WHO, w najnowszym raporcie ostrzega: Bakterie odporne na antybiotyki pożerają świat.
Problem antybiotykooporności jest na tyle poważny, że zagraża osiągnięciom współczesnej medycyny.
W ubiegłym roku Światowa Organizacja Zdrowia ogłosiła, że wiek XXI może stać się erą postantybiotykową. Nawet łagodne zakażenia staną się przyczyną śmierci. Wobec niektórych bakterii – już teraz jesteśmy bezbronni i bezradni. Gdy wprowadzano penicylinę, wiedziano o zjawisku oporności. W połowie lat 50. już ponad 50 proc. gronkowców złocistych było opornych na ten antybiotyk. Metycylina, wprowadzona w 1959, 2 lata później doczekała się pierwszego szczepu opornego.

Karbapenemy były lekami ostatniej szansy w latach 80. Przez krótki czas. Bo w kolejnej dekadzie pojawiły sie karbapenemazy – enzymy oporne na te antybiotyki. Antybiotykooporność wymknęła się spod kontroli właśnie wtedy – w latach 90. tempo powstawania i rozpowszechniania się bakterii opornych, znacząco przewyższyło tempo wprowadzania nowych terapeutyków. Do patogenów opornych na co najmniej 3 grupy antybiotyków, tzw. MDR, mikrobiolodzy musieli dodać dwie nowe kategorie – ekstremalnie oporne XDR, wrażliwe tylko na jedną grupę terapeutyczną, oraz PDR – odporne na wszystkie dostępne antybiotyki.
Światowy Tydzień Wiedzy o Antybiotykach: bakterie są coraz groźniejsze:
Wizja ery postantybiotykowej nie jest wytworem fantazji, ale realnym zagrożeniem w XXI wieku. Jest jednym z podstawowych niebezpieczeństw dla zdrowia publicznego na świecie.

Obecnie już mamy bardzo wysoki odsetek bakterii wieloopornych. W 2010 r. procent szczepów Escherichia coli, ignorujących antybiotyki sięgnął ponad 57%! Dlatego w 2014 r. WHO ogłosiło, iż wiek XXI może stać się erą postantybiotykową. Nawet łagodne zakażenia staną się przyczyną śmierci. Wg tej organizacji zakażenia szpitalne wielooporowymi drobnoustrojami MDR powodują rocznie zgony: 80 tys. w Chinach, 30 tys. w Tajlandii, 25 tys. w Europie, 23 tys. w USA. To czubek góry lodowej, bo jedynie potwierdzone przypadki. W Stanach, co roku antybiotykooporne bakterie wywołują choroby u 2 milionów ludzi.

Antybiotykooporność stała się jednym z podstawowych niebezpieczeństw dla zdrowia publicznego na świecie. Tak wielkim zagrożeniem jak katastrofalne powodzie, wielkie erupcje wulkanów czy terroryści. Albo i większym. Bo żaden z tych problemów nie generuje tylu ofiar rocznie.

Nigdy wcześniej kraje świata nie były tak zgodne jak w maju 2015 r. na Światowym Zgromadzeniu Zdrowia, gdy 194 państwa jednomyślnie stwierdziły, że problem antybiotykooporności jest bardzo istotny dla Ziemi. I trzeba mu przeciwdziałać globalnie.

Na alarm od dawna bije Europejskie Centrum Profilaktyki i Kontroli Zakażeń (ECDC), Komisja Europejska czy Amerykańskie Centrum Profilaktyki i Kontroli Zakażeń (CDC). W 2009 r., na szczycie Unia Europejska – USA, powołano TATFAR – Transatlantycką Grupę do Spraw Oporności Drobnoustrojów na Antybiotyki. Swój specjalny zespół do walki z tym zagrożeniem stworzył także Biały Dom.
 Organizacja podkreśla: nie tylko społeczeństwo, ale lekarze i pielęgniarki mają niedostateczną wiedzę na temat antybiotykooporności. Tymczasem tylko 25% krajów na świecie prowadzi własne programy zwalczania tego problemu.

WHO organizuje Światowy Tydzień Wiedzy o Antybiotykach. Dotychczas podobnego typu akcje były prowadzone tylko w Europie.

Przyczyny antybiotykooporności są znane. Zwłaszcza w środowisku medycznym. Teoretycznie. Bo to tutaj są one najczęściej lekceważone. Najistotniejsza przyczyna: nadużywanie antybiotyków. Aż 70% pacjentów z zakażeniem górnych dróg oddechowych dostaje od lekarza, głównie POZ, antybiotyki. Tymczasem jedynie u 15% są do tego wskazania. W reszcie przypadków mamy do czynienia z zakażeniami wirusowymi: grypą lub zapaleniem oskrzeli. Lekarze zapominają, że do 3 roku życia dzieci praktycznie nie mają anginy paciorkowcowej, a prawie nigdy nie ma jej u ludzi po 45 roku życia. W przypadku prostych interwencji chirurgicznych antybiotyki także są zbyt często podawane. Przy wycinaniu czyraka to ma sens, jeśli ten jest na twarzy.
Lekarze często też leczą antybiotykami nosicielstwo bakterii. Tego się nie robi.
Pacjenci dorzucają swoje trzy grosze, oni najczęściej nie przyjmują całej dawki tych leków, lub robią to w niewłaściwych odstępach czasu.
http://www.e-manus.pl/