MAŁPIE SKALPY PRETEKINETERÓW.



I znowu wracamy do upalnych, pustynnych obszarów zamieszkiwanych przez wiry i powinowactwa , suchy piasek i skały porośnięte gdzieniegdzie byle czym z kolcami lub małymi zdychającymi w upale listkami. Wszechobecny kurz wygonił stąd grzeszników i jakby na potwierdzenie reguły pozostawił klasztor. A może to włśnie był wyjątek od reguły....? W dali horyzontu widac było zieloność gór, ale tutaj, na tym pustkowiu królował słoneczny żar.
Hombre podjechał pod samą klasztorną furtę, aże uchylona, wszedł do środka, gdzie w przednim atrium ocienionym jako tako widać było cembrowinę z niebieską źrenicą wody i roślinność upiętą wzdłuż wapiennych kolumn i daszków.
Hombre wiedział, że nie wpuszczą go dalej, ani dobrowolnie nie pozwolą nic tu węszyć ani tym bardziej zabrać.
    Bracia furtianie wyrośli spod ziemi i zaprowadzili go do ciemnej małej komnaty a raczej komórki. Hombre wyjął podróżne dublety, i nalał trzy kielichy wina, które wyjął z torby i podał zakonnikom. Odmówili gestykulując żywo, i domagali się wyjaśnień.
- Upał jest jedynym wyjaśnieniem, a auto musi ochłodzić silnik przed dalszą drogą.
- A jednak nasz klasztor nie leży na żadnej przelotowej drodze. Więc po coś przyjechał? Kim jesteś?
- Dobrze. – Rzekł Hombre, - Badam winogrona. Skosztujcie wina mojej roboty.
- Dlaczego mielibyśmy ci ufać? – Zezowali na kielichy.
 - Abyście widzieli, wypije z tego kielicha. A teraz z tego kielicha. Czy teraz boicie się pić? - Bracia zakonni wzięli po kielichu i skosztowali perlistego płynu. Padli po kilku minutach wijąc się w konwulsjach. Hombre stał nad nimi spokojny z uśmiechem jokera na zamyślonym obliczu.
- Gdybyście choć trochę myśleli, domyślilibyście się, że wypiłem dwie znoszące się wzajemnie trucizny. Taa..., nikt dzisiaj nie stosuje już łez alkowy i brucyny. Szkoda. A jednak nie zabiją was w tych dawkach. Paraliż minie za kilkanaście godzin. Mam nadzieję, że znajdą was leżących we własnych gównach, bo biegunka jest tu nieuniknioną. Życzę nowych doświadczeń. Mam nadzieję, że nie nosicie obcisłej bielizny. Wyszedł nie gasząc światła. Taa, trzeba czytać książki historyczne przynajmniej w toalecie. Patrzyli na siebie wytrzeszczonymi niemocą i przerażeniem oczami, jakby nie dowierzając, że darowano im ich życia.

Ujął w dłonie krzyż drewniany i paznokciami wysunął gwoździe z dłoni Boga, uwalniając tylnią klapkę. Odskoczyła pod naporem rulonika, który ściśnięty wewnątrz przez lata, naparł jednak na ściankę i, pragnąc się uwolnić, rozpychał w ciasnym schowku.
           
           Rozwinąłem zwitek skóry ostrożnie prostując zagięcia. W środku była powieka z rzęsami i poznałem, że to ludzka skóra. Ściągnięto ją z twarzy Strażnika Mgły, co też zaświadczał tatuaż nad brwią i znak muszli, jako drogocennego naczynia, przy skórze nasady nosa. Spodziewałem się mapy. Może mapy skarbu? Ale nie była to mapa. To była obrazkowa instrukcja. Taki prekolumbijski komiks. Obok łacińskie napisy domalowane później, lecz ledwie widoczne, w porównaniu z żywymi wciąż pigmentacjami obrazków Indian. Największa scena w owalnym kwadracie, jak w ciasteczku, to ofiarny mord kobiet i jednego strażnika, może i tego właśnie mężczyzny? Niżej fale sięgające kopyt lam objuczonych tułowiami bez rąk i stóp. Pomalowane białym i żółtym wapnem. Powyżej, na obłoku z piany, Venus jakaś sunie, czy może święta postać depcząc węża stopami króluje nad ludem?
     To nie święta chyba, bo ma jakiś patyk w ręce, z którego krew kapie. Obok pokazane jeszcze raz, że dotyka patykiem do swojego serca i krew utacza do misy lub konchy. To naczynie cudowne muszlą oznaczane nazywało się drogocennym naczyniem przy pałeczce olin.
Zupełnie śmiało mogło oznaczać punkt lub zero lub byt, lub niebyt. Ale na pewno nie skarb w postaci skrzynki zamkniętej na kłódkę, której zawartość błyszczy jak emerytura pirata. A więc byłem tak blisko! Pchnąłem drzwi i wszedłem do klasztornego refektarza, pustego z wypastowanym tłuszczem stołem i wysiedzianymi długimi ławami. Felix, qui potuit rerum cognoscere causas. Znałem ten napis i zrobiło mi się niedobrze. Co ten Vergiliusz wygadywał? Szczęśliwy, kto zdołał poznać przyczyny wszechrzeczy? Tyle razy tu byłem wcześniej i nieświadom niczego. W tym pomieszczeniu. I nigdy nie pomyślałem, że to tutaj! Bez trudu odnalazłem otwór pod „cognoscere” i wyjąłem stamtąd worek, czy tez raczej wyglądającą jak siedząca mumia dużą zawiązaną rzemieniem sakwę. Pretekineterzy zostawili worek skórzany a w nim pełno małych sakiewek ze skóry skalpów małp. Na wewnętrznej stronie znaki i symbole tajemne. I zaklęcia, a może przyzwyczajenia i rytuały. Rozwinięty duży worek na swej powierzchni zewnętrznej jak i wewnętrznej, pokryty był pismem.

     Opowiadał historię pięknej Pretekineterki, co więdnąc na nerkę chorą niebyt ssała i bokobrody tajemnie zapuszczała.
     A może coś źle przetłumaczyłem?
     Tu na skalpach obronę przed życiem swoim i życiem obcym. To ważne jak informowały znaczki nibypajączków podobne do dzisiejszych piktogramów radioaktywności. Opisy lin ciągnących i lin pchających. Nie rozumiem, ale cóż. Harmonijka i wachlarze do tańców pretekineterskich oraz zioła i opisy naparów. Truchła pająków i chrząszczy. Słoiczki z maziami i płynami pełnymi łzawych oczu. Gałązki ulistnione w kształcie liter związane nitką w słowa jak wiązki chrustu na opał. Pomniki mrówek wyciągnięte siłą z ich miast. Moje Latinum było całkiem dobre i mogłem się nim podeprzeć kojarząc łacińskie dopiski z obrazkami Indian. Po półgodzinie udało mi się skleić następującą historię.
Oto ona:

           Pretekineterka długo więdła. Stała nad rzeką życia patrząc jak płyną horyzonty dusz i uniesień, których nie rozumiała wcale. Była nietoperzem patrzącym w słońce. Nie odbije radarowych fal. Wdzięczność i radość przemijały obok a ona więdła nie potrafiąc umrzeć bez pragnień. A miała pragnienia! Ludzkie miasta mijały i rozsypane w proch odrastały na nowo a ona chciała dać im mądrość trwania i grzech milczenia. Jej spojrzenie było powłóczyste i smutkiem sięgało poza horyzont. Jej spojrzenie było powłóczyste i tęskne, gdy wiosłowała wiele razy. Nie kochała ludzi. Jej marzeniem było móc pokochać choćby jednego. Mieć z nim dziecko i nauczyć się umierać, choć wiedziała, że to nie jest tak. Jej długie, wypielęgnowane palce dotykały dnia i stojąc nad brzegiem ruczaju opierała się plecami o kotarę nocy.
Złe ptaki dziobały przestrzeń domagając się ziaren do zjedzenia. Pretekineterka więdła i wiedziała, że tam w dolinie czeka na nią Weteran. I że odprowadzi ją do świata succubów, które pochłoną jej ciało nie rozcałowane, włosy nie powąchane, usta nigdy uśmiechnięte, serce nigdy nie ogrzane, brzuch nie wypełniony dzieckiem i uszy nie uradowane jego głosem. Nie chciała tak. Chciała iść do miasta i pokochać kogoś. Mądrość moja u ukochanego człowieka nie będzie tak smutna jak u mnie. Pokażę mu wszechrzecz aby był szczęśliwy. Potem mogę umrzeć i nie dostanie mnie Weteran i nie zmieni w succuba. Wiedziała, że tak się pewnie nie stanie. Ssała więc niebyt nad brzegiem ruczaju. Rzeka płynęła ale tylko obok.
Napiła się wody z rzeki.
Nagle jej wzrok nie sięgał już poza horyzont.
Nagle musiała podążać za nurtem i nie wiedziała dokąd dąży. Stado wszechrzeczy rozpierzchło się jak banda małp, a ona poszła pylistą drogą wprost do hacjendy , gdzie w cieniu pił alkohol El Micho popatrując pod Słońce na zbliżającą się postać.
Nie umiała ludzkich słów. Upadła tuż obok a on podniósł ją i położył do łóżka. Poczuła ból nerki i nie była w stanie ssać niebytu. Pierwszy raz usnęła i przez to, a może przez dotknięcie El Micho, stała się człowiekiem .

Cała ta historia tak po prostu? I trzymam ją w ręce? A więc kochała El Micho?
Czy to Marija? Kim jest ?

Dlaczego El Micho zataił to jakoś przede mną? Lapides clamabunt et aquila non capit muscas. Dopisek na dole skóry zaświadczał, że kamienie będą wołać a orzeł nie zajmuje się łapaniem much.
 Przeszedłem z powrotem obok sparaliżowanych zakonników. Nie będą mnie ścigać. Wiedzieli już teraz, że to na mnie czekała sakwa. Lub domyślali się.
Wyciągnąłem z jednego małpiego skalpu kilka trupków much i położyłem przed nimi na posadzce. Gapili się przekrwionymi oczami. Na głos powiedziałem głośno i kilkakrotnie, aby mnie dobrze słyszeli. Lapides clamabunt ! Lapides clamabunt ! Lapides clamabunt ! Odszedłem niosąc brzemię małpich skalpów.



           Przed bramą dzwonnicy czekał Manolito. Upał oślepił mnie jak zwykle na moment, gdy stanąłem znowu na nieosłoniętym klasztornym dziedzińcu, gdzie małe wirki pyłu podrywały co jakiś czas leniwy kurz wkręcając większe ziarenka w spieczoną ziemię. Moje buty były zakurzone pyłem starej Ziemi. Tutaj był to tylko placek dziedzińca. Ziemia jest stara. Słońce piekło mnie kilka chwil, gdy trwałem tak zamyślony. W aucie panował luksusowy półmrok, wiał mróz od klimy a okna były zaciemnione żaluzjami. Odetchnąłem. Manolito wyłączył telewizor i zgarnął ze stoliczka naczynia. Puścił kojąca muzykę. Rozłożyłem skórę na blacie i próbowaliśmy na próżno jakoś dopasować wycinek policzka znaleziony w krzyżu. Manolito kręcił zawzięcie kierownicą wyprowadzając wóz z klasztornego podwórca. Zanurzyłem się w obrotowym, głębokim, skórzanym fotelu i zamyśliłem znowu. Zapylony rdzawy pejzaż kołował za oknami łukiem. Płaskowyż wysuszał rozum wraz z rozsądkiem i poczuciem czasu. Klimatyzacja pompowała rześki wiatr a w lodówce odkryłem mrożoną wódę i zimne udka kurczaka w galarecie. Było mi błogo. A jednak.
Mimo mojego dwójsubu z El Micho, nie umiałem sobie wyobrazić nawet najmniejszego ułamka, nawet jednej srylionowej części wszechrzeczy, nie mówiąc o tym, że nie byłem z tego powodu wcale szczęśliwy. Musiałem mieć odpowiedzi i od Mariji i od El Micho. Po czwartej szklaneczce doszedłem do wniosku, że najpierw pogadam z El Micho. Ta sakwa i te pretekinetrskie opowieści, to za dużo dla takiej niższej inteligencji jaką jest człowiek w XXI wieku. To naprawdę zbyt wiele. Dlaczego pretekineterzy potrzebowali ciał bez stóp i bez rąk? Dlaczego kobiecych? Co ma z tym wspólnego Strażnik Mgły i dlaczego był człowiekiem?
Patrzyłem na woreczki skalpów i nie chciałem ich otwierać już teraz. Poczekam do spotkania. Czułem, że Marija wie w tej chwili i teraz, i boi się nagłych odpowiedzi. Chce abym najpierw podjechał do niej. Ale ja jeszcze dwa dni będę w trasie nim wrócę do domu.
Wyciągnąłem się na koi. Manolito jechał równym tempem. Łzy alkowy i brucyna znikły w szafce.
Kim jesteś, Marija?








>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS165