HISTORIA PAMIĘTA KRÓLÓW, NIE ŻOŁNIERZY.



           My, żyjący w mrokach średniowiecza XXI wieku i w światłościach naszej zguby nuklearnej, lub zagrożeni zbliżającym się asteroidem oraz przepowiednią o końcu kalendarza majów, ośmielamy się twierdzić o równości nieskończoności wielu – a jakże to tak?
Czyśmy już widzieli końce tych nieskończoności? Czy rozumiemy ichnie początki?

Czy przeczuwamy zanik ich elementów biegnących do Limy, a może logarytmiczny dekrement tłumienia cichnący zwiędłą starością delta tau? Czy to tak wygodnie mieć coś nieskończonego w zapasie?
 Myślę, że to pomaga prestiżowi naszych mózgów. Proszę jakie to dalekosiężne! Myśli homo idą w nieskończoność!

 A może są nieskończenie niedokończone i nie wyrażają nic? Nie sięgają do ideału oddalającego się wraz przewróconą ósemką. Po prostu są nie skończone. Biedni Euklidesowie aksjomatyczni! Biedni homo zhomogenizowani!
Leżę i drżę. Pot spływa zimnymi kroplami. Moje oczy biegają nie widząc. Jeszcze raz przebiegają obrazy ich śmierci, tych ludzi, gdy umierali jeden po drugim. Umarli w końcu a ich oderwane części leżały i krwawiły znacząc mój nowy świt. Młodzi i starzy o woskowych twarzach i zgniecionych uszach, rozerwanych szyjach i policzkach. Teraz gniją w ciszy. O tak, jestem winny ich śmierci. Nie tylko tych, których zabiłem, ale i tych, których nie ochroniłem. Zwłaszcza tych. Drgawki nie ustają. Pamiętam jak kilka godzin siedziałem wśród zwłok wypatrując życia i nie wierząc śmierci. Prawie cieszyłem się własnymi ranami i bólem. Byłem sam. Do dzisiaj ta samotność wywołuje drgawki i wprawia w malignę wstydu i niemocy. Mea culpa. Siedzę skurczony i zimny pot zalewa mi oczy i plecy. Trzęsę się całym ciałem. Widzę ich zatrzymane życia. Ucięte życia natychmiast. Krnąbrnie nieoczekiwanie. Wycieki wspomnień na końcu. Przeszedłem wiele starć ale nie jestem weteranem, dążącym do nicości mistrzem bez imienia, bo bez uczuć. Pamiętam, zebrałem wtedy wszystkie kawałki. Zdechłe i gnijące. Zawiozłem je ciężarówką bezładne i zatopiłem w glicerynie. Zmieszane i brudne. Nie pasujące już do tego świata. Odlużdżone. Na wierzchu zalałem płytę półmetrowego betonu. Murarze nic nie podejrzewając rozeszli się do swoich rodzin, gdzie na kolację smażyli drobno siekaną cebulkę, rybę, zapiekanki z brokułami, wino i pachnący chleb miejscowego wypieku.









>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS002