TIAGO A KUPA STRACHU

  Kiedy Hombre i Marija gnali w kierunku wybrzeża, Tiago nie marnował czasu. Pojechał do sąsiedniego miasta na spotkanie z rzeczonym jegomościem, seniorem Mariolo da Esvas, który był grubasem i poza tym, że trząsł brzuchem, trząsł też całą okolicą z siłą, jaką skąpiec potrząsa sakiewką, by wypadały z niej wciąż pieniądze.
   
  Tiago zapukał do drzwi. Otworzył mu Bylekto, którego ominął wzrokiem i odsunął powoli ręką. W głębi gabinetu zadymionego do gęstości przypominającej trwałą ondulację murzynki siedziało w różnych pozach siedmiu mężczyzn kopcąc drogie tytonie i pijąc coś mocnego. Patrzyli na siebie w milczeniu. Tiago podkręcił wąsa. Nagle jeden z mężczyzn rozwinął ramiona i zawołał.
- Tiago, przyjacielu! Tyle lat! Gdzieś ty bywał!? - Tiago nie ruszał się. Mężczyzna podszedł do niego i grając dalej swą rolę, objął i uściskał Tiago. - Witaj i opowiadaj! Zjawiła się jakaś wyfiokowana kobieta przynosząc nową szklankę i przekąski. Znikła za drzwiami a przyszła jakaś blondyna o dużych cyckach z telefonem do jednego z mężczyzn. W pokoju zrobiła się cisza. Tiago nie wziął szklanki i odsunął cygaro.
- Pomyliłeś miasta, Mariolo. To, jest moje. - Wycedził. - Wara!
 Mężczyzna popatrzył na niego przekornie i z półuśmieszkiem zapytał.
- Masz kontrakt na mnie?
Tiago spojrzał na niego zdziwiony. Uniósł obie brwi.
- Jestem tu towarzysko i tylko towarzysko. Mariolo, chyba nie będą te psie kutasy na mnie teraz szczekać!? - Tu wskazał na psie kutasy, którym ze złości dym sam wychodził z ust. Mariolo oniemiał, i gestem ręki uciszył sforę kutasów.
- Czego więc chcesz? – Spytał Mariolo dziwnie. Tiago ruszył krok do przodu.
- Pytanie jest, czego ty chcesz, Mariolo? To jest pytanie łatwe. A trudne pytanie jest, za ile to chcesz? Bo może się okazać, że za twoje życie, to za mało. Więc pomyśl nim cokolwiek zrobisz.
Mariolo zrobił jakiś gest, ale Tiago był szybszy. Kazał im podejść pod okno z podniesionymi rękami. Ujrzeli jak z jeepa celuje do nich karabin maszynowy. Mariolo leżał na ziemi jakiś płaski i niemęski, a Tiago stanął nad nim.
- Dzisiaj cię oszczędzę, compadre, przez wzgląd na wspólne, dobre czasy. Odstrzelę dla przykładu dwóch, to i cygar na dłużej ci wystarczy i nie będziesz musiał ich w moim mieście szukać. - W tym momencie strzelił do dwóch pierwszych mężczyzn, którzy upadli głowami obok niemęskiego już Mariola. - Chcę jeszcze coś od ciebie usłyszeć, Mariolo.- Rzekł Tiago. Mariolo leżał przerażony. Szczęka mu drgała. Może to była wściekłość a może głupi strach. Tiago rozpiął rozporek ruchem, jakim rządca pastuchów wyprowadza psa by zapędził mu owieczki do zagrody.
- Słucham! - Wrzasnął. Mariolo wytrzeszczył oczy i wykrztusił.
- Gliceryna, gliceryna, gliceryna. Ładunek pod gliceryną. Wysłałem swojego człowieka po odbiór kontenerów. Możesz mieć udział w zyskach. Ale zatrzymaj Hombre. On nie może tego odebrać.
Tiago wypróżnił się na leżącą, zgniłą kupę strachu.
- Jeśli to prawda, będziesz żył. - Wziął jedno cygaro i odpalił od stojącej świecy. Długo sycił żar obracając lulkę i kręcąc ugniatał cybucha.
Jeep odjechał powoli, nie spiesząc się, bo zbliżała się pora odpoczynku.
Tiago zadzwonił do Rica.
- No, to kurwa, wspaniale! Przyjeżdżaj! - Odprężył swe oblicze Rico. Odzyskał nawet część dobrego humoru, co udawało mu się nadzwyczaj rzadko, biorąc pod uwagę upał i żonę.
Co teraz? Dywagował Rico. Jak Hombre zatłuką po drodze, to kto będzie dalej antyki upłynniał. Źródełko wyschnie przynajmniej na jakiś czas. Źle!
Trzeba zapiąć te kontenery dla wspólnej sprawy. Jak powiadomić Hombre, by się wycofał ? Jak go ostrzec na czas? Telefonu nie odbiera, bo jest poza strefą.

Dzwoni telefon. To znowu Tiago. Właśnie zabili da Esvas. Companieros się wkurzyli i dali do wiwatu. Teraz wiedzą o glicerynie i sami chcą ugryźć kawałek tortu.
- Jadą do portu? - Zapytał Rico.
- Tak, ale najpierw chcą dotrzeć do kuriera, co miał odebrać kontenery. - Odparł Tiago.
- A ty co? - Spytał Rico.
- Jadę obejrzeć Mariola i upiec baleron.










Kot to stara primabalerina. Przysiadł na brzegu koca i podwinął łapy, pochylił pyszczek do przodu i przymrużył oczy. Tkwi w bezruchu podobny figurce. Słychać jego murmurando jak pacierz mantry o brzasku. Wszystkie jego siedem żyć grzeją łapy wokół serca. Uśmiechnięte wąsy ani drgną. Skrzypiący stopień schodów ma nie wydeptany dywanik, gdyż służba go omija. Tiago to skrzypiący schodek. Wrócił i sam jego widok zemdlił tych, co wiedzieli kim jest. Pokój był pusty jeśli nie brać pod uwagę kupy śmierdzącego strachu w postaci trupa Mariola da Esvas, gnijącej na środku. Jednak coś to gnicie nie było takie jak trzeba, gdyż trup drgnął i odkaszlnął krwią. Tiago zrozumiał, że kupa żyje, ale nie widział jej twarzy. Usłyszał świst wydobywający się z przestrzelonych płuc.
- Dobij. - Cichy ale wyraźny. Jednak Tiago nie był dobrym człowiekiem i nie pomógł Mariolo umrzeć. Postanowił go ożywić i do końca wykorzystać przeciw wspólnym teraz wrogom. Tak też zrobił, i w niecałe pół godziny Mariolo oddychał już sztucznie na intensywnej terapii, otoczony fachową opieką i wonią heliotropów oraz róż, które osobiście dostarczyli ludzie Tiaga. Ksiądz odmawiał różaniec. A Mariolo przytomny i zaskoczony wybałuszał gały w sufit. Cewniki działały a kroplówka dostarczała błogość i zbawienne sole mineralne. Mariolo żył. Tiago tryumfował. Mariolo żył coraz bardziej i należało postawić mu pytania, zanim zacznie żyć samodzielnie. Mariolo mógł w paroksyzmie przyjaźni kiwnąć w ostatnim momencie małym paluszkiem i kazać ich wszystkich powystrzelać niczym kaczki na podwórku u wuja, bo skoro on umiera, to co za różnica. Dlatego nie należało niedoceniać Mariola da Esvas. Ale Mariolo miał inne plany. Nie chciał skinąć paluszkiem a i gliceryna wyszła mu już bokiem. Myślał o swoim jedynym czteroletnim wnuku, który był teraz w niebezpieczeństwie.
 Z którym nie było kontaktu od kilku dni. O którego istnieniu nie może się nikt dowiedzieć.
Co teraz? Jak dać mu znać ? Wybałuszone gały nabrały na chwilę blasku i zgasły powziąwszy zamiar i mocne postanowienie. Chciał coś powiedzieć ale twarda rurka blokowała przełyk a sączki nie pozwalały się ruszać. Siostra podała mu tekturkę i ołówek, na tekturce napisał. ”Tiago”.








>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS010