmatów,
    Wandalów, Suewów, Scytów, Gotów, Alanów, Kwadów,
    Burgundów i innych ludów sławiańskich, którzy mówili tym
    samym językiem prasławiańskim. Opisał ich walki z
    Cesarstwem Rzymskim oraz konfrontacje militarne Sarmatów z
    legionami rzymskimi w różnych okresach, zarówno p.n.e jak i
    n.e. nad granicznym Dunajem i Renem oraz w Dacji, Tracji,
    Ilirii czy Panonii.
    Wiele razy wymienił w tekście Lehię, władców lehickich oraz
    Lehitów. Potwierdził również starożytne nazwy naszych
    głównych rzek: Wisła – Vandalus, Odra – Guttalus.
    Jako dowód powyższego, zleciłem prywatnie przetłumaczenie
    trzech rozdziałów XVII, XVIII i XIX z języka łacińskiego, które
    opublikowałem wraz z moim komentarzem w książce.
    (Patrz „Królowie Lehii i Lehici w Dziejach” s. 104- 117).
10. Justus L. Decjusz (Dietz) kronika – “De Vetustatibus
      Polonorum Liber I” (O starożytności Polski księga I), z 1521
      roku.
      Opisał okres starożytny Sarmacji Europejskiej oraz dzieje
      naszych przodków; Gotów, Wandalów, Herulów, Scytów,
      Suewów, Alanów, Burgundów, a także Lehii ustanowionej
      przez króla Leha (łac. Lehius), panującego w starożytności z
      pomocą swoich rycerzy Lehitów (łac. Lehitae).
      Przedstawił również ich konfrontacje zbrojne z Cesarstwem
      Rzymskim i Cesarstwem Bizantyjskim, podboje ziem oraz
      zakładanie tam sławiańskich królestw, a mianowicie w Galii,
      Hiszpanii, Afryce Północnej oraz Italii.
      Wymienił przy tym wielu znakomitych królów sławiańskich,
      na przykład Gotów i Wandalów oraz przedstawił ich czyny i
      zdobycze w czasie podbojów miast i całych prowincji cesarstw
      rzymskiego i bizantyjskiego.
      (Patrz „Starożytne Królestwo II. Zapomniane Dowody” s. 284-
      286).
11. Stanisław Sarnicki roczniki ksiąg I-VIII – „Annales sive de
      origine et rebus gestis Polonorum et Lithuanorum libri VIII”
      (Roczniki, czyli o pochodzeniu i sprawach Polaków oraz
      Litwinów ksiąg VIII), z 1587 roku.
      Opisał szczegółowo starożytną Sarmację Europejską, Scytię
      oraz Lehię, jako jeden sławiański organizm państwowy, z
      jednym językiem prasławiańskim, który nazwał sarmackim.
      Przedstawił pochodzenie i panowanie wielu królów
      sarmackich i lehickich. Podał, że patriarchą Polaków i
      założycielem Sarmacji Europejskiej oraz pierwszym władcą był
      Sarmata w 2210 roku p.n.e. Niewiele się mylił, bowiem trzy
      źródła podały okres panowania Sarmaty na lata 2078-2025
      p.n.e. (patrz Prokosz, Kagnimir, Dyamentowski i Pełny poczet
      władców Lehii post 251 na moim facebook’ u).
      Ponadto podkreślił, ze Sarmacja Europejska sięgała od Renu
      do Donu, a Germania oznaczała Sławiańszczyznę. Omówił
      jako wielką rodzinę sławiańską wiele ludów i plemion, między
      innymi: Sarmatów, Henetów/Wenedów, Scytów, Gotów,
      Wandalów, Suewów/Sławów, Lehów/Lehitów, Alanów,
      Burgundów, Hunów, Kwadów.
      Opisał zadziwiająco obszernie ich zmagania z imperiami;
      perskim, macedońskim, rzymskim.
      Przywołuje na przykład przegraną i śmiertelną dla perskiego
      króla Cyrusa II Wielkiego wojnę ze Scytią z pomocą Lehistanu
      oraz królową Masagetów Thomyra/Tomyris w 530/529 roku
      p.n.e., a także późniejszą przegraną wojnę z wielkimi stratami
      w 513 roku p.n.e. przez króla Dariusza I Wielkiego ze Scytią
      Europejską (Lehistanem), pod wodzą króla Attyra/Idanthyra.
      Dalej podał, że król Filip Macedoński wziął za żonę
      Medumpę, córkę królowej Sławów Gudili. Opisuje także
      następnych królów sławiańskich o imionach Dronychetes i
      Sitalco/Sitalcus (patrz pełny poczet władców Lehii ditto).
      Przywołuje również zmagania króla Leha i Lehitów z
      Aleksandrem Macedońskim.
      Jednocześnie Sarnicki opisał obszernie, szczegółowo i
      chronologicznie różne wydarzenia w czasie panowania wielu
      cesarzy rzymskich, w tym dotyczące ich zmagań ze
      Sławianami; Sarmatami, Lehitami, Gotami, Wandalami,
      Suewami.
      (Patrz „Starożytne Królestwo Lehii. Kolejne Dowody” s.473-
      477).
      Jak widać kronika Sarnickiego opisała najobszerniej,
      najgłębiej i kompleksowo okres starożytny z umiejscowieniem
      w nim roli Scytii, Sarmacji i Lehii oraz ludów sławiańsko-
      lehickich je reprezentujących.
     Stąd z wściekłości za prawdę historyczną zawartą w tych
     rocznikach, nazwany został przez historyków:
     „St. Sarnicki – autor ze śmietnika naszej historiografii i jego
     teorie ?!”
     Oto właśnie widać poziom moralny i intelektualny ? oraz
     bezczelność i tupet ? naszej pozaborowej historiografii,
     przesiąkniętej nienawiścią do Królestwa Lehii ?
III. Dzieła zablokowane
12. Stanisław Kleczewski dzieło - „Sarmatia europea mox post
     diluvium uniwersale inhabitata, seu fragmentum tractatus de
     diluvio universali partis III (Sarmacja Europejska wnet po
     powszechnym potopie zamieszkana albo urywek traktatu o
     powszechnym potopie części III), z 1769 roku.
     Opisuje przybycie Leha (jednego z nich), do Europy w 1107
     roku p.n.e., gdzie odkrył ziemie ludne i żyzne Sarmacji
     Europejskiej, od Morza Czarnego do Morza Sarmackiego
     (Bałtyk), gdzie rozciągały się ziemie Prasławian (obecnie
     państwa polskiego), które nazwał „Kuźnią narodów
     sławiańskich”.
     Ponadto, między innymi:
     - uznał Prasławian na ziemiach Sarmacji Europejskiej za
       autochtonów,
     - potwierdził, że Sławianie są tożsami z Sarmatami i Scytami
       oraz mają taki sam wygląd, język, wierzenia i zwyczaje, a
       także posługują się takim samym orężem,
     - cytat: „Z powodu sławy częstych zwycięstw co po sławiańsku
       brzmi < sława >, zaczęli być nazywani Sławianami lub
       Sławnymi”,
     - przytoczył list Aleksandra Wielkiego z 325 roku p.n.e. do
       „prześwietnego ludu Sławian” w uznaniu ich zasług jako
       „najsilniejszego sprzymierzeńca”. Po podbojach, będąc u
       szczytu potęgi przyznał ludom sławiańskim obszar ziem od
       Akwilonu (północnego wschodu), do południowej Italii.
     - podał, że Królestwo Trojańskie należało do Scytów-
       Prasławian i zostało nazwane w języku prasłowiańskim „Troja
       mora”, czyli „Trzy morza”, którego obszar oblewają Morze
       Śródziemne, Morze Egejskie i Morze Czarne (patrz post 138
       na moim facebook’u).
       Zleciłem prywatnie jako dowód, przetłumaczenie niektórych
       fragmentów tego dzieła, które wraz z moim komentarzem
       opublikowałem w książce „Starożytne Królestwo Lehii.
       Zapomniane Dowody s. 323-336.
13. Stanisław Kleczewski dzieło - „Lechus historiae Polonae
      restitutus” (Leh historii polskiej przywrócony), z 1774 roku.
      Kleczewski, między innymi:
      - udowodnił panowanie króla Leha I jako założyciela
        Królestwa Lehii i ludu lehickiego,
      - podał, że Polacy pochodzą od ludu Scyto-Sarmacko-
        Sławiańskiego,
      - podał, że Niemcy chcieli usunąć z naszej historii Leha, który
        przejął władzę i zjednoczył państwo w jeden organizm,
      - potwierdził, że nazwa Leh jest znana i występuje w Azji
        Mniejszej, szczególnie u Armeńczyków i Persów, jako
        Lehastan i Lehestan czyli Lehistan, jak w Turcji i Grecji,
      - przedstawił pamiątki imienia lehickiego; rzeka Leh płynąca
        Przez Augustę Vindelicorum (Augusta Lehicka czyli
        Augsburg) i Pole Leha (Lechfeld – miejsce wielu bitew w
        obecnej Bawarii),
      - użył nazwy „Lehi Imperio” (Imperium Leha), do którego
        należał lud sławiański, żyjący między Wisłą i Odrą, podobnie
        jak inni autorzy; Długosz (Imperium Lechitarum), Uphagen
        (Lechicum Imperium lub Lechici Imperii) i Nikčević
        (European Sarmatian Empire of the Lechites),
      - wyjaśnił, że lud lehicki przyjął nazwę od swego króla Leha i
        tak był nazywany przez ludy sąsiednie, które ludność
        nazywały Lehitami, Lehami lub Lahami,
      - podał, że Persowie także używali nazwy Lehia, mówiąc: Jan
        król Lehii lub Jan król lehicki jako „Evanes Lechlu
        Padiszach” (Krusiński),
      - podał, że Polska była opisywana jako Lehia, ale jeszcze
        częściej jako Wielka Sławia,
      - potwierdził, że Podlahia to ziemia Jazygów i prowincja
        podległa Lahom.
      Zleciłem prywatnie jako dowód, przetłumaczenie niektórych
      fragmentów tego dzieła, które wraz z moim komentarzem
      opublikowałem w książce ditto s. 301- 323.
Reasumując kroniki Miechowity, Decjusza i Sarnickiego oraz dwa dzieła Kleczewskiego powinny zostać przez władze oświaty i szkolnictwa jak najszybciej odblokowane i przetłumaczone na język polski, a środki finansowe na ten cel muszą się znaleźć w interesie naszego suwerennego sławiańskiego społeczeństwa polskiego.
JB