PREMONITOR.


           Premonitor to przeczuwający czynnik determinanty Unsubu. To przemijanie ma sens. Ale nie każde przemijanie każe czasowi przeć dalej.
Jak kęs chleba! Milczeniem już przycupnęli Succubowie za rogiem wieczności czekając baniek mydlanych i parzących się baranów, i tego kozła, co wypielęgnowaną dłonią potarganą koźlą bródkę gładzi. Symboliści zapisują kodem na obrazach znane uczucia i słowa, jak tabu, zakazanym owocem swej niemocy. To chucie. Chucie ją mierzwią na obrazach symbolistów a panna brud zza paznokci wykrusza i spod werniksów się gapi na wieki przed nią sunące. Jezus jak obiecał ożył i pisanki nam pomalował pogaństwem szlaczków kolorowych.
Oczywistości, oczywistości, powrót do żywych. Gdzieś Pretekineterzy zacierają dłonie, choć cali z zimna drżą. Powłóczystym spojrzeniem ciągną poza górę i poza drugą górę, i poza trzecia górę, i poza czwartą górę, i poza piąta gorę, i poza szóstą górę ciągną, i poza siódmą górę, aż tam. Pretekineterzy są niecierpliwymi od zawsze po kres. Oczywistościami zajmują się robacy, a pretekineterzy się tym nie zajmują.
Nie kierują odnóżami robaków. Chitynowe muskuły nie ich. Sypią garść miedziaków.
Wiosła unieśli i płyną rozpędem.

           Pokorny następca ich wołał. Chodzę po ciemnej dolinie. Mój kij i twa laska są moją pociechą. Czuję te doły i nie ulęknę się ich mroku. W każdym z nich tkwi ciemność.
 A we wszystkich wpisane jest, żeśmy więcej niż zdobywcami. Ukażą się jako dzieci.
 W szklanej przegrodzie rozdzielacz zmysłów jak śliskim, gładkim połyskiem, granice mego przeznaczenia.
Tak wił się w myślach El Micho prowokowany przez Pretekineterkę , żonę swoją. Przyjechali tu, do portu, bo ona tak mruczała, i że właśnie tutaj odnajdą sekretarkę Ramona ...
           Myśli zwijają się w kłębuszki, jak koty futrem obleczone i schowane pazury miękkością utajone. Światy duchów wizją pokazuje.
Karambol kabalistyczny? Czy ona jest niebezpieczna?

- Nie możesz tak mówić. Zła myśl nie przeszła przez mój mózg. Masz swoje piękno. Pogódź się z porami roku i z tym, że wiatr nie czuje. Nic a nic. Podejdź bliżej ognia, zdejmij mokre odzienie i ogrzej nagie ciało, i wysusz włosy. – El Micho wciągał powietrze głęboko a Pretekineterka robiła to samo.

           Pretekineterka spojrzała na El Micho i roześmiała się po ludzku. Następnego dnia, gdy wygładziły się zmarszczki na zatoce a glony rozmnożyły niewidzialnymi mackami, El Micho czekał na Manolita, a Pretekineterka wybierała sobie imię. W końcu podjechał pod samą przystań swym śmierdzącym wielkim rzęchem z niklowanymi klamkami i reflektorami. Opowiedział im o portowych zagrywkach sekretarki Ramona i o tym, jak wodzą nas wszystkich za nos . I o zakłamanych ścierwach, czyli o braciach Esmoza.
- Co ty na to? - Spytała Pretekineterka Manolito.
- Sądzi, że to pani jej zagraża. - Odrzekł.
- Niezły upał. - Powiedział El Micho. - Na całą zatokę. Znajdź tę dziwkę i zabij ją. Szybko! I nie wkurwiaj mnie więcej takimi rewelacjami! Za to kupię ci łódź.
- Jak mam zacząć, to muszę znać jej adresy, rodzinę i numery polis, akt urodzenia i takie tam. - Manolito podrapał się w pierożek ucha i wypił podaną mu filiżankę.
 - Przedwczoraj znikła i nie ma jej. Więc w biurze jej przecież nie znajdę.- Zmarkotniał wyraźnie gapiąc się na Pretekineterkę.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS162