PRACA PRZEBIEGA HORMONALNIE .

           Nie może tak być! Nie może tak być, ale jest ! Cały łup wsiąkł. Kto to zrobił ? Już myśleli nad tym....wkurzeni i obrażeni, że ktoś ich wykiwał. Nie ma śladów...Carolina? Rico lub jego żona? Ktoś ze zleceniodawców? Sprawa od początku wydawała się technicznie prosta, a tu taka wpadka....! Jakby wszystkiego było mało Rico wydał wojnę Mariolowi. Może zaczęło się od żony Rica, ale teraz nie da się tego ustalić z całą pewnością. Mariolo został ostrzeżony z pewnością przez Rico ....tego było Hombre za dużo i postanowił odwiedzić Mariolo niespodziewanie... Manolito miał na te odwiedziny jasny pogląd, ale Hombre zachował umiar i postanowił spotkać się z Mariolo na neutralnym gruncie. Wybrał garsonierę kochanki Rica, dyskretną i nie strzeżoną na co dzień. Odpowiedniego dnia i o odpowiedniej godzinie obezwładnili czuja na klatce schodowej.
           Weszli po schodkach i zastali Mariola splątanego między kołdrą i kobietą. Rozplątywali się kilka sekund. Hombre patrzył a Manolito celował w Mariolo z długiej strzelby.
- Niezła foczka. - Rzekł łagodnie Hombre.
- Moglibyśmy wyciągnąć więcej kasy. To mieszkanie dziewczyny. - Rzucił Manolito.
- Daj mi telefon. Nie podchodź - rzuć go. - Rzekł Hombre do Mariolo.
- Cofnij kopytko. - Warknął Mariolo.
- No daj mu ten telefon. - Krzyknął Manolito do Mariola.
- Rzucam. - Mariolo rzucił telefon.
- Kup se inną koszulę i idź się przeczesać. - Manolito wyśmiał Mariolo.
- Co ci do tego? - Warczał Mariolo ubierając się spiesznie.
- A ty co chcesz? Kto ci podszepnął głupią sprawę gliceryny? Co, nie wiedziałeś, że jest moja? - Wypalił Hombre.
- Czym ty białasie chcesz być?! - Ryknął Mariolo. – Myślisz, że Rico to twój przyjaciel?
- A ty popaprańcu?! - Ryknął Hombre.
- Nie kłam mnie. Dokąd kazał ci jechać? - Mariolo przesadził z tym „kazał”. Zrobił to umyślnie.
- Jak ci się wydaje, że cos widziałeś, to się mylisz. - Powiedział Hombre bezbarwnie.
- Zmywajmy się stąd. - Powiedział Manolito.
- Daj czek. Chyba mu nie ufasz? - Zaryzykował Mariolo. – Wystawi cię przy pierwszej okazji. - Mariolo skrzywił się w płaksiwym uśmiechu.
- Ufam mu. - Zaprzeczył Hombre.
- Nie możesz! Co ma zranić, to krwi upuści. Zupełnie jak w Gnuji. - Zgasił go Mariolo.
- Radzimy sobie. - Rzekł Hombre.
- Nie pierdol. On chce zjeść ciastko i mieć je dalej. Spójrz, co się stało z miastem odkąd przejął kontrolę. Jeśli Rico rozpocznie wojnę, w geście dobrej woli odpiszę ci i pozwolę na renegocjacje kontraktu. Przyczynię się do upadku.
Twój wspólnik, który od piętnastu lat cię wspiera, idzie na wojnę ze mną. - Mariolo wypowiedział te słowa z ogniem i złością.
- Idzie na wojnę i nic ci o tym nie mówi! - Dodał a Hombre mu uwierzył.- Naraża twoją przyjaźń i żonę, i dzieci, nic nie mówiąc o planowanej wojnie.
- A więc musi odejść. Kwestie finansowe ulegają zawieszeniu. – Zaryzykował Hombre aby zyskać na czasie, ale i Mariolo o to chodziło.
- Nie obwiniaj się. Potem obmyślimy, jak ich wykończyć. – Mariolo osiągnął cel.
- Na to wygląda i po kłopocie. - Stwierdził Hombre.
- Dobrze było cię widzieć. Nakażmy rybom się mnożyć. Dusisz się?
- Nie. - Odparł Hombre. - Sprawdzę fakty i dam ci znać.
- Przywieź go więc do nas. - Rzekł Mariolo.
- Musimy jechać. - Odpowiedział Hombre.
- Co się stało? – Spytał Manolito niczym idiota.
- Wyjaśnij mi, po co ma tu być? – Spytał Hombre i wsiadł do auta. Odwrócił się do Mariola. – Idź i dowiedz się, gdzie jest żona Rica, bo zgubiliśmy się, jak Andzia w parku..






>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS123