AUKCJA.

      Sprzedany! Drewniany młotek uderzył w podstawkę. Prowadzący otarł pot z grubego karku chusteczką, którą niewprawnym ruchem starał się schować do kieszeni marynarki. Było już dobrze po południu i aukcja zakończyła się sprzedaniem wszystkich obiektów. Wszystkich prócz jednego. Tego oszustwa nikt mu nie udowodni a dokumenty wystawił zgodnie z procedura i opatrzył osobiście pieczęciami. Zegar stojący, który sam wykupił za sporą sumę, by nie wzbudzić podejrzeń, był niepozorny, mały, z okrągłą białą tarczą i literami zamiast cyfr. Zamiast kluczyka miał srebrną korbkę na cieniutkim łańcuszku a dwie kolumienki z fałszywego marmuru różowiły się na tle zielonej obudowy pudła. Całość stała na czterech lwich, złotych łapach podklejonych kawałkami zielonego filcu.

     Nie zawahał się ani chwili, odkąd dowiedział się o zegarze. Musiał go mieć. Wiedział od swojego ojca, że dlatego zniknął i już nie wrócił. Miał wszelkie opisy i notatki, i obiecał sobie, że nie przegapi tej szansy. Podjechał swoim porsche pod same drzwi domku, który zamieszkiwał samotnie po śmierci żony. Szybko ale ostrożnie przeniósł zawinięty w koc skarb do domu. Ustawił go na biurku tuż przed sobą nie bacząc na leżące tam listy. Siadł wreszcie zmęczony wysiłkiem całego dnia i myślami o spełniającym się śnie.

 Zegarów był pełny pokój.
- Ten zegar stanowi tajemnicę. - Stwierdził był przed laty mały zmarszczony człowieczek w okularach. Ojciec chciał zawsze ułożyć z liter jakieś słowo , ale w końcu wykrył jego prawdziwe działanie. Oprócz tego ten zegar źle chodził. Czasem przyspieszał a czasem przystawał i prawie nie było słychać tykania. Tak twierdził okularnik niepewnie marszcząc czoło, jakby przyznawał się do swojego błędu.
- Cyrk to najstarsze widowisko ludzkości.
- Nie będziemy tego dłużej ukrywać. - Westchnął ojciec pakując zegar. Okularnik pełen spokoju podreptał w kierunku długiego blatu obłożonego naprężoną sczerniałą, kiedyś brązową skórą. Dopasował wtedy łańcuszek, którym pieczołowicie przymocował korbkę do obudowy. Ojciec wiedział, że musi to być ta korbka i uszanował łańcuszek okularnika.
           Gdy ojciec zniknął nie było go w kraju. Zegar zniknął wraz z innymi przedmiotami sprzedanymi przez matkę. Kiedy przeczytał notatki zrozumiał, że musi mieć ten zegar. Prawie dotykał tajemnicy. Widział ją na wyciągnięcie ręki. Chciał sprawdzić.
Z zamyślenia wyrwał się po kwadransie. Poszedł do kuchni i wrócił z gorącą cytrynadą i pikantnym,i małymi ciasteczkami. Siadł ponownie przy biurku. Otworzył drzwiczki pudła i wyjął korbkę. Na jej kulce zobaczył małą literkę ipsylon pociągniętą zieloną emalią. Nakręcił sprężynę. Ustawił wskazówki według zegarów w pokoju. Zegar ani drgnął. Otworzył śrubkę z tyłu i zdjął pokrywę. Zajrzał do środka, ale mechanizm na pierwszy rzut oka nie wykazywał uszkodzeń. Pędzelkiem odkurzył i przedmuchał mechanizm. Wziął szkło powiększające, gdyż zauważył dziwny, o kanciastym przekroju, metalowy występ, który okazał się pasującym do korbki trójkątnym bolcem. Spróbował pokręcić korbką ale nie dało się jej ani trochę ruszyć. Zajrzał do notatek. Jak to było? Na cyferblacie trzeba ustawić litery ale jak to było? Wertował kartki.
Po dwie litery. Najpierw mała wskazówka na 10. To litera X. Teraz długa wskazówka na 2. To litera Z. Teraz poczekać pięć minut aż dojdzie do E.
Połykał ciasteczka chrupiąc je głośno i mechanicznie jakby chciał zagłuszyć sekundy. Po pięciu minutach przesunął palcem wskazówkę na E. Teraz znowu odwrócił pudło i spróbował pokręcić korbką. Zrobiła jeden niecały obrót i nagle odskoczyła mała klapka ukazując wnętrze jakiejś małżownicy o płaskich płatkach sprężyny pochylonych jak plastry cebuli na talerzu. Nie widział jeszcze takiej konstrukcji. Przez szkło powiększające zobaczył pełno małych szaroniebieskich tworów tkwiących lub jakby wklejonych do płaszczyzn między sprężynami. Były półprzeźroczyste i matowe zarazem. Przypominały mikroskopijne figury szachowe. Wziął inne szkło i wtedy zobaczył dokładnie. Były to miniaturowe sylwetki ludzi. Stłoczone jedna przy drugiej i nieruchome. Zepchnięte jakby działaniem mechanizmu na bok w wolne od sprężyn przestrzenie. Nie mieli twarzy a raczej nieokreślone rysy twarzy. Poruszali wolno ramionami a niektórzy mieli tylko bezrękie tułowie.
Nogi wsiąkały rozmazane w mosiądzu mechanizmu.
- To succuby! - Jęknął wypowiadając nieznane sobie słowo w nieznanym języku. Machali do niego i czuł jak wnika w ich towarzystwo. Szkło poruszyło się i zobaczył siebie obejmującego swego ojca w tej mikroskopijnej skali, tam daleko pod szkłem, razem z innymi. Otrząsnął się i odepchnął od biurka. Poszedł umyć twarz ale była jakaś sucha i poczuł, że osypuje się pod jego palcami. W lustrze zobaczył twarz całą z piaskowca w pomarańczowe piaskowe pręgi. Osypujące się kawały odpadały wykruszone przy najmniejszym dotknięciu. Brakowała mu już trzecia część twarzy i jedno oko z brwią, gdy zrozumiał, że musi wrócić do zegara. Spojrzał przez lupę i zobaczył swego ojca jak przyklejony do tylniej ścianki starą, gęstą oliwą, próbuje się uwolnić i coś mówi do niego. Upłynęło już tyle lat. Zobaczył siebie przeciskającego się między succubami na pomoc ojcu. Jednocześnie zdał sobie sprawę, że nie ma nóg i płynie po powierzchni smaru natykając się na tkwiące sylwetki succubów i spychając je na boki w swym dążeniu. Nagle znalazł się w środku mechanizmu i zobaczył, że succuby są dużo więksi niż przeciętny człowiek. U niektórych zauważył dziwne wypustki jakby nosili ciemne kapelusze. Pomyślał, że i oni są tu więźniami? Dobrnął do ojca i poczuł się pewniej. Zaczął myśleć. Nagle zrozumiał a raczej zobaczył całe dzieje zegara od początku jego istnienia. Widział konstruktora, który dobudował pułapkę na succuby. Widział ich mozolną pracę. Wszystko to było jakby za karę, że u nich czas nie istnieje a już na pewno nie kręci się w kółko. Tylko ci co na powierzchni planety sieją i zbierają, liczą obroty i ich czas kręci się w kółko. Wciąż od nowa to samo. Zliczają kółka ale to na nic. Prawdziwy czas mierzy się ruchem zmiany przestrzeni, a nie ruchem struktur w tej przestrzeni. Ale mieszkańcy powierzchni planety nie widzą przestrzeni tylko rzeczy. Albo lepiej, jak Platon, tylko ich cienie. Wyrwał ojca z klejącego oleju. Co teraz? Co teraz? Objął go wpół i zobaczył mrowie succubów falujące jak trawa. Spojrzał w górę i poczuł jak optyczne szkło wsysa jego jaźń. Przechylił dłonią policzek ojca aby i ten spojrzał na wiszące nad nimi szkło. Znaleźli się w pokoju. Ojciec zalatywał po latach mosiądzem, co bawiło syna. Ale za to był od niego młodszy. Ustawili wskazówkę na literze H i nie zamknęli tylnej ścianki zegara. Czas stanął w miejscu a oni sycili się ta chwilą, która przedłużała się do Tau.
Succuby wypełniały teraz cały pokój. Lśniły dziwnym fosforyzującym błękitem. Kłaniali się sobie wzajem. Trwało to całą chwilę.
Wszystkie zegary stanęły i tykanie zamieniło się w succubową ciszę. Włókno żarówki, pomarańczowe, nie wysłało światła i jasność tkwiła nieporuszona. Cieszyli się z istnienia i opowiadali historie młodości. Ojciec swojej a syn swojej. Succuby wchodziły w ściany wolno , jakby odzyskiwały dawne siły. Jeden succub chwycił ich za dłonie i chciał pociągnąć ze sobą. Odepchnęli go i odpłynął wraz z innymi w ścianę. Chwila trwała.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS154