HACJENDA.

           Kiedy dziewica opanowana została przez roślinę życia z pudełka Weterana, stało się coś dziwnego. Weteran nie mógł jej zrozumieć, zupełnie jakby on był martwy a ona żywa. A przecież było odwrotnie. Oboje byli martwi. A przynajmniej, jak utrzymywał Tarik, oboje byli trwaniem poza życiem. Dziewczyna odzyskawszy język i płuca zaczęła mówić w dziwnym języku.
- Mówię. Czemu mnie zapomniałeś? - Szarpała Weteranem za rękaw. - Pytam go co dzień, i w nocy. - Żaliła się Tarikowi.
- Przed chwilą przyjechałem. Proszę mi zdradzić, kto to płakał? - Spytał Weteran generała, gdy dotarli na hacjendę. Tarik wskazał na dziewicę.
- Ach, tak. - Mruknął Weteran.
     Pili lemoniadę przez słomki i spoglądali na się badawczo. Weteran zaparkował bryczkę przed gankiem i nie pojedzie do Unsubu. Cel został osiągnięty i Tarik mógł być dumny z swego podstępu. Nie był. Pamiętał doskonale, jak to było z Dalilą, którą tez użył do pokonania Syna Słońca. Wiedział, jak się to kończy. Bo czasem ryba ucieka z przynętą. Chociaż adepci wędkarstwa twierdzą, że przynęta zawsze wychodzi najgorzej... Jako generał znał swe miejsce, a teraz ma honor ocalić nie tylko ludzkość ale i inne jaźnie. On jeden ! Generał Tarik! Nie był pyszny. Wiedział, że jest trybikiem Isztar, boskiej Suki Wierności. Przypomniał sobie chimery pięcionogie i uskrzydlone potrójnym szeregiem skrzydeł. Przypomniał sobie ich apetyt, gdy kapłani składali im w ofierze gotowanych w oliwie niewolników. Nie rozumiał tego, ale teraz, pierwszy raz od tylu tysięcy lat, umiał to zaakceptować.
     Chimery były wybredne i fruwały między miastami utrzymując porządek i dbając o to, aby ludzie mieli zwierzynę do polowań, i aby ziarno w kłosach było czyste i jędrne, i aby rzeki dawały czystość świeżości i niosły wilgoć dla pól. Chimery naganiały ptactwo na ludzkie stoły, by zęby ludzkie gryzły ich mięso a nie swych współbraci. Chimery odganiały choroby ludzkie, hodując dla siebie ludzi, zjadały czasem któregoś gotowanego w oliwie, wybrańca.

           Dziś nie ma już chimer a Weteran nie zjada ludzi. Siedzi i pije przez słomkę, bo chce zrozumieć uczucia niższych bytów, czyli ludzkie. I jest nowocześnie!
Dziewica cieszyła się jego obecnością ale on ignorował jej niski byt.
A może nie umiał nawiązać konwersacji, może był nieobytym chamem. Myśląc, że jest elokwentnym i modnym młodzieńcem, lekceważył otoczenie. Tymczasem pochlebstwa oklejały go jak maska, co parzy po latach, stając się prawdziwą twarzą, obdartą z farby i z krzywym uśmiechem.
Tarik w międzyczasie, jak rasowy Filistyn, podpłynął miękkim tanecznym półkolem do innych gości hacjendy będących w łaskach Pretekineterki i El Micho. Dziewica przyszła tu za nim i dyskretnie dwoma rękami objęła go jak do tańca a trzecią ręką poprawiła mu odklejającą się bródkę. Szybkim ruchem wyjęła z niej mały nożyk, którym obecnie kroiła pomarańcze zalegające etażerę po drugiej stronie stołu. Słuchała przy okazji urywka rozmowy, jaką prowadziły dziewczyny, nie zwracające na nią uwagi.
- Będzie jej łatwiej opiekować się jedną osobą niż domem.
- Dlatego pozwalam sobie wytykać ci twoje wady. Mój brat raczy się kawałkiem tortu.
     Faktycznie na foteliku opodal siedział wątły wysuszek pochłaniający tort maleńkim widelczykiem.
- Jednak będzie mi brakowało jej uwag.
- Raczej szczęśliwy traf. Przez twoje swaty, nasz dom pustoszeje.
- Podejrzewam, że żaden mężczyzna nie wie, co drzemie w jego sercu. To on zasługuje na współczucie. Przyjęcia są miłe, zwłaszcza latem.
- Im lepiej ją poznaję, tym bardziej jestem nią oczarowana.
- Co za radość!
- Jakie szczęście, że przysłał pan ćwiartkę wieprzowiny! - Zagadnęła jedna, nagle, Weterana, który na wszelki wypadek przyjrzał się dziewicy.
- Co za szczęście! W tej fryzurze wygląda pani jak anioł! Od niedzieli nie rozmawiałyśmy wcale.
- Zostanę tam. - Powiedziała dziewica wskazując odległy fotel obok wysuszka.
- Witam. Byłem ciekaw waszych, ludzkich uczuć. Zajmowałem się wszystkimi ludźmi ale dopiero pojedynczo ujawniają jakieś uczucia przeważnie do siebie samych. Nie ma w tym nic górnolotnego ponad grupę.
- Przedstawię ją im. - Rzekł Tarik wiodąc dziewicę w ich kierunku. Dziewica dygnęła nóżką a dziewczyny odwzajemniły ukłon. W końcu zobaczyły, że ma trzy ręce i nie dały po sobie nic poznać szybko zmieniając temat. Jedna wyciągnęła wymiętolony kawał papieru.
- Uroczy list. Te delikatne sformułowania. Ale przebija przez niego niepokój.
- No, cóż. W nowym otoczeniu czuje się niepewnie. To jej wystarczy.
- Zrobiło się późno i ciemno. - Odtrąbiła do powrotu, jedna z nich, składając papier na ćwiartki.
- Dobranoc. Ach, jak uroczy wieczór. A te girlandy.
- Dziękujemy za kolację. - Succuby przesuwały się wzdłuż ścian czerpiąc chwilową myśl od ludzi.
- Biedaczka, chciała jeszcze zostać. Kim są twoi rodzice? - Spytała.
- Nie, nie jest jej mężem, tylko miłośnikiem. - Stwierdził oględnie Weteran.
- To jest Weteran. - Potwierdził Tarik z szacunkiem, mieszając łyżeczką cukier.
- Rozumiem, to wspaniały człowiek. - Dziewica wskazała na wysuszka. - Usłyszał, że lubię księgi. - Dziewica wskazała znowu na wysuszka.
- Mam ich gdzieś. - Powiedział Weteran całkiem wyraziście odczuwając, gdzie ich ma. - Chcę poznać wroga. - Dodał, bo wyczuwał niecność tej sytuacji a umiejąc oceniać szybko, nadawał nowym odczuciom właściwe tony, półcienie, koloryt i dźwięki.
- Co podać? - Spytał służący.
- Wóda. - Chrząknął nerwowo Weteran.
- To niewinni chłopcy. To niewinne panienki. - Rzekł Tarik pobłażliwym tonem.
- Generale Tarik?
- Bez honoru. - Sprostował generał smutno, jakby filiżankę posłodził dobrze rozmąconą melancholią.
- Święte słowa! - Zazgrzypiał Weteran cedząc herbaciane fusy przez zęby, niczym złą wróżbę dla ludzkości.








>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS163