PIĘKNA INDIANKA MARIJA .

Dręczony strachem kelner przedmieścia lat pięćdziesiątych słusznego wieku.
Bez wynalazków. Oczy przywykłe do tego samego posuwają się po podwórkach.
Nic nowego. Woda sodowa nie bije do głowy.
Stare idee garbate się kurczą. Piękna kobieta wysyła telegram do mężczyzny, że go pokochała. Lecz teraz jajecznica, barszcz, barszcz.
A ja odpowiem uwięzionym głosem coś zduszonego nieśmiałym jąkaniem.
Deszcz pada, suną chmury nade mną. Trzymają się blisko ludzi. Płaczą nad ich losem. Stukanie obcasów wywołuje deszcz. Potem tęczę. Pies biega. Cieszy się.
Tamten był w jej myślach, gdy kładła się z innym. Już go nie zobaczy, ale się nie uwolni od obrazu, od zapachu, od przysięgi dobrowolnej i okrutnie raniącej.
W każdej rozkoszy chwili jego obraz z nią. Bez wytchnienia drażni nozdrza pamięć poezji zapachu. Jego były noce, jego słodycz wspomnień za dnia. Tajemne, krótkie myśli i przeciągające się chwile, gdy spuszczała wzrok nic nie mówiąc. Każdy jej gest był wspomnieniem jego gestów. Każdy łyk kawy smakiem jego uśmiechu, gdy jeszcze żył. Musiał więc wrócić, przekonać się o niej.
Czekał tak długo.

Chodź więc ze mną. Dotknij mej twarzy. Weź mnie za rękę.
Obejmij mnie. Wypuść łzy szczęścia bym mógł je zlizać.
Daj tchnienie swym marzeniom aby stały się.

Dobrze, tak zrobię!

To ja, Słońce!
Jesteś moją siostrą?
Jestem Księżycem grającym na bębnie.
Jestem pocałunkiem z językiem ognia.
Jestem mgłą kołyszącą twe myśli.
Jestem twoja i na wieki.
Jestem i będę.



Co się stało z moim biednym kwiatkiem?
Muzyka jest taka piękna.
Kiedy tylko budziłem się rano , słyszałem muzykę. I wyciągałem kapelusz. Drogą obok mojego domu przejeżdżał Weteran.
Jak w pieśniach, ale to już przeszłość. Nie zebrałem owoców swojej pracy ani nie zawiodłem koni do wzgórz. Tego się nie zapomina.
Dają mi kwiaty, a w miseczce miód. I dużo perfum. Jego żona czasem robi dla mnie bezy. I inne słodkości.

 Gdybyśmy wybrali taką drogę, już było by po nas. I teraz. Ha la ha la la la la la , Wrócimy wszyscy do tego. A muzyka jest tylko nasza.
Słyniemy z piękności w całym kraju.
Jak ją ujrzysz mój bracie, słońce będzie za tobą.
Jest niesamowicie piękna !
Spotkałem się z nią, z jej gorącym ciałem, w nocy , w ciemności przylgnęła do mnie cała. I pieściłem jej nogi, piersi, i całowałem. Pokryłem pocałunkami ją całą a ona wyginała się i prężyła na wszystkie strony w uniesieniu i zachwycie. Marija.
Noc była nasza. Już wielokrotnie poruszyła się ziemia. Kłębiliśmy się szczęśliwi ocierając o siebie. Spocone nasze ciała stawały się zimne, to znów gorące. Czułem jej biodra mocne i sprężyste. Zaplątane kwadraty pościeli odrzuciliśmy daleko. W końcu wyrzuciliśmy i materace, i pozostał tylko żelazny stelaż łóżka. Nic innego nie było potrzebne. Czułem jej ciało i metal. Trzymała się prętów ze wszystkich sił, a ja miałem obdarte kolana i kostki. Łokcie parzyły a spocone plecy były zimne i przyjemnie rozedrgane. Nie puściła mnie, chcąc tak przedłużyć te chwile, jak tylko to możliwe. Krzyczała przy tym najdziwniejsze, co mogłem usłyszeć, a jej oddech czułem tuż przy uchu. Świszczące słowa, których nie rozpoznawałam, decydując o ich przeznaczeniu w moim mózgu jedynie na podstawie intonacji.
Sapała i gryzła mnie w uszy wbijając w nie swój długi, giętki język.
Jej ciało wzdragało się falami dreszczy, co upajały ją do nieprzytomności. Odrzucała wtedy głowę do tyłu. Uderzała się przy tym o ramę łóżka i śmiała się dziwnym grymasem prychając śliną prosto na mnie. A mi się to podobało i to tak bardzo, że prowokowałem ją jeszcze do następnych takich parkosyzmów.
Widziałem tylko białka jej oczu. Jej szybkość zmiany pozycji, lepkość otulających mnie ramion i nóg, zawracała mi w głowie i nie pozwalała myśleć o niczym innym jak tylko o niej.
Drugi raz bym tego nie chciał.
. I teraz. Ha la ha la la la la la
Ale robiliśmy to co noc od nowa, aż do utraty świadomości czasu i pory nocy.
W dzień podkręcałem klimatyzację do super zimna aby utrzymać jędrność naszych poczynań, gdyż rozpuszczaliśmy się w spoconych mokrych powierzchniach przylegających do siebie ciał. Nie musieliśmy jeść ani pić. Nasze skóry miały jeden wspólny słodko słony zapach, włosy przykleiły jej się do twarzy całkiem mokre i nieforemne jak kołtun splątanych chuci. Wystarczyło przycisnąć je do twarzy aby tak pozostały, ale ja gryzłem je i śliniłem dodatkowo. Śliniłem też jej nos i powieki.
Cali byliśmy mokrzy i nieludzcy, za to szczęśliwi. Klimatyzacja wypluwała na nas zimną strugę powietrza, w której zamieraliśmy w bezruchu trzymając się za ręce, ocierając czoła i oczy. Jej usta były nabrzmiałe, moje pogryzione z zaschniętą krwią, której drobinki połykałem ukradkiem leżąc na jej brzuchu i wsłuchując się w bicie serca, i ruchy jelit. Czułem jej kości i warstwy mięśni napinające się odpowiednio do moich ruchów. Świadomość całkowitego zaufania odurzała mój rozum. Byłem przecież zwierzęciem i ona też. Mogliśmy się uszkodzić, skrzywdzić, okaleczyć.
 Bezwładnie leżeliśmy. Skończyły się wszystkie marzenia. Stały się bowiem rzeczywistością. Czy to dzień naszego ostatniego miłosnego spotkania? Ile neonów na ulicznych ścianach obudzi nas w ciszy? Jak się to wszystko zaczęło?
Moje nozdrza dostrzegają kilka zapachów. Wiem, że to czary. Zaszedłem już za daleko, ale teraz ona jest moja na wieki. Nawet jak pójdę precz i ona się oddali, to nigdy już bicie bębna nie przywoła nikogo innego, tylko ją dla mnie i mnie dla niej.
Była najlepsza. Nieodzowna dla spełnienia tych dni.
Szczerze mówiąc nigdy nie myślałem, że to się stanie.
Drugi raz bym tego nie chciał, to dowód, że była najlepsza.
Pomału wypijam z przechylonej szklanki. Dym wije się po pokoju a ja siedzę w kucki na podłodze i czuję jak powoli jej usta całują mnie wkoło. Cierpliwie całuje mnie ciągle od nowa. Uśmiecha się do mnie i coś mówi. A ja nie wiem czy znowu poddać się tej rozkoszy, czy to nie za dużo. Widzę kurz i spadające galaktyki zmniejszone i w moim pokoju. Za szafą czają się pretekineterzy sprzedając bilety na nasz zwierzęcy spektakl bez snu. Bez ubrań. Bez szminki. Suche kokony gnid odpadły z włosów pretekineterów ze zdziwienia. Gardenie w wazonie nie znają milongi. Stojąc na fortepianie umierają przedłużoną agonią ciętych kwiatów.
Pretekineter kłóci się o miejsca w loży. Tuż obok mojej szczoteczki do zębów leży pasta.
 Siedzę w kucki i czuję mocne pocałunki.
 Ogień, ogień, ogień rozpala, ten wieczór się kończy.
Konie rżą w stajniach, żmije syczą w trawie.
 Od kolan w górę i od pasa w dół.
 Patrz, to noc płonie i ja.
Bum.
Drugi raz bym tego nie chciał.
. I teraz. Ha la ha la la la la la.

 Wierzymy w marzenia !
A ona mówi. Co ty o marzeniach ! Moja dupa jest cała twoja i rób z nią co chcesz!

Chodź więc ze mną. Dotknij mej twarzy. Weź mnie za rękę.
Obejmij mnie. Wypuść łzy szczęścia bym mógł je zlizać.
Daj tchnienie swym marzeniom aby stały się.

Dobrze, tak zrobię!

To ja, Słońce!
Jesteś moją siostrą?
Jestem Księżycem grającym na bębnie.
Jestem pocałunkiem z językiem ognia.
Jestem mgłą kołyszącą twe myśli.
Jestem twoja i na wieki.
Jestem i będę.



Drogą obok mojego domu przejeżdżał wesoły Weteran.
A ja uniknę spotkania z samym sobą. Cała rodzina knuje jak pozostać na święta u siebie. Czy ich zmagania zwieńczy złoto?






>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS110