CISZA KROPLI.


           Chłodzi i orzeźwia. Żaden szampon tego nie potrafi co cisza.
Hybryda myśli i przestrzeni. Masło bez noża. Łza bez celu. Wielu zwyczajów ciszy nie pojmą. Wyczuwam istnienie pierwiastka duchowego i pewnie nigdy go nie obejmę. Po latach oczekiwania, znalazłem ją.
Czasem cisza przemawia lepiej. Najdotkliwiej wśród wilgoci drzew. Krople kapią z wysokich jodeł. Cisza jest wołaniem duchów i oni lecą w każdej kropli. Dotykają wtedy roślin i ptaków, i ciebie, i , co najważniejsze, dotykają ziemi. I zlepiają jej ziarna będąc dobrymi, i niszczą jej spokój będąc złymi. Ciszy nie da się nie słuchać. Ona przenika i gniecie swą obecnością regiony moich snów, gdy już nie śpię. Czy w ciszy można być nowoczesnym? Gdy cisza każe mi być nowoczesnym, to będzie znaczyć, że cuchnę. Bezruch w nowoczesności jest objawieniem mocy moich myśli i natchnieniem otulającego mnie geniuszem przestrzeni. I już.
Niepokorny stoję i obejmuję geniusza wzrokiem, myślą i bezruchem. Już wtedy wiem, że przegram. Jestem częścią ciszy i nie ominę jej. Jestem częścią i nie umknę z przestrzeni. Objął mnie bezruch a natłok geometrii niweczy moje wysiłki. Cisza przemawia lepiej niż wszystkie moje myśli. Jestem liszką rzucającą się na kolec akacji. Już dzisiaj, choć akacja jeszcze ziarenkiem się w ziemi rozpycha.
Oszczędź fatygi. Za co znienawidziłeś tak bardzo? Co się stało tam, przy wodospadzie?

Zegar wybił jedenastą.
Przyszedł mój czas. Może jeszcze nie dzisiaj.
Hombre, musimy iść.
Wioska jest wysoko.
Wyżej niż twój honor?
Wystarczająco wysoko. Tam pożre cię własna godność. Dynamika, spryt i charakter.
Do pełni doskonałości brakuje mi ciszy. Założyłem kapelusz na wełniany beret z nausznikami od Mariji. Zawiązałem kolorową chustkę pod brodą. Pelerynę zapiąłem na srebrna broszę, a skórzane wysokie buty zaimpregnowałem sprayem przeciwko wilgoci. Ostrogi nasmarowałem tłuszczem. Muły były objuczone a ścieżka pięła się prawie pionowo po piardze i wśród skał. Musze walczyć z nimi, bo chcą zniszczyć to, co pokochałem. Nie tworzą nic i już to jest powodem dla śmierci.

Namiętność nie łatwo ukryć. Każdy robi, co powinien. Przeznaczenie? Po co?
Zaklętymi w kamieniach istnieniami widzisz świat, ale i najlepszy mikroskop nie pokaże ci ich kosmosu pragnień i przestrzeni ich bytów.
Jakie przeznaczenie?
Czy umiesz wyskoczyć ze spadającej jak kurz galaktyki i zmienić czas?
Z ziarnek i kłaczków kosmosów składa się kamień a istnienia w nim żywią się galaktykami jak leguminą w letnie popołudnie. Marija zbiera kamienie i owija je szepcząc im los, w batysty i koronki. Wkłada do hiszpańskiej, czarnej szuflady.
Łączy to, co stare, z nowym. Jej ciepła dłoń nie dotyka galaktyk, ani nie ma wpływu na upadek kosmosów.
Rzeź była w kwadracie cztery na cztery kilometry. To tylko 2000 ludzi. Czy to takie przeznaczenie? Trąbki, szable, sztandary. Wszyscy leżą umarli już, lub zaraz.
To jeszcze nie koniec. Bez płaczu.

- Odzyskałeś honor, pozwól bym i ja mój odzyskał. Jesteś gotów? - Spytałem.
- Będzie mi brakowało naszych konwersacji. - Powiedział generał Tarik.
- Doskonałe są właśnie takie. Już nie trzeba szukać.
- Przeznaczenia są doskonałe. - Przytaknął Tarik.
- Nie potrzeba wzmacniać barw. - Dodał po chwili.
- Dokąd poszedł? - Spytałem.
- Zaprosić ją na kolację.
- Taaaak?
- Na przerwie?
- Śpiewała doskonale.
- Tak. - Tarik podrapał się w bródkę.
- Dobry wieczór, donja Marija. - Pozdrowił ją Tarik i wzrokiem wskazał na szezlong w korytarzu opery.
- Ach tak. - Kiwnęła głową Marija. - No to usiądźmy.
     Długie czarne rękawiczki do łokci miały za długie palce.
- Byłaś wspaniała. - Podchwycił generał.
- Dziękuję. - Szepnęła.

- Jedna z nich zaszła w ciążę z gondolierem. To na pewno smakuje. – Podała inny kieliszeczek z fioletowym płynem. - Miałyśmy ją zastąpić.
- To jego specjalność. – Odebrała pusty kieliszeczek Mariji widząc jej minę. -Nie krzyw się.
- Nie bądź zazdrosna o każdy kęs. – Rzucił krótko Tarik zjadając śledzika. - A czy jestem głodny?
- Tak, może raczej spragniony. – Powiedziała Marija dochodząc do siebie po kieliszeczku.
- To bzdury. Jestem miłośnicą. Zasady prowadzą do źródła, lecz zabraniają pić.
- Jesteś piękna. – Stwierdził Tarik widząc Mariję jak krzywi się po kolejnym kieliszeczku.
- A ty przystojny.
- Koktajl dla Mariji. -






>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS164