OKO .
p.i.daadzz

     Oko Salomei to czysty poemat.
Do tego dochodzą związki azotu z trutką na mysz.
Niedawno spotkałem Weterana, ale mnie utruł.
 Do tego dochodzą związki azotu, a to mocznik, a to siuśki niebiańskie, dlategom się zląkł. Przypuszczalnie były to opryski contra biedronkom w paski i kiełbaśnikom narowistym, toczeniakom pomornym, zaśliwionym. Niechbym się i przyznał, ale to jeszcze nie niebo. To tylko ciało szkliste w oku boga.
Stąd powiedzenie „wole oko”. Succuby stały i licznością swoją zapełniły zbocza. Były za mną i nieruchomiały z sekundy na sekundę.
Spojrzałem daleko ponad równinę. Z daleka widziałem ognie na zigguratach, i złote szpice piorunochronów. Bramy mego miasta otwarte a mrowie ludzkie przesuwało się wzdłuż dróg i pełzło po polach i wzgórzach. Słońce niebawem wysokie, każe im uciec do cienistych gajów i w mrok domów glinianych. Gdzie każda cegła Isztar pieczęć nosi, gdzie popiół na dachach ku jej czci sypią, a płodne córki do świątyni wiodą. To tysiąclecia. Moje sandały były w rozpadzie, a mój zapadły brzuch i wklęsłe żebra otulał zniszczony kawał lwiej skóry. Próbę dla Isztar przeszedłem. Teraz należało powrócić do mego miasta, jakem król, w chwale i potędze. Byłem jednak strzępem. Isztar zapomniała o mnie. Enlil nie pamiętał.
Cień stał się najkrótszy i rósł w drugą stronę. Schodziłem z gór, jak mój lud szummerrski 440 po 12 razy chwaląc imię Isztar. Nie poznany kroczyłem przez moją równinę, ja król, bez mojej Isztar u boku, sam w upalnym pyle, po drodze z płyt glinianych. Gaje szumiały jej imię. A ja tęskniłem kierując kroki do mego miasta. 12 lat po 12 spędziłem w górach wyszedłszy z mego miasta, opuściłem mój lud. Umarły cztery pokolenia, wracałem słabym i zapomnianym. Pokryły się zmarszczkami jeszcze dwa pokolenia. Nikt nie zna mojego oblicza. Nie wierzą mali, boć nie widzieli potęgi mojej Isztar, boć nie doświadczyli jej boskiej bliskości. Wracam sam jeden wierny. Nawet kapłani kradną, co boskie i żywią się mięsem ofiarnym, odbierając je boskiej Isztar. I używają ofiarnych pachnideł jej poświęconych. I każą pracować niewolnikom, którzy mieli dać swe gardła na ofiarnych stosach.
   O słodka Isztar, mali są w mym mieście ludzie słabej wiary! Zapomnieli o tobie, a ty o mnie. Dowlokłem się do bram i zostałem odpędzony. Doszedłem do słupa i zostałem popchnięty. Leżąc na piasku wdychałem jego zapach. Leżąc chciałem cienia. Omijali mnie brzydząc się. Nie poznali mego oblicza mimo moich wizerunków ulepionych na ścianach. Nie znali mnie, mimo pieczęci na moim pasie. Odegnali mnie kijami mimo imienia i królewskiej lwiej skóry.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS137