Duża część mieszkańców starożytnego Rzymu żyła dzięki pszenicy, którą cesarze bezpłatnie rozdawali. Czyli, odtąd państwo rzymskie miało pokrywać wszystkie koszty wyżywienia rzymskiego plebsu.
Władze wpisały nazwiska beneficjentów na tabliczkach z brązu, wyznaczono dzień w miesiącu na rozdawanie i odbywało się to w określonym miejscu na Campo de Marte: Porticus Minutia Frumentaria.
Beneficjenci przybywali z zaświadczeniem, tessera annonaria, i otrzymywali 35 kilogramów zboża, co odpowiadało spożyciu przez dwie osoby, co zdaje się wskazywać, że nie wystarczało to na zapewnienie miesięcznego wyżywienia rodziny.
Zachęta do darmowego jedzenia doprowadziła do wszelkiego rodzaju oszustw i nadużyć, przez co liczba beneficjentów nie przestawała rosnąć. Byli nawet patrycjusze, którzy zapisali się na listę. Aby skorygować te ekscesy, Juliusz Cesar zmniejszył maksymalną liczbę beneficjentów z 320 000 do 150 000 i ustalił, że po śmierci każdego z nich zostanie przeprowadzona loteria, aby go zastąpić.
Cesar August myślał nawet o zniesieniu dystrybucji, ponieważ uważał, że sprzyjają one porzucaniu ziem na emigrację do Rzymu i życie tam na koszt państwa, ale jedyne, co mógł zrobić, to ograniczyć beneficjentów do 200 000.
Od tego czasu cesarze uczynili dystrybucję darmowej pszenicy najlepszym instrumentem utrzymania pokoju społecznego w Rzymie.
Pod koniec „III wieku” cesarze, oprócz usprawnienia systemu zaopatrzenia, zaczęli rozprowadzać nie mąkę, ale chleb wypiekany w wielkich przemysłowych piecach, a także oliwę, wieprzowinę i wino po obniżonych cenach.
Na zdjęciu ruiny Porticus Minutia gdzie rozdawano pszenice i chleb.