Smocze Rody I Boskie Królestwo. (art długi ale bardzo polecam).
Najważniejszym elementem Boskiego Prawa jest to, że pochodzi ono na przemian od Boga lub „bogów”. A kim byli ci bogowie?
Autorzy tacy jak Zecharia Sitchin , Sir Laurence Gardner i Nicholas de Vere są autorytatywnie przekonani, że królestwo zostało stworzone przez zaawansowaną rasę istot zwaną Anunnaki , zwaną także Nefilim w Starym Testamencie.
To oni stworzyli rasę ludzką i krzyżowali się z jej częścią, by stworzyć królewską kastę, która do dziś utrzymuje kontrolę nad Ziemią .
Te niebiańskie stworzenia były różnie identyfikowane ze smokami, elfami, wróżkami, gnomami, krasnalami, duszkami, nimfami, wróżkami, aniołami, demonami, diabłami, wiedźmami, olbrzymami, wampirami, wilkołakami i prawie każdą mityczną istotą, jaką możesz sobie wyobrazić.
Niektórzy, jak Gardner i Sitchin, twierdzą, że pochodzą z innej planety. Inni, jak de Vere, mówią, że są wielowymiarowi lub że pochodzą z Pustej Ziemi. — Biologiczna podstawa elitarności i prawa boskiego”
A pierwszym królem sukcesji mesjańskiego smoka był biblijny „C(Kain)”, głowa sumeryjskiego domu w Kisz.
„Po rozpoznaniu tego można od razu dostrzec pierwszą anomalię w tradycji Księgi Rodzaju, ponieważ historyczna linia od Dawida do Jezusa wcale nie pochodziła od Seta, syna Adama i Ewy.
Pochodził od syna Ewy, Kaina, którego następcami byli pierwszymi wielkimi królami (lub Kainami) Mezopotamii i Egiptu.
Zgodnie z tradycją Smoka, znaczenie Kaina polegało na tym, że został bezpośrednio stworzony przez Enki [Satana] i Ava [Ewę], więc jego krew w trzech czwartych wynosiła Anunnaki.
Jego przyrodni bracia Hevel i Satanael (lepiej znani jako Abel i Seth) byli mniej niż pół Anunnaki, będąc potomstwem Ateby i Avy (Adama i Ewy).
Z tego powstal Ród Smoków, ktorego insygniami byla Wielka Bron(grand of arms)
Sumerowie nazywali te insygnia Gra-al… Z historii biblijnej znamy je lepiej jako „Znak Kaina”. — Laurence Gardner
Sumeryjskie i babilońskie listy królów ujawniają przekonanie, że „królestwo” zostało „zesłane” z „nieba” – zadekretowane przez bogów.
Wiele rdzennych kultur antycznych podążyło za tą samą tradycją, w tym Xiongnu, Scytowie i Saka. Spisy dynastyczne przedpotopowych królów sumeryjskich zostały później ponownie skatalogowane w Babilonie przez kapłanów-skrybów.
Egipcjanie stworzyli również i zmonumentalizowali Listy Królów, dokumentując w kamieniu rodowód Domów ich Boskich Królów na całą Wieczność. Zapamiętane imię zapewniało życie pozagrobowe.
Smoczy Król był znany jako Król Królów, a jego symbol, Drako, reprezentował jego sukcesję przez egipskich faraonów, egipskich Therapeutae, esseńczyków z Qumran do europejskich królów Merowingów.
„Królowie wczesnej sukcesji (którzy panowali w Sumerze i Egipcie, zanim zostali królami Izraela) zostali namaszczeni podczas koronacji tłuszczem Smoka (świętego krokodyla).
Ta szlachetna bestia była nazywana w Egipcie Messeh (od którego pochodzi hebrajski czasownik „namaszczać”), a królów tej dynastycznej sukcesji zawsze nazywano „Smokami” lub „Mesjaszami” (co oznacza „Namaszczeni”). ).
W czasach bitew, kiedy armie różnych królestw były łączone, wybierano ogólnego przywódcę i nazywano go „Wielkim Smokiem” („Król Królów”) – lub, jak lepiej wiemy, nazwa w starej celtyckiej formie , „Pendragon”.
W obrazowym przedstawieniu, mesjański smok był w istocie wężem o dużej szczęce i czterema nogami, bardzo podobnym do krokodyla lub monitora. To był Święty Messeh, którego imię brzmiało „Draco”.
Draco był boskim symbolem egipskich faraonów.
„Dzięki pracy Sir Laurence'a Gardenera odkrywamy, że Sumaire w staroirlandzkim języku oznacza Smoka.
W dniach biblijnego Wielkiego Wyjścia grupa oddzieliła się od Mojżesza i udała na północ. Ta grupa była plemieniem Dann.
Miliony wyjechały i osiedliły się na terenach Europy i Skandynawii. Stamtąd rozprzestrzenili się na inne części świata, podbijając kraje, rozprzestrzeniając swoje nasienie Anunnaki i zastępując tradycje podbitego ludu własną kulturą węża”. — Plemię Danna i zaginione plemię Izraela.
Terytorium kananejskie w północnym Izraelu zostało później zajęte przez plemię Dana, którego kult Baala/Pana obejmował takie obrzędy płodności na górze Hermon, zwanej także górą Sion.
Merowingowie są potomstwem plemienia Dana, które zawarło związek małżeński z kanaanejczykami Tuatha De Danann, znanymi również jako Smoczy Władcy Anu, ponieważ mówiono, że są potomkami upadłych aniołów (Anunnaki).
Kiedy Bóg rozproszył północne plemiona z powodu ich niegodziwości, plemię Dana wyemigrowało do Grecji, a później do Francji i na Wyspy Brytyjskie, gdzie ustanowili pogańskie kapłaństwa i królewskie dynastie demonicznego rodu:
„Tuatha De Danann (lub Dragon Lords of Anu)… [przed osiedleniem się w Irlandii (od około 800 rpne)]… byli… czarnomorskimi książętami Scytii (obecnie Ukraina).
Podobnie jak pierwotni faraonowie dynastyczni, prześledzili swoje pochodzenie od wielkich Pendragonów z Mezopotamii; z nich wyrosły królewskie linie irlandzkiego Bruithnigh i Piktów ze szkockiej Kaledonii.
W Walii założyli Królewski Dom Gwynedd, podczas gdy w Kornwalii w południowo-zachodniej Anglii byli świętą szlachtą znaną jako Pict-Sidhe.
Tak więc, z jednej kasty oryginalnej Blood Royal (krolewskiej krwi)– znanej jako Sangréal, Albi-gens lub Ring Lords – odkrywamy wiele opisowych terminów, które znajdują się w samym sercu popularnego folkloru.
Bo tutaj, w tej jednej szlachetnej rasie, mamy „elfy”, „wróżki” i „chochliki” – nie uwodzicielskie małe ludki, ale wybitną sukcesję królów i królowych smoków”. — Laurence Gardner, Królestwo Władców Pierścienia
W Europie i na Wyspach Brytyjskich ród Smoka zawierał związki małżeńskie z rodzinami królewskimi i stawał się władcami.
Pendragony
Druidyczny Smoczy Król lub Pendragon, zwany także Królem Królów, został wybrany przez Radę Starszych do rządzenia wszystkimi królestwami.
„Cymbeline był „Pendragonem” kontynentalnej Wielkiej Brytanii za życia Jezusa. Pendragon lub „Głowy Smok Wyspy”… był Królem Królów i „Strażnikiem Celtyckiej Wyspy”.
Tytuł nie był dynastyczny; Pendragony zostały mianowane z królewskiego rodu Celtów przez druidyczną radę starszych.
Pojęcie smoka w mitologii celtyckiej wyłoniło się bezpośrednio ze świętego krokodyla (Messeh) starożytnych Egipcjan.
Obraz nieustraszonego Messeha ewoluował, by stać się Smokiem, co z kolei stało się symbolem potężnego królestwa.
Królowie celtyccy w Wielkiej Brytanii byli nazywani „smokami” w starożytnej tradycji Messeh jako nieustraszeni strażnicy. Ale w tamtych czasach istniało wiele oddzielnych królestw, zanim Anglia zyskała ogólnego monarchę w czasach saskich.
Dlatego konieczne było wyznaczenie Króla Królów – Najwyższego Króla, który miałby ogólnie przewodniczyć i przewodzić połączonym armiom z różnych obszarów plemiennych.
Pierwszym Pendragonem (Głowym Smokiem/Wielkim Królem) był Cymbeline.
Columba… w 574 roku koronował i namaszczał króla Aedana mac Gabrana z Dalriady (celtycki pendragon i ojciec króla Artura) – pierwszego brytyjskiego monarchę, który został ustanowiony przez święcenia kapłańskie – i to bardzo zdenerwowało Kościół Rzymski. — Laurence Gardner
Merowingowie
Pendragon druidyjski został przekazany królom Merowingów w 666 r. n.e.:
„Pendragoni celtyccy nie byli spadkobiercami ojca z synem w konkretnym pochodzeniu, ale zostali wybrani z różnych panujących rodzin smoków i indywidualnie wybrani przez druidyczną radę starszych na króla królów.
Ostatnim Pendragonem był Cadwaladr z Gwynedd, który zmarł w 664 r. W tym czasie znaczna część Wielkiej Brytanii znalazła się pod wpływem germańskich wpływów najeźdźców anglosaskich, a Angle-land (Anglia) narodziła się w odróżnieniu od Szkocji i Walii”. — Laurence Gardner
„Królowie Merowingów byli znanymi czarownikami na sposób samarytańskich magów” — Laurence Gardner, Bloodline of the Holy Graal
Mówi się, że termin „Merovingian” pochodzi od Merovee, króla Franków w latach 447-458 n.e.
Według legendy, jak wyjaśniono w Bloodline of the Holy Graal, Merovee miał dwóch ojców, króla Clodiona i dziwną „bestię morską”.
„Pomimo starannie spisanych genealogii jego czasów, dziedzictwo Meroveusa było dziwnie ukryte w annałach zakonnych. Chociaż był prawowitym synem Clodiona, historyk Priscus powiedział, że został spłodzony przez tajemnicze stworzenie morskie, Bistea Neptunis.
Frankowie sykambryjscy, z których żeńskiej linii wywodzili się Merowingowie, przed migracją do Nadrenii byli związani z grecką Arkadią. Jak widzieliśmy, nazywali siebie Newmage – „Ludem Nowego Przymierza”, tak jak kiedyś znani byli esseńczycy z Qumran.
To właśnie spuścizna Arkadii była odpowiedzialna za tajemniczą bestię morską – Bistea Neptunis – symbolicznie zdefiniowaną w pochodzeniu Merowingów. Właściwym władcą mórz był król Pallas, bóg starej Arkadii.
Mówiono, że nieśmiertelny władca mórz jest „zawsze wcielony w dynastię starożytnych królów”, których symbolem była ryba – podobnie jak tradycyjny symbol Jezusa”. — Laurence Gardner, Rodowód Świętego Graala.
Legenda o królu Merovee ukrywa PRAWDZIWE początki rasy Merowingów w odległej starożytności.
„Meroveus” pochodzi od francuskich słów „mer” oznaczających „morze” i „Vere” oznaczających „wilkołak” lub „smok”.
Księga Objawienia informuje nas, że smok to „Diabeł i Szatan”, stąd ezoteryczna aluzja do przodka Merowingów, króla Merovee, króla Francji spłodzonego przez tajemniczą „bestię morską”, jest twierdzeniem, że dynastia Merowingów ma dosłowne pochodzenie satanistyczne:
„Wśród sykambryjskich Franków/Merowingów był bardzo duży składnik „żydowski”, a ponieważ praktykowali oni poligamię (kolejna osobliwość Merowingów), pozostawili dużą liczbę potomstwa.
Te arystokratyczne dzieci Merowingów poślubiły prawie wszystkie szlacheckie rodziny Europy w V, VI i VII wieku. To skłoniło więcej niż jednego historyka do zasugerowania, że fundamentem szlachty europejskiej jest żydowska!” — Michael Bradley, Święty Graal po drugiej stronie Atlantyku.
„Obecnie w Wielkiej Brytanii i Europie jest co najmniej tuzin rodzin – z licznymi gałęziami pobocznymi – które mają rodowód Merowingów. Należą do nich House of Habsburg-Lorraine… Plantar, Luxembourg, Monetized, Montes que i różne inne.
Zgodnie z „przedwojennymi dokumentami” rodzina Sinclaira w Wielkiej Brytanii jest również sprzymierzona z rodem, podobnie jak różne gałęzie Stuarts… W wielu swoich dokumentach Sion zapewnia, że nowy król, zgodnie z tradycją Merowingów, „będzie rządził ale nie jawnie rzadzic”.
Innymi słowy, byłby królem-kapłanem, który działa głównie w charakterze rytualnym i symbolicznym; a faktycznym biznesem rządzenia zajmowałby się ktoś inny – prawdopodobnie Priori de Sion”. — Baigent, Michael, Richard Leigh i Henry Lincoln, Święta Krew, Święty Graal
Po tym, jak dynastia Merowingów została obalona przez Kościół Rzymski w 800 rne, ich demoniczna linia krwi została zachowana przez „Cesarski i Królewski Trybunał Smoka”, który spiskował w celu odzyskania kontroli nad Świętym Cesarstwem Rzymskim poprzez infiltrację Kościoła i państwa.
Ich insygniami był smok w kształcie koła i czerwony krzyż – Różany Krzyż Priori de Sion, templariuszy i różokrzyżowców.
„Kiedy cesarski i królewski dwór smoka został odtworzony przez króla Zygmunta w 1408 roku jako Societas Draconis, opierał się on na starożytnej tradycji rodowej, którą Zygmunt zakładał, że odziedziczył po swoich przypuszczalnych egipskich i scytyjskich przodkach poprzez piktyjską, smoczą księżniczkę Maelasanu z Northumbria oraz Starożytny i Oryginalny Królewski Dom Andegawenów Vere z Anjou, cesarskich książąt Angieru.
Linia ta wywodziła się z jednej strony przez Tuatha de Danaan (Smoczych Królów Anu), a z drugiej przez Egipską Dynastię Smoków Sobek. Ten ostatni szczep obejmował rodowód Dawidowego Domu Judy, który wżenił się w potomków Merowingów, królów Franków.
W 1408 r. (kiedy Wielka Brytania była w erze Plantagenetów) Sąd Smoka został formalnie odtworzony jako suwerenne ciało w czasie wojen i ogólnego zamieszania politycznego.
W dokumencie założycielskim… stwierdzono, że członkowie Trybunału mogą nosić insygnia smoka w kształcie koła, z czerwonym krzyżem – to samo godło oryginalnej Rosicrosse, która identyfikowała sukcesję Graala sprzed 3000 roku pne” — Laurence Gardner, Geneza królów Graala.
Dynastia Merowingów nadal zachowuje swoją prawowitość i pewnego dnia otwarcie domaga się boskiego prawa swojej szlachty do rządzenia światem jako anielska rasa półbogów, której przodkami byli upadłe anioły.
Król Szkotów
Robert Bruce był kimś więcej niż „wczesnym królem Szkocji”.
Był wysoko urodzonym Merowingiem:
Kapłan-król Kościoła celtyckiego
Liberator Szkocji z Anglii
Suwerenny Wielki Mistrz Zakonu Templariuszy
Założyciel Orderu Różokrzyżowców
„W 1307… pod auspicjami Roberta Bruce'a i ekskomunikowanego duchowieństwa, Zakon został zrestrukturyzowany w Kościół, z hierarchią zupełnie niezależną od Rzymu. Kościół Templariuszy miał opatów, księży, a nawet biskupów.
Rycerze zaczęli szkolić armię Roberta Bruce'a w taktyce wojennej „uderz i uciekaj”, ustalonej podczas wypraw krzyżowych.
Kościół rzymski mógł zdradzić templariuszy, ale w Szkocji znaleźli coś znacznie bardziej godnego zaufania i namacalnego: święty dom królewski i króla-kapłana sukcesji Kościoła celtyckiego.
Król Szkotów został ustanowiony dziedzicznym Suwerennym Wielkim Mistrzem i od tego czasu, niezależnie od tego, który z potomków sprawował ten urząd, miał być znany jako „Saint Germain”.
Powstał wtedy nowy Zakon, zwany Starszymi Braćmi Różokrzyża, a kilku Rycerzy Różokrzyża popłynęło do Francji na spotkanie z Papieżem Janem XXII w Awinionie.
Wielu historyków przypuszczało zatem, że templariusze musieli rozwiązać się w Szkocji, ale tak nie było; po prostu Bruce wymyślił tajny Zakon, by stał się jeszcze bardziej tajny.
Rzeczywiście, Zakon Rycerzy Różokrzyża został ustanowiony przez Bruce'a dla templariuszy, którzy byli dzielni w Bannockburn i była to bardzo udana przykrywka”. — Książę Michael Stewart, Zapomniana Monarchia Szkocji.
Zródło:https://humansbefree.com/