Prawdziwe znaczenie swastyki.
Starożytne historie praktycznie wszystkich narodów i religii, które używały tego symbolu, wspominały o biegunie północnym jako o świętym raju.
Wielki kartograf Gerhard Mercator, znany dziś przede wszystkim ze swojej cylindrycznej projekcji mapy, Mercator Projection, wspomina tę ziemię w liście datowanym na 1577 do Johna Dee. „Pośrodku czterech krajów znajduje się Wir… w którym opróżniają się te cztery morza, które dzielą Północ.
A woda krąży wokół i schodzi w ziemię, tak jakby się ją przelewało przez lejek filtrujący. Ma cztery stopnie szerokości z każdej strony bieguna, czyli razem osiem stopni. Tyle że tuż pod biegunem leży naga skała pośrodku morza. Jego obwód wynosi prawie 33 mile francuskie i jest w całości wykonany z kamienia magnetycznego.
Swastyka reprezentowała 4 rzeki położone wokół góry Meru, która uważana jest za centrum magnetyczne naszego samolotu, stacjonującego na środku bieguna północnego.
Uważano, że metafizyczny Meru lub Tise objawia się na ziemi jako Kalais (kryształ) lub Kang Rinpocze (klejnot śniegu). Twierdził, że pępek ziemi (termin używany przez Żydów z Jerozolimy i Olimpu przez Greków), oś wszechświata i źródło czterech wielkich rzek Azji, ukryte źródło Gangi, Sutlera, Indusu i Brahmaputry zostało ujawnione przez mury obronne Himalajów.
W tekstach hebrajskich mówi się, że z Eden miał rzekę, która pękła na cztery głowy.
Być może ze szczytu tego świata możemy zobaczyć świat duszy, tak jak zrobił to James Hillman:
Wyobraźmy sobie anima mundi [dusza świata] ani ponad otaczającym ją światem jako boską i odległą emanacją ducha, świat mocy, archetypów i zasad transcendentnych wobec rzeczy, ani w świecie materialnym jako jego jednoczącą panpsychiczną zasadę życia . Wyobraźmy sobie raczej anima mundi jako tę szczególną iskrę duszy, ten nasienny obraz, który ofiarowuje się poprzez każdą rzecz w swojej widzialnej formie.
https://www.youtube.com/channel/UC8e0TXL4HuXzYTEhWDUvg6Q