Distribución, procesamento e almacenamento de ións de magnesio no corpo humano:

Nun corpo humano que pesa 70 kg hai aproximadamente 24 g de magnesio (este valor varía de 20 g a 35 g, segundo a fonte). Aproximadamente o 60% desta cantidade está no óso, o 29% no músculo, o 10% noutros tecidos brandos e só o 1% nos fluídos intracelulares. Nos organismos de idade avanzada (maiores de 60 anos), o contido de magnesio redúcese ao 60-80% do contido nos tecidos dos nenos.
O maior contido en magnesio inclúe tecidos con maior intensidade dos procesos de metabolismo, como o cerebro, os músculos (uns 9,5 mmol / kg), o corazón (aproximadamente 16,5 mmol / kg), o fígado e, por desgraza, tamén o tecido cancerígeno (aproximadamente 8 mmol / kg) . Os eritrocitos conteñen tres veces máis magnesio (2,4-2,9 mmol / L) que o plasma (0,8-1,6 mmol / L). A maioría dos procesos fisiolóxicos dependentes do magnesio están determinados pola presenza da forma ionizada intracelularmente.
Debido ás altas propiedades homeostáticas do plasma, o magnesio e outros elementos están presentes nel a unha concentración constante, tamén están asociados con proteínas do plasma e outros compostos químicos que determinan o seu nivel, polo que a determinación dos niveis de magnesio no plasma é moi pouco fiable. As condicións médicas no corpo humano teñen pouco efecto sobre os niveis de elementos no plasma, mentres que perturban a homeostase de elementos ionizados intracelularmente.

A absorción de ións de magnesio prodúcese principalmente no jejuno e no íleo onde predomina o ambiente ácido. A absorción ocorre en dúas etapas:
• por transporte pasivo, baseado no fenómeno do gradiente electroquímico;
• difusión facilitada pola proteína portadora TRPM6 (receptor transitorio potencial de melastatina) situada nas células epiteliais intestinais.
A absorción de magnesio é paralela á absorción de auga. Este proceso é máis eficiente cando a súa duración é máis longa. O grao de absorción depende directamente do grao de ionización dos elementos, o equilibrio da dieta e a homeostase hormonal. A absorción de magnesio é máis rápida nun ambiente ácido, cunha dieta rica en proteínas animais, graxas insaturadas, vitamina B6, sodio, lactosa, vitamina D, cunha secreción adecuada de insulina e hormona paratiroide no sangue. Á súa vez, a absorción de magnesio é inhibida por: alcalización do ambiente, algunhas proteínas, algunhas graxas, ácidos graxos saturados formando compostos insolubles con magnesio, fibras alimentarias, ácido fítico contido en cereais, ácido oxálico que se atopa en moitas plantas (ruibarbo, espinaca, sorrel), exceso. calcio (de aí os lácteos simultáneos), alcol, fluoruros e fosfatos. Cómpre lembrar que algúns fármacos tamén inhiben a absorción de magnesio.
O magnesio é xeralmente un elemento de difícil absorción. Calculouse que só se absorbe diariamente aproximadamente o 30% do magnesio consumido polos humanos (dos que o 10% no mecanismo de difusión pasiva). O resto permanece expulsado de diversas formas. Todo tipo de enfermidades intestinais, desde proliferativo ata autoinmune, teñen un impacto directo neste proceso.
A estabilidade dos niveis de magnesio nos tecidos determina non só a absorción intestinal eficiente e non alterada, senón tamén a correcta reabsorción do elemento na parte ascendente do nefron.

O magnesio é un ión principalmente intracelular. Máis da metade do magnesio atópase nos ósos, aproximadamente un cuarto está nos músculos e aproximadamente unha cuarta parte distribúese por todo o corpo, principalmente no sistema nervioso e órganos con alta actividade metabólica, como o fígado, o tracto dixestivo, os riles, as glándulas endocrinas. A reserva de magnesio está probablemente situada principalmente nos ósos.
Na actualidade, non obstante, temos poucos coñecementos sobre os mecanismos para transportar magnesio á célula e manter unha concentración aumentada deste elemento intracelular. Non obstante, sabemos que a absorción de magnesio débese en gran medida á difusión facilitada e depende de moitos procesos metabólicos e hormonais do corpo.
Sábese que as vitaminas B6 e D e a insulina son capaces de aumentar o contido de magnesio intracelular, onde a adrenalina ou o cortisol funcionan todo o contrario.
excreción
O órgano principal que elimina o magnesio do noso corpo son os riles. Pequenas cantidades deste elemento tamén se excretan polos intestinos e tamén coa suor. Os riles son os responsables da concentración adecuada de magnesio no espazo extracelular.
http://www.e-manus.pl/