TIAGO, AKCJA MARIOLA, CIĘŻARÓWKI.
           Tak to już jest, że przypadek sprzedaje losy a sam główny sztukmistrz wyciąga najkrótszą zapałkę. Tak było i tym razem, gdy Hombre dostał niespodziewanie informację o Mariolo odciętym od świata na skraju swego miasta. Walki trwały już dwa dni, i należało się spodziewać lada moment posiłków wojsk rządowych, które zakończyły by utarczkę z Mariolo, przechylając szalę zwycięstwa na swoją stronę. Hombre wziął swoich ludzi a Tiago swoich i pojechali wspomagać Mariola. Dlaczego tak? Hombre chciał pomóc Tiago, a Tiago chciał pomóc Mariolo. Przeczuwali niejasno, że sprawa zakręciła się wkoło żony Rico lub jego samego, chociaż to akurat wiedzieli by dokładniej już wcześniej. Mariolo w koncu był od nich potężniejszy a jednak teraz przyparty do muru wezwał ich na pomoc jak swoich.

           Ciężarówki jechały po mokrych ulicach. Były ruskie i pomalowane zielonobrunatną farbą.
- Jestem wam wdzięczny.
- Za co? Za ocalenie tyłka? - Spytał Tiago. - Skąd wiesz, co z tobą zrobimy? - Dodał całkiem niepotrzebnie. Zatrzymali się by obejrzeć osmalony bok ciężarówki. Kolumna zajmowała połowę ulicy. Deszcz padał powolnymi, wielkimi kroplami rozbijając się na kamiennym bruku. Manolito w jeepie na samym przedzie dawał znak ręką, aby skręcać w boczną ulicę. Tylnia ciężarówka dopalała się jeszcze i ludzie przesiedli się do poprzedniej. Porzucając ostatnią, palącą się ciężarówkę prawie na skrzyżowaniu, kolumna ruszyła dalej. Było trochę czasu zanim policja i wojsko wyjadą za nimi. Do tego czasu trzeba zniknąć i przeładować wszystko na inne auta albo zdążyć wprost na punkt. Jechali obok wielkiej złoconej statuy uskrzydlonej baby owiniętej w prześcieradło. To Nadzieja Wolności nabita na słupek. Nikt z nich w nią nie wierzył. Wiedzieli, że fałszywe było nawet złoto, którym pomalowali babę. Tiago próbował nawiązać kontakt ze śmigłowcem, który miał czekać na nich za czarcimi wzniesieniami, gdy z przeciwka wytoczyły się wprost na nich dwa wozy opancerzone i wyskoczyła grupa piechoty waląc z czego się dało.
- Madre mia! Czym ich tak wkurzyłeś? – Krzyczał Tiago. Mariolo nie rzekł nic tylko podał mu staromodny wielki granatnik i butem przesunął ku niemu skrzynię z granatami.
- Dobrze znasz tego gringo? - Spytał Tiago.
- Tak, ufam mu.
Tiago spojrzał na niego i szybko powiedział.
- Zaufanie to zbyt mało.
- Ciągle toczysz pianę? - Zezował na niego Mariolo.
- A tobie wydaje się, że walczysz dla jakiejś sprawy? Starzejesz się!
- Nie potrzebna mi przyjaźń na starość, jeśli o to ci chodzi. Na emeryturze starcy robią się egoistami i skąpcami.
- Nikt nie wie, czemu ludzie się zabijają.
- Śmigłowiec zbliża się do punktu. Co robimy?
- Musimy uwolnić ogon.
      Ludzie rozbiegli się a wozy bojowe zasypane granatami wypluły swoje wnętrzności, w których wiły się ludzkie resztki.
- Przejedziemy tędy? - Zawołał Manolito wskazując na dużą wyrwę w bruku. Przejechali obok zaprawionej krwią gąsienicy na olbrzymich kołach uszkodzonego wozu pancernego.
 - Jesteśmy tymi dobrymi? - Zamyślił się Mariolo.
- Nie pleć bzdur. - Rzucił Tiago. Musieli porzucić jeszcze jedną ciężarówkę, która utknęła w leju. Przeładowali skrzynki i wydostali się poza pole rażenia. Nikt więcej ich nie gonił. Śmigłowiec czekał na umówionym punkcie. Załadowali wszystko bez przeszkód.
- Ludzie śpią spokojnie, bo ktoś inny jest gotowy zabijać w ich imieniu. - Sprostował szybko Tiago.
- Masz rację, nie mamy czasu na sen.
- Musicie się spieszyć aby dalej zabijać?
- Nie wtrącaj się do moich prywatnych spraw!
- Czy to jest trudne?
- Co? Odebrać komuś życie?
- Chłopie! Co ty bredzisz? Właśnie wystrzelaliśmy cały, mały garnizon i duszyczki czyichś ojców, synów i braci odfrunęły do nieba! Tak, bardzo trudno!
                 Nadleciał drugi śmigłowiec. Odlatywali za góry. Tylko za góry.






>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS152