BILARDO

  Wieczorem przy bilardzie w gronie kolegów opijaliśmy nowy budżet miasta. Wojsko wreszcie dostało, co chcieli. Tiago był z siebie niezwykle rad. Zataczał się po sali od jednej grupki do drugiej i opowiadał wszystkim te same dowcipy. Rico i Tiago znali się jeszcze, gdy jako mali chłopcy służyli u padre Antonio do mszy. Zawsze byli poganami. Zawsze czcili Jezusa na krzyżu i całowali mu stopkę. Rico szczycił się swoja długą blizną przecinającą pół twarzy opowiadając co chwilę inne bohaterskie historie na jej temat, choć wszyscy wiedzieli oficjalnie, że to dzieło portowej kurwy, najbliżsi tylko wiedzieli, że to dzieło żony, która bija Rica regularnie torebką. Rico był u nas burmistrzem. Ale to nie ważne. Ważne jest to, że razem z Tiago odkryli w okolicy małą piramidę a pod nią pełno jam i pieczar, czyli duży skarb.
Ja przerzucam wszystko gdzie indziej, byle dalej i drożej. W ten sposób Santiago stracił trzy litery z imienia, Rico zyskał bliznę a ja jestem z nimi gangsterem numer trzy. Robię swoją robotę dobrze. Zacieram ślady. Rico ma swoją armię, której nie zawaha się użyć „w obronie miasta”. To indiański schemat myślenia. Bardzo mi się podoba. Nie służyłem z nimi do mszy, ale rozumiem, dlaczego całują stopkę Jezu, gipsową nóżkę przebitą zardzewiałym od śliny gwózdkiem. Rico ma zwyczaj płakać, gdy zrobi komuś jakieś świństwo. Gdyby żył w komunizmie, pewnie sam pisałby na siebie donosy. A przynajmniej samokrytyki. Ale on nie zna Batki Stalina. Wie tylko, że skóra Indianina jest grubsza i bardziej sucha, i należy ją zraszać łzami. Wtedy powiedzą mu wszystko, co powinien wiedzieć burmistrz naszego miasta. I mówią.
Lubię Rica i niejedno razem przeszliśmy. Walczyliśmy w lesie. A teraz wiemy, że być może inni będą z nami walczyć. Rico boi się tylko bab. A one go uwielbiają.
Rico to wyleniały koguar, mruczący i zaradny, uważający na każdą zachciankę samicy, mrużący swe wąskie oczy, gdy idzie o zdobycz. Dzisiaj pijemy za sukces i radujemy serca muzyką.
- No to już czas, abyś pomyślał o „los ninjos”, compadre! - Szepnął mi Rico nachylając się za bardzo w moją stronę. Grupka „los ninjos” niosła tace z kanapkami, burito i małymi pasztecikami częstując gości na sali. Dzieci są święte w naszym mieście i witane zawsze z radością. Nawet te biedne z obrzeży miasta.
- Przydałoby ci się jedno lub lepiej cztery. - Dorzucił głośniej.
- Masz rację, zawsze o tym myślę ale czasu brak. - Odparłem. - Widzisz mnie jak siedzę na werandzie i nic nie robię, tylko czyszczę faję? - Zapytałem nagle.
- No, nie ! - Wykrzywił się. - Ty i weranda! To dopiero ! - Śmiał się sztucznie. - Ale pomyśl o tym, bo latka lecą. O czym będziemy potem gadać? O chorobach?
  Miałem chyba dziwną minę, a i wypiłem może za dużo, bo poklepał mnie po ramieniu i podał z tacy po kieliszku dla mnie i dla siebie.
- Pijemy za nasze miasto! - Powiedział bardzo głośno, a wszyscy panowie zgromadzeni w sali mrucząc i uśmiechając się wznieśli kieliszki w górę i spełnili toast. Muszę otrzeźwieć . Pomyślałem. Jutro przyjeżdża gliceryna, muszę być trzeźwy i rześki. Zamówiłem dwanaście kontenerów gliceryny i inhibitor. Powiedziałem do Tiago.
- Muszę już iść. Jutro sprawy.
- Dobra. - powiedział.- Odprowadzę cię.
- Dzięki, ale wystarczy Manolito, jak zwykle.
- Jak chcesz. - Rzekł Tiago. – To, do jutra.
- No... - Wybełkotałem. Uścisnęliśmy się wylewnie. Manolito to mój goryl. Chodzi za mną w cieniu. Nawet nie jest ważne, czy mnie obroni, lecz czy doniesie informację, kto na mnie napadł, gdyby się to wydarzyło. Praktyka pokazuje, że to wystarcza. Szedłem więc na piechotę te trzysta kroków do mojego domu. Manolito za mną. Ciągle myślałem o Mariji i jej naprężonej skórze na plecach. Manolo padł pierwszy. Potem dowiedziałem się, że ogłuszyli go zwykłym patykiem. Teraz nie ma ucha lecz zwinięty pierożek. Ja dostałem drugi i ocknąłem się, gdy Tiago niósł mnie na plecach do domu. Rzucił mnie na kanapkę i powiedział.
- Zaraz wracam.














Straciłem przytomność. Suerte. Kiedy ocknąłem się znowu na podłodze salonu leżeli dwaj związani w balerony a Manolito siedział jęcząc na fotelu. Tiago wszystko załatwił. Rico kazał pakować manatki rodzinom napastników. A może pomógł im się spakować?
Tiago znał się na rzeczy i poszedł wtedy za mną. Tiago był mordercą i początek imienia stracił w jatce jaką urządził w jednej wiosce, po której nie pozostała nawet nazwa.
Santiago. Nikt nie pamięta już jego imienia, i dla wszystkich pozostał Tiago.
Musiał mieć ich żywcem. I ma. Leżą tu na dywanie z lekka naruszeni.
- No i jak, Hombre? - Rzucił do mnie. - Żyjesz?
 Zobaczyłem, że mam dziurę w brzuchu i widzę własne kiszki.
- Masz i pij. - Podał mi szklaneczkę rumu. - Zaraz będzie Dickie, to cię pozszywa.
- Co z nimi ? - Zapytałem wskazując balerony.
- Powiedzą, to przeżyją. - Zakpił Tiago. Tiago nosił batutę na plecach. Był to cienki giętki nóż z plastiku. Czarodziejska różdżka jak można by przypuszczać. Gdy tylko balerony zobaczyły batutę, stał się cud i wyrzucili z siebie nazwisko zleceniodawcy. Potem Tiago nie dotrzymał obietnicy. Wpadł przez drzwi Rico jak burza.
- Co jest? Warknął od progu.
- Hombre ubity ale będzie jak nowy. - Powiedział Tiago czyszcząc batutę.
- I dywan do wyrzucenia. - Stwierdziłem powoli.
- To dobrze, to bardzo dobrze! Kto to? –Spytał Rico. Tiago popatrzał Rico w oczy.
- To Mariolo da Esvas. - Patrzeliśmy na siebie chwilę.
- Co chciał ode mnie? - Rzekłem. - Kupy się nie trzyma, zna miejsce piramidy? - Po chwili dodałem. - Czy ktoś z nas robi z nim jakieś interesy?
Wszedł Dickie. Skrzywił się jak to on i zaczął gmerać w moich kiszkach.
- Jak to tak, na żywca?!
- A co boli cię?
- Skąd wziąłeś te spleśniałe rękawiczki?! - Wrzasnąłem przerażony.
- Hę? Nie ma przebitych kiszek, najgorszy ten mięsień. Muszę go sklamrować. Założymy dwie samo rozpuszczalne.
Powpychał mi jelita niby to na swoje miejsce i przypalił brzegi. Rico zatkał usta ręką z obrzydzenia. Potem Dickie zajął się Manolito. Z resztek ucha ułożył i zszył pierożek. Na głowie zamiast papilotów pojawiły się opatrunki i sączki z gazy i jakimś żółtym płynem. Tiago patrzył na balerony. Rico telefonował gdzieś. Ciężarówka zabrała ich wszystkich, a ja do rana przesiedziałem w tym samym miejscu ani śpiąc, ani nie śpiąc. Trzeźwiałem. Dochodziły do mnie sygnały bólu i swąd przypieczonej skóry.
Wreszcie rozumiałem, że balerony chciały mnie usiec. I Tiago ocalił moją dupę.
No i Manolita. Zobaczyłem moje złote okulary zgniecione całkiem obok fotela, i mały diament co wypadł z ich oprawy. Dlaczego mnie? Pulsowało mi w głowie.












Przepuścili ją przez wejście mimo, że nie dałem takiego rozkazu. Przyniosła dużo owoców w siatce , a w specjalnym pojemniku kawę z kawiarni w dzbanuszkach i filiżanki, i cruasanty jakie lubię z pozdrowieniami od właściciela i życzeniami powrotu do zdrowia. Wiedziała już, bez zbliżania się na dystans myśli, co się dzieje. Pocałowała mnie.
- Umiesz prowadzić auto? - Zapytałem głupio, bo i tak miałem szofera.
- Jasne! Gdzie jedziemy?! - Zawołała.
- Nad ocean, i to zaraz natychmiast.
Ludzie przenieśli mnie do auta i ruszyliśmy w dwa auta. Moi ludzie odprowadzili nas trochę z miasto i wrócili. Dalej pojechaliśmy sami. Telefon nie ma tu zasięgu, ale jeszcze 140 km i zadzwonimy do kapitana. Kontenerowiec powinien być w południe w porcie. Tymczasem kląłem na czym świat stoi i gryzłem jakieś tabletki przeciwbólowe.
- No tak.- Powiedziała zamaszyście odwracając głowę.- Nie spodziewają się, że pojechaliśmy, bo wysłałeś szoferów na miasto aby ich widziano, a sam masz rozpłatany brzuch. Nikt nie myśli, że pojechałeś. A my tutaj. Sprytne. - Zaśmiała się pierwszy raz odkąd opuściliśmy miasto.
- Nie powiedziałbym. - Rzuciłem. - A ty taka smarkata a skąd to wiesz? Przecież nie z mojej głowy?
- No pewnie, że nie, bo ze swojej. Włączyć klimę? Jak znasz moje myśli, to wiesz, że teraz Rico i Tiago czyszczą teren. Da Esvas już się zesrał w portki. I powiedział, o co mu chodziło.
- No tak! - Odparła. - Chyba, że on też nie wiedział po co to tak.
- Kurde, jesteś cwaniara. Uczą tego w twojej szkole?
- Nie bój się, nie bój, kijek już wystrugałam ! Jechać bokiem czy główną drogą?
- Główną, bo mi się flaki wywracają. Jak możesz pytać!
- Gumy do żucia też nie chcesz?
- Nie!
- Co to, nie działają te tabletki?
- Nie mam porównania. Chyba będę rzygać.
- No to rzygaj.
- Co to za indiańska natura, tak się naśmiewać z klęski!
- Nie gadaj bzdur, Hombre, wyście są gorsi, a tobie tu nikt serca żywcem nie wycina. - Bo go nie mam? - Zapytałem.
- Pewnie dlatego. - Patrzyła na mnie we wstecznym lusterku. Śmiała się do mnie. -Za dużo wrażeń a za mało dni.
Szczeniara. Gapi się. Ciągle się gapi. Co dalej? Robiło mi się mdło i czułem, że tracę przytomność. Każde oko ma inne , a najbardziej te dwa. Piękne, indiańskie. Zaczęły mi latać czarne płatki śniegu. I dalej już nic.








>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS009