EDUARDO.
           Wróćmy teraz do momentu, gdy wystraszony Eduardo uciekł Tiago spod noża obiecując wytropienie zdrajców Mariola. Wróćmy do owego dnia, kiedy zamienił swą marynarkę na lewą stronę i uciekał ulicami jak zbity pies by ukryć się i przygotować plan. Wtedy nie wiedział jeszcze tylu rzeczy! Myślał, że będzie musiał wiać na kraniec świata, ale opanował się rozumiejąc, że tutaj jest jego miejsce i jedyne co umie to przeżyć właśnie wśród tych ludzi. Wykorzystał dyskretnie kontakty jakie miał by dotrzeć do zdrajców a raczej do informacji o nich. Potem zlecił resztę Treserowi, z którym stykał się już kilkakrotnie pracując u Mariolo. Wiedział, że zaciąga dług gorszy niż pieniądze. Nagle stał zupełnie nagi bez osłony i bez parasola jakim było imię Mariolo Da Esvas. Pomału zgromadził pieniądze i najął ludzi na tyle pewnych, że umieli trzymać gęby na kłódkę i kiedy trzeba klapki na oczach. W końcu dostał to, co chciał. Był szefem niczego, ale przynajmniej mógł rozdawać karty. Wreszcie na lotnisku umówiona sprawa z Treserem dawała powód do sukcesu. Wracał do życia i do interesów. Tym razem jako on - Eduardo. Umówili się na lotnisku aby potwierdzić wykonanie zadania. Podobno było dwóch zdrajców i Treser miał dostarczyć ich głowy dalej, aż do Tiago.

           Weszła grupa śpiewaczek i kołysząc biodrami wsunęła się miedzy stoliki. Bębny otoczyły wszystkich dźwiękami głuchych pustych przestrzeni a rytm porwał serca. Eduardo poprawił krawat i rozsiadł się w głębokim fotelu. Klimatyzacja wysnuwała chmury zimnej mgły ze szczelin oszronionych kratownic a lód topił się strzelając w szklance. Eduardo postanowił poczekać jeszcze z pół godzinki na wiadomość z lotniska. Dopiero wtedy sam pojedzie dokończyć rozmowy. Miał tylko kilka dni czasu. Potem Tiago wypuści na niego psy gończe tylko po to aby na pokaz zamienić go w baleron. A jego przyszłość w przeszłość. Faktycznie jego śmierć nie była nikomu potrzebna ani nie przynosiła żadnego pożytku. Więcej był wart żywy i wiedział o tym doskonale. Sobie tylko znanymi kanałami dotarł do ludzi, co zdradzili i chcieli wszystko dla siebie nie pytając o zgodę nikogo. Ale tak się nie da. Już ich znalazł, chociaż pewnie i tak wpadli by przy pierwszej transakcji. Eduardo musiał być szybszy. Kurier wiezie już ich głowy z Monterrey. Będą zaraz na lotnisku. Cena? Nie ważna! To przysługa nieokreślona ceną. To gorsze niż pieniądze i bardziej bolesne. Eduardo wolałby zapłacić niż wdać się w taką wdzięczność na kredyt. Pił coś białego z alkoholem, co pewnie przez pomyłkę podała mu kelnerka. Nie rozumiał, co ci ludzie robią tyle czasu przesiadując w takich hotelowych restauracjach. Nie wysilał się, by to zgłębić. Nie miał już kolegów. Ostatnich zbaleronował Tiago, a i ci byli mniej lub bardziej obcy. Został sam. Chwilowy sukces oddalił chwilę śmierci. Wiedział, że może uciec ale chciał pokazać jeszcze, że na wiele go stać. W końcu nie był już tym biednym wystraszonym wieśniakiem, który boso i w jedynych portkach i śmierdzącym lamą poncho stanął przed Mariolo i zakrztusił się pierwszym prawdziwym cygarem.
Od tego czasu zmieniły go czas i pieniądze. Nie był już ani wystraszony ani hardy. Złamany ostatnimi niepowodzeniami u Mariola, nie chował się jednak w cień ale znalazł sposób aby stworzyć własny świat. Zdobyte doświadczenie i kontakty były jego wielkimi atutami i nie zamierzał wieszać peleryny na kołku. Metodycznie docierał do ludzi, którzy wcześniej niedostępni i tajemniczy omijali go wzrokiem niczym kundla. Dzisiaj niektórzy z nich są partnerami i respektują Eduardo jak swego. A więc i Eduardo ugryzł swój kawałek tortu. A tym, co już ugryzł, nie zamierzał się z nikim dzielić.
           Strzepnął popiół z białych spodni i zamyślił się dalej. W końcu całkiem dobrze sobie radził. Ostatnich kilka dni nie spał wprawdzie i prawie zamroczony gonił węsząc zdobyczy, ale teraz ma już to za sobą i przynajmniej uwolni się od długich nici Tiago.
Jednocześnie zyskał nowy respekt i uznanie. Teraz wreszcie może pokazać się na wybrzeżu. Nie interesował go powrót do tamtego miasta, miasta, gdzie rządzili Mariolo i jemu podobni. Chciał czegoś więcej i rozumiał, że to osiągnie niekoniecznie ścierając się z niedobitkami ludzi Mariola.
           Nagle przed stolikiem wyrosły dwie duże owłosione ryże małpy a z nimi mikry treser o szpiczastym, czarnym wąsiku, i, z walizką w lewej ręce. Prawą trzymał portfel albo swoje serce, choć Eduardo pomyślał oczywiście inaczej. Garnitur w paski wskazywał snadź, że do późna oglądał telewizję. Ochrona Eduardo gdzieś znikła. Zdziwił się więc niepomiernie widząc te małpy przed swoim nosem. Małpy ukłoniły się, a on płynnym gestem ręki wskazał by usiedli. Treser położył walizkę obok Eduardo na pluszu kanapki. Otworzył zamki i odsunął się w róg kanapki. Eduardo wychylił się z fotela i uchylił wieko. Głowy leżały byle jak w czymś brązowym. Jedna miała naciągnięty na twarz plastikowy worek . Eduardo zdjął bez ceregieli worek, zmiął w małą kulkę i zawinął w serwetkę. Drugą papierową serwetką wytarł z grubsza dłonie przyglądając się twarzom głów.
- Kto to? - Zapytał lakonicznie. Małpy popatrzyły po sobie.
- Będą kłopoty. - Rzekł Treser.
- To synowie jednego takiego, co jest przyjacielem Tiago.
- Czy oni faktycznie...? - Spytał znowu Eduardo.
- Tak, bez wątpienia.
- Tak, to oni. Tutaj mamy dokumenty i wszelkie dane.
- Pytanie tylko, w sekundę, czy byli nakręcani? – Syknął Eduardo i podrapał się pod wąsem.
- Masz na myśli przez ojca? – Zatroskał się Treser.
- Właśnie!
- Jeśli tak, to musimy dokończyć, co zaczęte. - Cmoknął treser.
- Czy Mariolo znał ich ojca? - Spytał Eduardo.
- Nie wiemy. - Treser spuścił oczy. Eduardo pomyślał chwilę. Nie rzekł nic.
- Pan Bóg pisze prosto, nawet gdy linie są krzywe. - Rzekła nagle ryża małpa. Treser nie podnosił wzroku. Eduardo nie rzekł nic drugi raz. Ponownie uchylił wieko i przyjrzał się obciętym głowom.
- To mają być bracia? Przecież na oko widać, że jacyś inni całkiem? Ukradzeni matce czy jak?
        Treser westchnął i odezwał się cichym beznamiętnym głosem.
- To co robimy z ojcem?
         Eduardo wzdrygnął się. Jeśli to ktoś przy Tiago, to dowie się, że to Eduardo dostarczył walizkę. Będzie problem. Wydać wyrok jednym słowem? Nie! Straci twarz. Musi wiedzieć najpierw, czy synowie działali z polecenia swego ojca. Ale na to nie ma teraz czasu. Treser miał zmęczoną twarz a ryże małpy wierciły się na fotelach.
- Nic mu nie róbcie. - Zdecydował Eduardo. - Zobaczymy, jak zareaguje. Jeśli działał z nimi razem, to już i tak wie, że to ja. Dostarczcie wszystko zgodnie z umową.
     Treser odetchnął i koniuszkami palców zaostrzył wąsiki śliną w świderki. Chciał coś powiedzieć ale Eduardo podniósł dłoń.
- Idźcie. - Powiedział. - Nie chcę znać jego imienia. - I dodał potem. - Jeszcze nie teraz.
     Małpy wyszły pierwsze sprawdzając wolne pole. Treser siedział jeszcze chwilę i nie mówił już nic więcej. Patrzył na Eduardo tak, jak patrzy się czasem z podziwem na przygłupa, gdy w końcu trafi łyżką do ust. Widział już zbyt wielu Eduardów aby powiedzieć cokolwiek. Eduardo lekceważył go. Rozumiejąc współczucie Tresera, wiedział też, jak dalej ma zagrać z ojcem tych głów. Patrzyli na siebie a w końcu Treser wstał i dotykając wąsików, jakby salutował, mruknął coś pod nosem i poszedł ku wyjściu. W ręce niósł walizkę. Nie spieszył się, a upał buchnął mu w twarz oślepiając na chwilę szparki jego oczu.
     Eduardo zadzwonił po swoich ludzi. Nikt się nie zgłaszał. Spocił się nagle. Na fotelu, gdzie siedziała małpa zobaczył papierową torebkę po taccos. Wyjął z niej telefony swoich ludzi i kartkę papieru. „Zmień obsługę. Treser.” Przeczytał Eduardo.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS153