KASETY


Otoczyli domek. Obeszli na około i stanęli za siecią.
- Jaja sobie robisz? - Powiedział Hombre do Rico.
- Posiedzisz sobie. - Rico uderzył deską wartownika. Odsłonił jakieś blachy, pod którymi pokazał się stary volkswagen garbus.
- Jedź już, życie czeka! - Rzucił kluczyki a Hombre wgramolił się do brudnego wnętrza.
- Postawmy ten plan na głowie.
- Jaja sobie robisz? - Spytał Rico. - Jedź i załatw sprawę. Odpowiada ci wóz?
- Odpowiada, a czym innym da się tam dojechać? – Hombre odburknął wciskając sprzęgło. Rico pomachał i zwołał swoich do odjazdu.
   
   Za zakrętem zatrzymała go Carolina i szybko, chyłkiem by jej nikt nie widział wtarabaniła się wkładając bańkę z paliwem do tyłu.
- Nie ma po drodze gdzie zatankować. Nie dojedziesz na jednym baku.
- Ależ z ciebie suka. - Hombre był zadowolony, że się zjawiła.
- Postaw na mnie na loterii. Co z Mariolo?
- Jest zmęczony, spłukany i wystraszony. A żona Rica?
- To ona sama przyszła. Opowiedziała im o jej synach, jak dostała od Tiago walizkę walizkę z głowami. – Carolina spoglądała niby na drogę.
- Nie przysyłaj jej tutaj.
- Rozsądek mi to nakazuje, przecież ona chce mnie skasować! Jakbyś ją sprawdził, informacje mogły by się przydać. - Stwierdziła. Hombre, delikatnie mówiąc, nie dowierzał żonie Rica. Musiał mieć dziwną minę bo Carolina spytała cicho.
- Chcesz się pomodlić?
- Jestem mało religijny.
- Znałam gościa, którego biblia na piersiach zatrzymała kulę.
- Co ty?
- Gdyby miał drugą biblię...Ale był zbyt religijny i biblia nie leżała mu na wątrobie?
- Na wątrobie? - Spytał bez przekonania.
 - Miał cienki wąsik i czarny głosik, a może odwrotnie, gdy umierał. - Rozczuliła się.
- Nikt nie żyje wiecznie. - Skwitował głucho.
- Elvis próbował. - Zaryzykowała Carolina.
Dojechali nad ranem, gdy mieścina była w przymrozku i oparach.
Lotnisko było wzdłuż szosy, ale minęli je i udali się w zawiły labirynt uliczek, gdzie bocznymi drogami dotarli do małego banku. Miasto spało jeszcze, ale w drzwiach banku czekał chudy człowieczek w okularach jak denka butelek.
- Senior Hombre! Witam, proszę za mną. - Zniknął w cieniu. Poszli za nim a on pchał już na kółeczkach wielkie paczki. Pomógł załadować wszystko do garbusa. Hombre wiedział, że z takim obciążeniem nie pojadą za szybko. Podjechali na lotnisko, gdzie był umówiony pilot. Samolot czekał i przenieśli paczki do boxu transportowego w avionetce.
    Zobaczyli kilka postaci biegnących w ich kierunku od strony wieży. Carolina pokazała na pilota, który zbliżał się do budki.
- Nie chojrakuj ! Odejdź od alarmu.
- Gdzie twoje przełożone? - Krzyknęła Carolina.
Hombre delikatnie wskazał mu miejsce za sterami. Pilot zrezygnowany rozpoczął start i samolocik trzęsąc i prychając zaczął kołować po pasie.
- Strzelimy se po jednym? - Spytała Carolina pokazując na biegnących.
- Tylko bez rozbryzgów. Ostatni trochę się rozprysł. - Zażartował Hombre.
Pilot się posikał i zaczął nerwowo meldować.
- D5 połącz. Echo, echo, echo, papa, zero, nordpol.
- Dwójka, kołuj, nie startuj! - Rozkazał głośnik.
- Zatrzymaj go!... - Słychać było krzyki operatorów w wieży.
- To ten, tutaj.... – Jeszcze strzępki rozmów i wszystko ucichło. Wznieśli się w górę tak ostro, że ludzie na dole poupadali w różne strony i już po chwili ryk silników przeszedł w ciągły rytm. Miasto znikło w dole i Hombre namyślał się, kto chciał przejąć ich ładunek. Carolina trzymała pilota na muszce i dyktowała kurs zmieniwszy ustalony azymut. Wyjęła mapę z półeczki kokpitu i linijką od róży azymutu wyznaczyła nową kreskę do następnej róży. Kurs podała pilotowi biorąc poprawkę ośmiu stopni nordnordwest w tym klimacie na odchylenie busoli przy włączonym odmrażaniu skrzydeł. Mała maszyna szła ciągiem za gwałtownie, ale pilot twierdził, że sobie poradzi. Hombre pociągał rum a gdy po pół godzinie zbliżyli się na odległość radiową zaczął wywoływać lądowisko. Poza trzaskami nie było nic słychać. Przesiadł się na fotelik obok pilota.
- Nie ma kontaktu z wieżą. – Gadał pilot.
- Przełącz radar i odmrażanie skrzydeł inaczej błąd, będziemy mieli nawet dziesięć stopni na północ. Wyruguj błąd odczytu busoli. Odchylenie nordnordost. - Pilot zrobił to tym chętniej, że paliwo kończyło się a byli wciąż nad chmurami. Widząc dziurę w chmurach a w niej małe kwadraciki pól zanurkowali i znaleźli się pod pułapem. Lądowisko wyglądało jak plac defilad. A więc byli oczekiwani. Podnieśli się jeszcze raz i zawrócili nad chmurami na zachód. Widzieli jak startuje za nimi helikopter rządowy, ale postawili na szybkość. Wylądowali na zwykłej szosie i wbili się samolotem w zieloność. Zamaskowali go jak tylko się dało.



















   Czekali do zmierzchu. Helikopter przeczesywał okolicę, ale w końcu odleciał.
Wyjechali na szosę i jadąc na kołach dojechali kilka kilometrów szosą do następnej wsi. Wjechali do mechanika i kupili starą zdezelowaną ciężarówkę. Pilot zdecydował się jechać z nimi dalej. Widać, znudziło mu się obwożenie poczty i turystów. Nie był też potrzebny. Carolina podjeżdżała tyłem a Hombre otwierał luk ładunkowy awionetki.
- Podejdź bliżej. Bliżej,.... jeszcze...
- Odetnij kłódki. - Pilot przydał się na coś wreszcie. - Zahacz kasetę na linkę. Włącz wyciągarkę.
- Uważaj aby na szynie nie było liny. Leci do czasu. Zwiąż tych sześć kaset razem.
- Związałem linkami. - Potwierdził.
- Dobra, dobra, przebieramy się. - Krzyknął Hombre.
- Załóż tez czapeczkę obsługi lotniska.
- Kombinezon, nie, kurtkę. - Powiedziała Carolina.
- Nauszniki i lizaki. Tak, zatknij za połę kurtki. Plakietki rozpoznawcze.
- Są. - Potwierdził pilot.
- Daj jedną.
- Pakujmy się. Domknij pokrywę. Pokrywa!
- Jedźmy, jedź!
- Wreszcie.
- Coś taki nerwowy? Adrenalina czy strach? - Spytała pilota Carolina wyrzucając jego posikane spodnie. Pilot skwasił się w uśmiechu ale nie rzekł nic.
- Załóż okulary.
- Przecież mam.
- Chciałem powiedzieć, zdejmij je z oczu i załóż na pasku na piersi.
Jechali tak jakiś czas aż dotarli do lotniska. Ciągle było tam pełno wojska jakby szukali ślizgających się myszy.
- Na dziesiątej wojskowy łazik. Skręcaj! - Krzyknęła Carolina.
- Co ty? Nie w tę stronę! - Poprawiał Hombre.
- Co jest?
- Skręcaj im na spotkanie. - Spokojnie powiedział Hombre.
- Co ty?
- Jedź prosto na nich! - Krzyknęła.
- Na spotkanie?
- Tak! Żuj gumę. Prosto. Patrz na drogę.
- Co dalej robimy?
- Udajemy awarię. Ty jedź ze złotem. Spotkamy się w umówionym miejscu.
- Do zobaczenia aligatorze! Nie pękaj, to nie koniec.
- Do zobaczenia.
- Już jest pomoc drogowa! - Krzyknął Hombre do żołnierzy. Machnęli aby przejeżdżać szybko.
- No co ty? - Obruszył się pilot widząc, że Carolina celuje do niego.
- Ruszaj się. To na wszelki wypadek.
- Mam cię kopnąć w kostkę? - Dodała.
- Tylko nie przesadź.
- Dobrze się spisałeś. Niezła ze mnie szuja. Staniemy na jednego. - Uśmiechnęła się wreszcie do pilota.
- Nie jedziemy tam. Jedziemy pod tamten samolot. - Hombre wskazał ośmioosobową, dwusilnikową awionetkę, która gotowała się do startu. Weszli na pokład zanim wieża zorientowała się, że ktoś dosiadł się do samolotu.
- Ani słowa ! - Syknęła do pilota Carolina. Pilot odzyskał już humor i potaknął głową chętny na ciąg dalszy.
Hombre poszedł zapłacić obsłudze awionetki, mijał ludzi siedzących z tobołkami na kolanach i trzymających na sznurku kozę. Carolina i pilot siedzieli w ubraniach bagażowych na skrzynkach, które z trudem władowali i spięli pasami.

Wylądowali wreszcie w bezpiecznym, obcym mieście. Teraz należało wrócić do domu.


















:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS082