MASOCHISTKA .TIAGO I CAROLINA 2.
           Tiago zawiózł Carolinę i ich synka daleko i schował dobrze w swych rodzinnych stronach, ale nie u swoich kuzynów lecz u obcych, tak, że nawet tropiciele Rica, ani małpy Tresera nie mogły niepostrzeżenie ich dostać. Tiago natomiast znikał i pojawiał się to u Hombre, to znowu u El Micho i wydawało się jakby nadal mieszkał w La Pampa del Fior. Ułatwiał to fakt, że Rico wyjechał był „służbowo” do Europy i nic nie wskazywało na toczącego pod skórą robaka, który niszczył ich wszystkich pomału ale skutecznie. Ich życia zależały od niedomówień i niemocy.....a do tego Rico czuł się i winny i obrażony przez cały świat. Świat natomiast nie wierzył w nic poza żądzą zemsty żony Rico, która udawała, że wreszcie wszystko jest w najlepszym porządku. Rośliny pączkowały, kwitły, wydawały owoce i więdły, a ona syciła się zemstą pociągając za niewidzialne sznurki składające się na jej plan.
           Tiago uciekł i Mariolo został na polu walki ze swą armią jak bezzębny generał.
Tiago tymczasem odwiedził dwa razy pieczarę z mumiami przodków i rozmawiał a raczej milczał z nimi długo. Tiago to Tiago. Przeprowadził plan ucieczki i zgromadził za pomocą Hombre broń i zamaskowane auto gotowe na wszelki wypadek. Zgromadził zapasy wszystkiego a w Europie zapasowe pieniądze i locum dla siebie i Caroliny z synkiem.
     Znowu wracał do nich, do wioski, gdzie maskował nawet ślady opon. Tam siedział kilka dni, czasem tygodni, wiodąc spokojny żywot ojca, męża i wieśniaka. Ludzie bali się go, a z czasem przywykli, widząc nawet w nim opiekuna i po trosze sponsora tej małej hermetycznej społeczności. Potem znowu znikał by razem z Hombre wypić i zabawić się, ale najczęściej zarobić, pilnując dawnych interesów i planując nowe.
Carolina chciała też się włączyć, lecz pierwszy miesiąc musiała zająć się synem i zaadaptować się w nowym miejscu. Wiedziała, że nigdy jej nie zaakceptują, ale ku swemu zaskoczeniu została oficjalnie przyjęta, gdy ludzie zobaczyli jej odwiedziny u przodków. Carolina wiedziała, że wygrała by z ojcem, gdyby podjęła z nim walkę , ale nie chciała być ojcobójczynią. Co innego spalić mu knajpę albo willę, ale nie będzie przecież polować na własnego ojca! Postanowiła korzystać z okazji, że ma Tiago i synka blisko przy sobie. W końcu pozostawił w niebycie swą dotychczasową żonę i był z Caroliną i synkiem... z nimi, całą duszą. Nie rozumiała Tiago, i przyłapywała się na rozkosznej myśli, że mogła by zginąć z jego ręki. Po latach nic tak naprawdę o nim nie wiedziała poza plotkami i pozycją jaką zdobył. Po odwiedzinach u przodków cała ta wiedza wywróciła się jej do góry nogami, bo nic nie jest przecież takie, jakim się wydaje.

- Dlaczego ich zabijasz, gdy masz wybór by ich zostawić przy życiu?
- Bo jestem bardzo specyficzny. - Rzekł Tiago obejmując Carolinę w pół.
- Co na to twoja żona? - Spytała Carolina udając zdziwienie.
- Nazwijmy to remisem. - Powiedział wolno Tiago. - Co robiłaś wszystkie te lata? Nie masz męża?
     Carolina objęła go mocniej. Succuby przeszły milcząc wzdłuż ściany do cienia, nie ujawniając się ludziom.
- Powiedzmy, że to remis absolutny i że nie szukałam chłopa na stałe.
- To faktycznie remis. - Stwierdził Tiago. Wyciągnął termos i nalał kawę do małych bakelitowych, wysłużonych filiżanek. Carolina wzięła jedną i pogładziła go po dłoni. Piła małymi łyczkami dymiącą czerń i smakowała słodycz zagłuszającą cierpki nagar.
Tiago pożądał ją całą i wiedziała o tym, patrząc mu prosto w oczy. Tiago był starym lisem. Tiago był dwoma lisami i kuguarem jednocześnie. Tiago chciał jej pocałunków i tkliwości jak niczego na świecie, teraz, w tej sekundzie. Co się z nią działo tyle czasu? Dlaczego teraz, po tym całym zamieszaniu z Mariolo, nagle pojawiła się w jego życiu? Sam poczuł smak kawy i gorąco w przełyku. Było mu dobrze i przypomniał sobie dawne chwile z nią, gdy była młodą dziewczyną w rozwianej sukience i gdy chodzili razem na plażę.
- Przysięgam, że cię kochałem. Ale ty chyba nie wiesz, co to miłość. Brzydziłem się tobą. Jak mogłaś być taka? Czy dalej jesteś masochistką? W twoim wieku możesz robić, co chcesz.
    Carolina popatrzyła na niego.
- Jeśli chcesz, to mnie uderz. Bij mnie ! - Succuby zatrzymały swój pochód na chwilę przejścia.
- Wtedy, tamtej nocy, nawet w rękawiczkach bym cię nie dotknął. Postradałaś wtedy zmysły. A ja nie mogłem tego zaakceptować.
- Ale dzisiaj mnie chcesz? Prawda? Prawda?
- Tak! - Krzyknął jej w twarz Tiago i pocałował gwałtownie rozlewając resztkę kawy. Pamiętał, że była w ciąży a on odjechał daleko. Uciekał jak tchórz upokorzony jej zboczeniem. Mógł bić facetów, nawet kolegów, gdy podeszli mu pod pięść. Ale nie swoją miłość. Nawet, kiedy o to poprosiła w szaleńczym uniesieniu. Co Carolina robiła przez te wszystkie lata było milczącym wyzwaniem dla jej pamięci i dla jego odwagi, by to wreszcie poznać.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS151