ŻONA RICO

           Rico siedział przy stole a z talerza gapił się na niego rozdziawiony rybi pysk. Poplamiona obiadem koszula obchodziła go w tej chwili tyle samo, co wyrzuty tej ryby, gdyby tylko umiała mówić z półmiska. Drętwe jego ręce nie mogły się ruszać a on sam nie wiedział, czy zdecydować się użyć teraz widelca, czy...? Ech... czy w ogóle sięgać po kawałek ryby... Gdybyż głowy jego synów umiały mówić po śmierci. Ale nie! Podobne rybiemu rozdziawieniu milczą odcięte od ukochanych ciał, a Rico jeży się na samą myśl, że oto musi powiadomić swą małżonkę o tym i nie tylko.
 Musi powiedzieć o zdradzie jakiej dopuścili się synowie i co z tego wynika dla niego, dla niej i dla ich córki.
A raczej jak wielkie niebezpieczeństwo wisi nad jego własną głową, już to z kierunku zleceniodawcy Da Esvas, już to faktycznego kupca, już to ze strony Hombre i Tiago, którzy nie muszą wierzyć w jego klęskę. W końcu to głowy jego synów...
  No powiedzmy, że nie byli jego synami i nie wiadomo do kogo tak naprawdę byli podobni. Fakt, że kochał ich jak swoich, i aby prawda nie wyszła na jaw , wysłał ich jak to szybko możliwe do szkół daleko i bogato wyposażając we wszystko, co potrzebne młodzieńcom. Mimo zaangażowania się w studia, z którymi nie mieli problemów, znikli obaj z pola widzenia. Rico wysyłał nadal czeki i nie interesował się zbytnio chłopcami, mając swoje własne problemy i zajęcia.

Żona Rico była szybka i jadła po drugiej stronie stołu z apetytem trzęsąc żuchwą i nie zważając na rozmazaną szminkę. Białe wino piła krótkimi małymi łykami odstawiając niechlujnie szklaneczkę. Musiała być ładną kobietą, jednak los, a może charakter naznaczył jej twarz posępną zmarszczką daleką od zmarszczki zamyślenia.
- Nie żyją. – Wyrzucił z siebie Rico, patrząc spode łba na żonę.
- Nie strasz, kto taki znowu?
Rico opowiedział o walizce i deseczce balsa, i o głowach. O tym, że odpiłowane, i, że bez wyrazu. O Eduardo i Tiago, i o Da Esvas. Kobieta padła na fotel a potem biegała po pokoju rozpaczając i rwąc włosy.
- Zemszczę się ! Zemszczę się na nich wszystkich! Też stracą swoje dzieci! – Jęczała i płakała.
 Nagle usiadła na podłodze - nogi wyprostowane jak u lalki - i całkiem spokojna kiwała się nucąc jakieś swoje dawne melodie. Coś przekręciło się w niej i Rico przeraził się teraz dopiero, spostrzegłszy tą zmianę. Zawsze się jej bał, jeszcze bardziej jej pomysłów, a najbardziej jej planów. Tym razem był przerażony! Podszedł do niej i pomógł jej wstać, otulił szalem i poszedł do kuchni po tabletki uspokajające.
Gdy wrócił stała bezwolnie tak jak ją zostawił - obok kanapki, wpatrzoną w okno.
Nie powiedziała już tego wieczora ani słowa. I co najdziwniejsze nie spytała Rico, czy przypadkiem, to nie przez niego ich zabili. Rico pomyślał o tym i zadziwił go jeszcze jeden fakt, że matka nie spytała, gdzie są ciała jej dzieci?! Ale teraz nie mógł się tym kłopotać. Musiał działać i to mimo podejrzeń, należało działać z Tiago i Hombre.
Tak...., aby jak najszybciej dojść do sedna sprawy. Gdyby wiedział, już wysłał by tam helikopter ze swoimi ludźmi. Ale taki pośpiech jest wskazany tylko przy łapaniu pcheł.

























:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS053