Architektura dźwięku – badanie, które bada związek między dźwiękiem jako pierwotną siłą we Wszechświecie, która wibruje fizyczną rzeczywistość w geometrycznej formie.
Śledztwo prowadziła Tanya Harris, multidyscyplinarna artystka. Harris „zatrudniła” architekture Nicholasa Hawksmoora (czołowa postać angielskiego baroku z przełomu XVII i XVIII wieku) jako instrumentu do badania relacji między dźwiękiem a geometrią w formie.
Aby zbadać tę koncepcję, zarejestrowała częstotliwość rezonansową czterech kościołów Hawksmoor.
Mianowicie, Harris nagrał ciszę w każdym kościele i odtworzył to nagranie z powrotem w kościele podczas ponownego nagrywania i powtarzała ten proces, aż do momentu, gdy rezonansowe częstotliwości kościoła stały się słyszalne”.
Badanie cymatyki ujawnia, że drgania dźwiękowe pobudzają materię do form geometrycznych, które pokrywają się ze złotym podziałem. Umieszczając wodę w głośniku, odkryła ukrytą geometrię tych częstotliwości rezonansowych, przekładając dźwięk na płynną architekturę.
Obserwacja eksperymentu z cymatyką pozwala zobaczyć, że wszystko w przyrodzie drga, wibruje i faluje, co porządkuje geometrie występujące w całym świecie przyrody.
Harris wyryła te dźwiękowe glify na kamiennych tablicach, próbując zamrozić muzykę architektury na kamieniu używanym do budowy budynków Hawksmoor.
Architektura to zamrożona muzyka, a muzyka to płynna architektura.