WĄTPLIWOŚCI.

           On był nocnym panem i pamięć jego działała najlepiej, gdy grasica wydzielać mogła melatoninę. A więc po zmroku. A więc bez Słońca. Szedł ciemną aleją i przyglądał się starym platanom pamiętającym dwie rewolucje i dwa przewroty. Manolito podążał za nim w odstępie kilkunastu kroków. Szli milcząc po Patio de las Tumbas. Wiele myślał o Mariji siedzącej gdzieś w górach. Sama i opuszczona musiała teraz przez wszystko przejść jeszcze raz. Nie wiedział, kiedy będzie mógł wrócić z Santa Maria de Tule. Dostał list wczoraj i kiedy go czytał wydało mu się, że jakoś jednak dogonił jej myśli. Był poza swym sercem i w jej sercu a to wystarczyło, by zespolić się z jej zaklętymi w atramentowe szlaczki uczuciami.


List był poplamiony i brudny, z widocznymi smugami po przewiązaniach sznurkiem.

„Hombre!
Czy pomyliłam się oddając ci serce? Dlaczego, kiedy nie jestem z tobą czuję, że kocham cię jeszcze bardziej, dlaczego twoja twarz jawi mi się nocą a i dniami widzę ją wciąż oczami mojej wyobraźni? Odkąd cię poznałam nie dbam o innych, kocham cię i modlę się, aby zawsze tak było. Tęsknie za tobą. Wiem, że gdybyśmy się spotkali, to wziąłbyś mnie w ramiona. Gdzie jesteś teraz? Im dużej cię nie widzę, tym bardziej bolesne staje się to nieznośne oczekiwanie słodyczy twych ust i niepokorności twego spojrzenia. Pragnę ci służyć i mniemam, że z ochotą przyjmiesz moją ofiarę.
Całuję cię po tysiąckroć mój mężu.
Marija.”

Schował list do kieszeni i wypił szklaneczkę wódki. Do przeładunku pozostały cztery godziny. Manolito położył się na wznak na kanapce i udawał, że śpi. A może umiał spać jak sowa z jedną połową mózgu w stanie czuwania i otwartym jednym okiem?
Hombre siedział w ciemnym fotelu bardzo zadowolony i bardzo zatroskany o Indiankę. Co robiła tam w górach ? Już po pierwszej jej wizycie przywiozła okazy dziwnych kamieni, które owijała w jedwabne chusteczki lub wełniane gałganki. Wiedział przecież po co. Tam byli zaklęci oni sami, czyli on z Mariją, a w innych byli zaklęci succubowie, a w tych najbardziej spiczastych, pretekineterzy. Nie wtrącał się do tego, bo wiedział, że Indianki tak robią. Nie znał nikogo innego, kto by tak robił , ale nie przeszkadzało mu to wcale, wiedząc, że Marija robi to właściwie. Robiła to od kilkuset lat, ostrożnie mówiąc, od dawna, więc umiała dobrze rozpoznawać kamienie.

           Manolito wstał, gdy rozległo się ciche pukanie do drzwi. Otworzył. W progu stała Carolina. Przygotowała transporter do odbioru a teraz przyniosła potwierdzenie przeładunku.
Carolina sama chciała tę robotę. Tak dla wprawy. Manolito zamknął drzwi i powrócił na kanapkę a ona przeszła do pokoju Hombre i bez słowa rozebrała się. Chwilę siedziała w kabinie prysznica wyginając ciało w różne strony. Potem przebiegła mokra wprost do łóżka Hombre i zakopała się w pościeli.
- Chodź wreszcie.
   Hombre siedział milcząco w ciemnym fotelu pochłonięty myślami o Mariji. Para dzikich oczu patrzyła na niego spod kołdry. Wyczekująco. Hombre zdał sobie sprawę, że jest głupkiem i chciał coś powiedzieć ale zamiast tego nalał sobie jeszcze jedną szklaneczkę zimnego zła i wychylił jednym haustem. Carolina uśmiechnęła się.
- Boisz się ? - Szepnęła kołdra.


     Zbudziła go bladym świtem.
- Mówiłaś coś?
- Nie. - Uśmiechnęła się słodko Carolina. - Przynieś mi kwiaty, Hombre. Róże albo orchidee.
     Zjedli śniadanie. Szli po dziwnym, płaskim pustkowiu. Upał wzrastał. Stanęła na wprost niego.
- Powiedz, że wiesz, ile dla mnie znaczysz. - Jej oczy były wilgotne. - Powiedz, że wiesz.
- No to równowaga została utrzymana. - Rzekł szybko widząc jej twarz. Już to raz przechodził. Powinien się teraz odwrócić i odejść, ale nie mógł oderwać od niej wzroku. Już na samym wstępie przegrał siebie i wygrał miłość. Nie powie jej tego. Za nic na świecie. Wystarczy jeden przegrany. W końcu wydusił z siebie, widząc, że postąpiła w jego kierunku krok i chciała zarzucić mu ramiona na szyję.
- Idź już. - Rzekł, powstrzymując jej ręce. Szeptała coś, czego nie rozumiał. Było to bardzo ciche skomlenie wiatru i ustało zaraz. Przytulił ją całą do siebie. Jej włosy pachniały płaczem. - Idź już.
     Patrzył jak odchodzi oglądając się. Teraz dopiero rozumiał wszystko. Dochodziło to do niego wraz z nieznośnym dzwonieniem w uszach. Nabrał powietrza i wetknął obie ręce w kieszenie. Stał tak patrząc na nią coraz mniej wyraźną w upalnym rozedrganym żarze słońca i kurzu.
Hombre myślał o Indiance Mariji, swojej żonie i córce El Micho.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS155